सर्वे जनाः इन्द्रस्य बलम् अन्विच्छन्, सर्वे तस्य वीर्यस्य आश्रयं कृतवन्तः। तन्तुवायस्य गृहे अपि, शीघ्रस्य कृते अपि, वज्रिणः प्रज्ञां वृत्य, वृत्रस्य वधाय अपि, तं समाश्रित्य स्थिता। तस्मै इन्द्राय, एकीकृता सहायाः पुरुषकृत्यानि च वीर्याणि च वहन्ति। यथा नद्यः समुद्रं प्रति प्रवहन्ति, एवं स्तोत्राणि तस्य विशालायाम् इन्द्राय प्रवहन्ति। त्वं, इन्द्र, गायत्रे धनकामम् इच्छां प्रेषयसि, त्वमेव तेजस्विनां निधीनां स्वामी। त्वं जनानाम् अनपराजितो नाथः अभूत्, एक एव सर्वस्य जगतः राजा। तस्मात्, हे आहूत इन्द्र, शृणु, यथा दिवा पृथिवी च श्रुत्वा महान्तम् अनुचरतः। त्वं पूर्ववत् बुद्ध्या शक्त्या च अस्माकं कार्याणि कुरु, यथा सर्वेषु युगेषु कृतवान्। त्वां सर्वे ववृतुर्नरः, त्वं सर्वैः वरणीयः। दरिद्रः अपि त्वां आह्वयति, त्वं प्रकाशदाताऽसि; अद्य अस्माभिः तव सवने भागं वहामः। तव हरयो युक्ताः पात्रं आगमन्, कर्माणि सम्पादितानि, तानि शुद्धानि सम्यक् अभवन्। स इन्द्रः, प्राचीना, सोमपीतये आगच्छतु, बलवान् राजा सोमस्य हर्षस्य। सुवाहनाः अश्वाः बलकामाः, सम्यक् युक्ताः रथाः, इन्द्रं उपगच्छन्ति। तानि सम्यक् मार्गेण कीर्तिं वहन्तु, अमृतो वायुः अपि न परित्यज्येत। इन्द्रः, दातारः, दक्षिणां दिशति दानशीलस्य; यया वज्रिन् दुःखं दूरं करोति, साहसी च धनानि ददाति दातृभ्यः। इन्द्रः स्थिरस्य बलस्य दाता, अस्माकं स्तोत्रैः स महान् वीर्येण वर्धताम्। इन्द्रः वृत्रहा विजयी अस्तु; एवं दाता उत्सुकान् पूरयति। सः प्रस्थितवान्, दीप्तमाः उषसः उदिताः। इन्द्रः महतीं कीर्तिं च स्तुतिम् आनयति। सः दाता प्रज्ञां मार्गं च, देवपथं च, दानस्य च इच्छां इच्छति। दूरात् तस्य श्रुतम्, यः वसति, इन्द्रस्य घोरं स्वरं शृणोति। एषा देवपूजा इन्द्राय प्रवृत्ता; मद्रकन्या एषां स्तोत्रं गायति। उत्तमया धिया वयं तं पुरातनम् इन्द्रम् उपसस्महि; मन्त्राः स्तुतयः च तस्मिन् निवेशिताः, महती स्तुतिः इन्द्रे वर्धते। यज्ञः तं वर्धयति, सोमः च। मन्त्राः, गीतानि, स्तोत्राणि, मम वाचः च तं वर्धयन्ति। उषसः, रात्र्यः मार्गाः, मासाः, वर्षाणि, दिवः च इन्द्रं वर्धयन्ति। एवं, बलाय जातम्, कीर्त्यै च दातारम् अहम् स्तौमि। महाबलिन्, कठिने, रक्षार्थम् त्वां वयं युद्धेषु आह्वयामः। मधुमन्तः कविः, दिव्यः अग्निः, ऋषिः, मनः, वाक्, मधुरवाचः—एषां सख्यं देवानाम् अस्मभ्यं यच्छ, हे युवन्, गावः इच्छन् स्तुतये। सः दीप्तमान् पर्वतम्, उषसः, ऋतसङ्कल्पैः सत्यधियः संचरति। सः कठोरं शृङ्गम्, गुह्यं शिखरं च भिनत्ति; इन्द्रः वाचोभिः पाणीन् आक्रमति। सः प्रभाति, दीप्तमान्, रात्र्यः दिवसः ऋतून् प्रकाशयन्, इन्द्रः। एषां चिह्नम् अपि अधुनैव दिवसः स्थाप्यते; शुद्धजन्मा उषसः सृजति। सः तेजसा दीप्तमान्, ज्योतिषा प्रभास्वान्; सः प्राचीः सत्यम् पूरयति। सः ऋतेन युक्तैः अश्वैः गच्छति, सूर्यं जानन्, नेतारः नाभौ चरन्ति। इदानीं, गायत्रः त्वां स्तौति, पुरातनराजन्; पूर्वं धनं दातृभ्यः समृद्धये। ओषधीः, वनानि, गावः, अश्वाः, नरः—तान् अस्माकं प्रीतये ददातु। इन्द्र, तुभ्यं सुतं सोमं पिब, प्रीतये; तव अश्वाः सौहृदाय विमुक्ताः स्युः। आगच्छ, गाय, संनय, सह गणैः उपविश; यज्ञं प्रति आगच्छ, स्तुतिं वीर्यं च गृहाण। एतं सोमं पिब, इन्द्र, यस्य त्वं जातः, प्रीत्यै, बलाय; त्वं पित्वा, विश्ववेदिन्। तुभ्यं गावः, नरः, आपः, गिरयः सोमं आनयन्, केवलं तुभ्यं पातव्यम्। यदा अग्निः प्रज्वलितः, सोमः सुतः, तदा तव श्रेष्ठाः अश्वाः त्वां आनयन्तु। भक्त्या त्वां आह्वयामि, इन्द्र, अस्माकं महत् श्रेयसे। आगच्छ, इन्द्र, नित्यकामेन, महता चेतसा, सोमपानाय। अस्माकं एतानि स्तोत्राणि शृणु, ततो यज्ञः तव शरीरे वीर्यं ददातु। यत्र यत्र, इन्द्र, दिवि, ऋते, स्वगृहे, यत्र वससि—अत्र अस्मिन्यज्ञे आगच्छ, गणैः सह, पिब, मरुद्भिः सह, गायक। विघ्नं विना यज्ञं प्रति आगच्छ, तुभ्यं सोमाः शुद्धीकृता। यथा गावः स्वगृहे, तथा, वज्रिन्, आगच्छ, इन्द्र, यज्ञेषु श्रेष्ठः भव। यत् ककुत्स्थेन तुभ्यं कृतम्, यत् उत्तमम्, येन त्वं सदा मधुधारां पिवसि—तेन पिब; होताः तव पुरः स्थापयति, तव वज्रः, इन्द्र, गोभ्यः सिद्धः अस्तु। एषः रसं, वृषा, सर्वरूपः सोमः इन्द्राय सुतः अस्ति। पिब, सुवर्ण, स्थिर, कठिने, यस्य अन्नं त्वं दिवि इच्छसि। सोमः सुतः, इन्द्र, तव प्रीत्यै; अयं युद्धे बुधाय श्रेष्ठः। आगच्छ, तितिर्व, यज्ञं प्रति, तेन सर्वान् बलिनः पूरय। त्वां वयं आह्वयामः, इन्द्र, समीपं आगच्छ; अयं सोमः तव शरीरे बलं भूयात्। शतक्रतो, सुतासु प्रमोदस्व; अस्मभ्यं विजयम् आनय युद्धेषु, जनानाम् मध्ये। यः पातुम् इच्छति, सर्वज्ञः, तस्मै सर्वम् आनय, आगमनाय, यात्राय; आगतः दूरात्, उत्सुकः जनः। एभिः सोमैः, सुतैः, शुद्धैः, विजितारं इन्द्रं उपगच्छ; निष्क्रान्तैः रसेन। यदा त्वं तं सुतरसं भूषयसि, सोमैः, सः बुद्धिमान् सर्वं वेत्ति; साहसी, तन्तुयुक्तः, तम् इच्छति। तस्मै, तस्मै, अध्वर्यु, सुतं सोमं प्रहर; अस्य महतः विजितारस्य बलात्, वयं शत्रूणां प्रहारं जयेम। यस्य हर्षेण त्वं शम्बरं दिभोदासाय अभिनत्, सः सोमः, इन्द्र, तुभ्यं सुतः—पिब। यस्य दृढेन सुतरसेन त्वं मध्ये अन्ते च रक्षाम् अकरः, सः सोमः, इन्द्र, तुभ्यं सुतः—पिब। यस्य हर्षेण गावः मध्ये त्वं दृढान् शिलायाः विमोचयः, सः सोमः, इन्द्र, तुभ्यं सुतः—पिब। यस्य सोमस्य हर्षेण त्वं दातृभ्यः महद् बलम् आभार्षीः, सः सोमः, इन्द्र, तुभ्यं सुतः—पिब। यः श्रेयांसं धनं ददाति, यः महतीं कीर्तिं वहति—सः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य नाथ। यो दातारः, महादानः, विद्याम् ददाति—सः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य नाथ। यस्य बलिनः न जय्यः, न शीघ्रः स्वैः सहायैः—सः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य नाथ। एवं, ऋषयः, स्तोत्रैः, यज्ञैः, सोमैः च, इन्द्रं आह्वयन्ति, तस्य वीर्यं, दानं, कीर्तिं च वर्धयन्ति; सः देवेषु श्रेष्ठः, जगतः एको राजा, सोमपीतये, रक्षाय, विजयाय च सदा आहूतः अस्ति।