सर्वेभ्यः शृणुत, इन्द्रस्य महिमानं कथयामि, यं बहवः यजमानाः बहुशः हविषा स्तुवन्ति, यः स्वयमेव बहुशस्तुतः, महाशक्त्युक्तरथवत्, स इन्द्रः अस्माभिः स्तूयताम्। न तं स्तोत्राणि न वाचः हिंसन्ति, अपि तु तानि एव तं वर्धयन्ति; शतं सहस्रं वा स्तोतॄणां यदि गायन्ति, तद् सर्वं तस्यैव। तस्मै, यथा इन्द्राय, तेजस्विना स्तोत्रेण सोमं प्रजुष्टं वहामि, मासान् इव मापयन्; यथा नरः मरुभूमौ जलं अन्विष्यति, एवं हविः यज्ञश्च समृद्धौ सन्तौ तं प्राप्नुतः। महाबलिनं तं इन्द्रं, मम मनसा स्तोत्रं श्रावयामि, तं स्तोमं तस्यैव; यथा स विघ्नहन्ता इह सन् सर्वस्य जीवस्य रक्षकः, सदा वर्धमानश्च। हे वृषन्, कदा त्वं स्थायिनं रथानां धनं दास्यसि, कदा सहस्रगुं समृद्धिं स्तोत्रे प्रत्युपहरिष्यसि? कदा त्वं धनैः अस्माकं स्तुतिं सफलां करिष्यसि, कदा च चिन्तां रत्नवतीं दास्यसि? कदा, हे इन्द्र, त्वं नराणां मध्ये, वीराणां मध्ये, विजयम् आनयिष्यसि? त्रिषु भूषु गौरवम् अवाप्नुहि, इन्द्र, अस्मभ्यं तेजस्वि कीर्तिं ज्योतिश्च दा। कदा त्वं, उपासकस्य कृते, सर्वमायाम् बलस्य कर्म करिष्यसि? कदा च अस्माकं चिन्तां सह सहायैः गृह्णासि, कदा च गावां युक्तं हविः प्राप्स्यसि? उपासकाय, हे इन्द्र, गावः अश्वाः यशश्च संयुक्तं धनं दा, भरद्वाजेषु पोष्याणि निधीनि स्थापय; तेषु दीप्तां, सदा ददतीं धेनुं पुष्णु। यो महाबलः, सति विरोधे अपि न त्यजतु नः, यदा त्वं, वीर, अस्त्रं सज्जीकृत्य स्थितः; न अङ्गिरसो दुग्धमध्या धेनुना विना स्युः—हे प्रमतीनां श्रेष्ठ, प्रार्थनया विजयं प्राप्नुहि। तव मादयन्ति सर्वजनन्यः, तव रत्नानि सर्वाणि भौमानि; त्वं हि सर्वेषां दातृणां दाता, यदा त्वं, ईशान, देवेषु स्वशक्तिं धारयसि। सर्वे जनाः तस्य वीर्यं इच्छन्ति, सर्वे तस्य महत्त्वं गृहीत्वा शौर्याय प्रयुञ्जते; तन्तुवायस्य गृहे, शीघ्रस्य कृते, ते प्रज्ञां वृत्यन्ते, वृत्रहत्यै अपि। तम् इन्द्रं, एकीकृताः सहायाः, पुरुषकृत्यानि वीर्याणि च वहन्ति; यथा सिन्धवः सागरं प्रति प्रवहन्ति, एवं स्तोत्राणि बलयुक्तानि तं प्रति प्रवहन्ति, यस्य विश्वं विस्तीर्णम्। त्वं, इन्द्र, गायके धनकामम् इच्छयासि, त्वमेव रत्नस्य ईशः; त्वं अविजित्य राजा, सर्वस्य जगतः एको नृपतिः। शृणुष्व, हे आहूत, यथा दिवा-पृथिवी आचरणीयं शृणुतः; त्वं यथा पूर्वे अकुर्वः, तथा अस्माकं कृधि, सर्वदा प्राज्ञः सन्। तव युक्ताः हरयः, हे इन्द्र, त्वाम् आनयन्तु, यः सर्वैः वृतः; दरिद्रः अपि त्वाम् आह्वयति, ज्योतिःप्रदं—वयं तव साकं भोज्यं विभजेम। हरयः पात्रे समागताः, कर्माणि कृतानि, ते विशुद्धाः सम्यक्; इन्द्रः प्राचीनः, बलवान्, सोममिदम् पातु। सुयुज्याः अश्वाः, बलकामाः, इन्द्रं प्रति समागताः, सुशिल्पिताः रथाश्च; सिध्दाः यशः वहन्तु, अमरः वातस्य न परित्यज्येत। इन्द्रः, दानशीलः, दक्षिणां दिशति, येन, वज्रिन्, दुःखं अपास्यसि, धीर, दानशीलाय धनं दासि। इन्द्रः स्थायिनः बलस्य दाता, स महान् अस्माकं गीतैः वर्ध्यताम्; इन्द्रः वृत्रहा विजयी भूयात्—एवं दानशीलः उत्सुकान् पूर्णो भवति। स प्रस्थितवान्, ज्येष्ठाः उषसः उदिताः; इन्द्रः महतीं कीर्तिं प्रावर्तयत्। स दानशीलः प्राज्ञां वृणोति, दिव्यां पथां, दातुः दानं च। दूरतः, निवसतः कर्णौ इन्द्रस्य घोरघोषे प्रतिघोषयतः; देवाः तं आह्वयन्ति, मद्रकन्या तं स्तोत्रं गायति। परमया प्रज्ञया, वयं तं पुरातनं इन्द्रं स्तोत्रैः उपागतवन्तः; ब्रह्माणि गीतानि च तस्मिन् निवेशितानि, महास्तोमः तस्मिन् वर्धते। यज्ञः तं वर्धयति, सोमः च, इन्द्रं च; ब्रह्म, गीतानि, स्तोत्राणि, मम वाचः तं वर्धयन्ति। उषसः, रात्रेः पन्थानः, मासाः, संवत्सराः, दिवः, सर्वं इन्द्रं वर्धयन्ति। एवं, बलाय जातं, दानाय यशसे चोन्नतं स्तौमि; हे महाबल, उग्र, रक्षाय, विप्र, त्वां युद्धे शत्रुषु वयं वदामः। मधुमन्तं कविं, दिव्यमग्निं, मुनिं, मनः, वाचं, मधुवाचः—तस्य सखायाः प्रियं देवानां, हे यौवना, अस्माकं गाव्यर्थिनः स्तोत्रिणः कृते अनुग्राह्यं कुरु। स तेजस्वान् पर्वतान् उषसश्च परिक्रामति, सत्यसंयुक्तया प्रज्ञया धर्मयुक्तया च; स कठिनं शृङ्गं, उपत्यकायाः शिखरं भिनत्ति, इन्द्रः पाणिभिः वाक्भिः आक्रमति। स दीप्तिमान्, रात्रिं दिवं च, ऋतून् च प्रकाशयति, इन्द्रः; तं चिह्नं अद्यापि दिवस्सु स्थापितम्, शुद्धजन्मा स उषसः सृजति। स तेजसा दीप्तिमान्, ज्योतिषा प्रभास्यते; स प्राचीनान् सत्यम् पूरयति। स अश्वैः धर्मयुक्तैः गच्छति, सूर्यं जानन्, नेतारः नाभौ चरन्ति। अधुना, स्तोतृः त्वां, पुरातनं नृपं स्तौति; पूर्वं दत्तं धनं दानाय समृद्धय; ओषधयः, वनानि, गावः, अश्वाः, नरः—सर्वं अस्माकं प्रीत्यै प्रयच्छ। इन्द्र, त्वदर्थं सुतं सोमं पिब, मुदाय; तव वाजिनः सख्याय मुञ्चन्तु। आगच्छ, गीयताम्, संनिधीयताम्, गणैः सह उपविश; यज्ञे आगच्छ, स्तुतिं तेजश्च गृहाण। एषः सोमः, हे इन्द्र, यः तव जन्मनः, मुदाय, बलाय, त्वं अपिबः, विश्ववेद्य; तुभ्यं गावः, नरः, आपः, पर्वतः, सोमं पानाय वहन्ति, तवैकस्मै। यदा अग्निः प्रज्वलितः, इन्द्र, सोमः सुतः, तदा तव श्रेष्ठाः अश्वाः त्वां आनयन्तु; भक्त्या मनसा त्वां आह्वयामि, इन्द्र, अस्माकं कल्याणाय। आगच्छ, इन्द्र, सततकामः, महद्भिः मनोभिः, सोमपानाय; अस्माकं एतानि स्तोत्राणि शृणु, ततो यज्ञः तव शरीरे बलं ददातु। यत्र, इन्द्र, दिवि वा, ऋते वा, स्वगृहे वा, यत्र वससि—अत्रागच्छ, यज्ञाय, गणैः सह, पिब, गायक, मरुद्भिः सह। विना विघ्नैः, यज्ञे आगच्छ, तुभ्यं सोमरसं शुद्धीकृतम्; गवां गृह इव, वज्रिन्, आगच्छ, यज्ञीयेषु श्रेष्ठः भव। येन ककुत्स्थेन तव कृते, येन श्रेष्ठेन, येन त्वं नित्यं मधुजिह्वं पिबसि—तेन पिब; ऋत्विक् तव पुरः स्थापयति, तव वज्रः, इन्द्र, गवां कृते सज्जीकृतः अस्तु। एषः रसं, वृषा, सर्वरूपः, सोमः इन्द्राय महते समर्पितः; पिब, सुवर्ण, धृते, उग्र, यस्य अन्नं त्वं दिवि इच्छसि। सोमः सुतः, हे इन्द्र, तव मुदाय, एषः युद्धाय विदुषां श्रेष्ठः; आगच्छ, तितिर्व, यज्ञं प्रति, तेन सर्वान् बलीन् पूरय। त्वाम् आह्वयामः, इन्द्र, समीपं गच्छ; एषः सोमः तव शरीरे बलं भूयात्; शतक्रतो, सुतैः मुदस्व; अस्मभ्यं युद्धेषु, जनासु, जयम् आनय। यः पातुकामः, सर्ववित्, तस्य समीपाय, यात्राय, सर्वं आनय; यः दूरात् आगच्छति, उत्सुकस्य कृते।