अथाहं तस्य महदधिपत्यं चिन्तयामि—यद् यस्य धत्ते, तन्न कश्चन हन्तुं शक्नोति। स सूर्यः प्रतिदिनं दृश्यते, विस्तीर्णानि च निवेशनानि, तानि प्राज्ञेन स्थापितानि। अद्यापि, हे इन्द्र, त्वं आपः पन्थानं कृतवान्, यदा ताः प्रास्राक्षीः; पर्वतान् भोजनाय उपविष्टानिव, स्थिरं न तिष्ठन्ति स्म; त्वया, प्राज्ञेन, दृढानि प्रदेशाः विवृतानि। न हि अन्यः कश्चन देव इन्द्रात् तुल्योऽस्ति, नापि कश्चन मृत्यो महान्; त्वं सर्पं जलासीनं हत्वा, आपः समुद्राय प्रामोदीः। त्वं, हे इन्द्र, आपः विवृत्तवान्, बन्धनानि व्यभजः, पर्वतस्य स्थैर्यं भग्नवान्; त्वं चरदाम् जनानां राजा अभवः, सह सूर्यं, द्यां, उषसं च जनयन्। त्वमेव, धनाधिपते, सम्पदां स्वामी अभवः; द्वाभ्याम् हस्ताभ्यां जनान् स्थापितवान्; सन्ततौ, आप्सु, पुत्रेषु, सूर्ये च, विविधाः वाचः प्रजाः प्रवदन्ति। तव वीर्येण, हे इन्द्र, सर्वं स्थावरं जगत् कम्पते; लोकाः, द्यावापृथिवी, पर्वताः, वनानि च—यद् दृढं, तव जन्मना भीरु भवति। कुत्सेन सह, हे इन्द्र, शुष्णं कूयवं च गोषु युध्यन्, दशसु पीढासु सूर्यस्य निधीन् व्यभजः, चौराणां पुरः भग्नवान्। शम्बरस्य शतम् दुर्गाणि त्वं, दस्यूनाम् दुर्हण्यानि, नाशयः; तव वीर्येण दिवोदासाय सोमपाय धनानि, भरद्वाजाय स्तोत्रे च, प्रापयः। सत्यवीर्य, महाबल, रथं समारुह्य महायुद्धाय, घोरबल, नूतनैः धनैः पन्थानं आगम्य, अस्मान् सहायान् कुरु, प्रजासु च स्तुतिं श्रावय। तस्मै, महायशसे, वीर्यवन्तमायुधिनं, वीरप्शिनं, नूतनानि प्रियाणि वचनानि निर्मिमि, प्राचीनाय च। सः, स्तुतः, सूर्येण, प्राज्ञमातरा सह, पर्वतम् विविवेद; स्वैः गीतैः हृष्टः, गावः निवेशनानि प्रमुमोच। सः, नित्यजयिन्, अग्निभिः गीतैश्च, मापयद्भिः सह, बहूनि कर्माणि अकरोत्; मित्रैः दुर्गभिद्, प्राज्ञः, प्राज्ञैः सह, पुरः भग्नवान्। वीरगणैः, नरश्रेष्ठ, गायतुः समीपं महादानैः महाबलैः आगच्छ; गीतप्रिय, श्रेयसे आगच्छ। त्वरीतया बलिना इन्द्रेण, तेजसा लक्षितेन, शत्रवः दक्षिणतः अपासृताः; एवं, सदा प्रेषयन्, ते अक्लिष्टं धनं प्रतिदिनम् अन्वेषन्। हे इन्द्र, बलीयः, अस्मभ्यं तं बलं ददातु, वृषन्, काङ्क्षितदातृ, दानशीलः; यो अश्ववती, स्वैः अश्वैः जयति, सः शत्रूंश्च रिपूंश्च युद्धेषु विजेष्यति। त्वां, हे इन्द्र, जनाः स्पर्धायाम् उपयन्ति, पुरस्कारे साहाय्याय; त्वं, प्राज्ञैः सह, पाणीन् विकिरसि, त्वं शीघ्रैः सहायैः पुरस्कारे जयसि। त्वं, हे इन्द्र, शत्रू, दस्यून् वृत्रांश्च, चकार, वीर; त्वं सुशीतैः शस्त्रैः रिपूंश्च हन्ति, युद्धेषु उत्तमान् नरान् पश्यसि। एवं, हे इन्द्र, अव्याभिचारिणा सहायेन, अस्माकं मित्रं भव, सर्वप्रजायाः रक्षिता, वृद्धये; यदा त्वां सूर्यायाह्वयाम, वीर, युद्धे न प्रमादामः। अधुना, हे इन्द्र, अस्माकं च, अपत्यानां च, अनुकम्पी, सहायश्च भव; एवं, स्तुवन्तः, तव महिम्नः शरणे, स्वर्गे, गोमति, वसामः। त्वां, हे इन्द्र, बहूनि गीतानि संजग्मुः, बहूनि चिन्तनानि त्वां प्रति, महाबल; प्राचीनेषु नूतनेषु च, ऋषीणां स्तुतयः इन्द्राय स्पर्धन्ते। सः बहुप्रार्थितः, बहुप्रशंसितः, एक एव बहुभिः यज्ञैः स्तूयते, रथ इव महाशक्त्यर्थम् युक्तः; स इन्द्रः अस्माभिः स्तूयताम्। स्तोत्राणि तं न हिंसन्ति, न वाचः, तानि इन्द्रं वर्धयन्ति; यदि शतं सहस्रं वा गायकाः गीतप्रियं स्तुवन्ति, सर्वं तस्मै। तस्मै, इन्द्राय, उज्ज्वलया स्तुत्या सोमं वहामि, मासान् इव मिमीत; यथा पुरुषः क्षुधितः उदकम् अन्विच्छन्, यदा होत्राणि यज्ञाश्च संयुक्ताः सुदृढानि भवन्ति। तस्मै, महे इन्द्राय, मम चिन्तया एषः स्तोत्रः उक्तः, एषा स्तुतिः; यथा सः विघ्नानां हन्ता, तदा इन्द्रः सर्वस्य जीवस्य रक्षिता, नित्यवर्धनः च। कदा, हे मघवन्, त्वं स्थिरं रथवत्तमं धनं दास्यसि, कदा सहस्रशः श्रीः स्तुत्या दास्यसि? कदा त्वं, धनैः, अस्माकं स्तुतिं फलीकरिष्यसि, कदा चिन्तनानि पुरस्कारेण युक्तानि दास्यसि? कदा, हे इन्द्र, त्वं नरैः सह, वीरैः सह, जयम् आनयिष्यसि? त्रिषु पृथिव्यां, गावां मध्ये, कीर्तिं विजेष्यसि; इन्द्र, अस्मभ्यं तेजोमयीं कीर्तिं ज्योतिश्च ददातु। कदा, हे इन्द्र, त्वं उपासकस्य सर्वं बलं करिष्यसि? कदा अस्माकं चिन्तनानि सहायांश्च गृह्णासि, कदा गवां युक्तमुपाह्वानं आगमिष्यसि? यजमानाय, हे इन्द्र, गवां, अश्वानां, कीर्त्याः च धनं ददातु, भरद्वाजेषु पोष्यं निधिं स्थापयतु; शुक्ला, नित्यदायिनी धेनुः तेषु वर्धयतु। सः महाबलः, विरोध्यमानः अपि, न अस्मान् परित्यजेत्, यदा त्वं, वीर, आयुधं सज्जीकृतवान्; न अङ्गिरसो दुग्धं धेनोः विना स्युः—प्रेरित, प्रार्थनया विजय। तव मदाः सर्वसृजन्ति, तव वित्तानि सर्वाणि भूम्यानि; त्वं विश्वस्य पुरस्कर्ता, यदा, ईशान, देवत्वं देवेषु धारयसि। सर्वे जनाः तस्य वीर्यं प्रार्थयन्ति, सर्वे तस्य बलं वीरत्वाय गृह्णन्ति; तन्तुवायस्य गृहे, शीघ्रस्य च, ते प्रज्ञां वृतवन्तः, वृत्रस्य अपि हत्याय। तस्मै, इन्द्राय, एकीकृता सहायाः वीर्याणि बलानि च वहन्ति; सिन्धवः इव समुद्रं प्रति, स्तोत्राणि बलवत्यः तं प्रति प्रवहन्ति, यस्य विश्वं विस्तृतम् अस्ति। त्वं, हे इन्द्र, गायतुः धनकामं प्रेषयसि, त्वं किरणमयस्य निधेः ईशः; त्वं अनपराजितः जनानां स्वामी, एक एव जगतः राजा। शृणु, हे आहूत, यथा द्यावापृथिवी आर्यस्य वचः शृण्वन्ति; त्वं शक्त्या अस्माकं कृणु, यथा पूर्वेषु कालेषु, सर्वदा प्राज्ञः। ते तव युक्ता हरयो, हे इन्द्र, त्वां समीपं नयन्तु, सर्वैः वृतः; दरिद्रः अपि त्वां आह्वयति, ज्योतिर्यन्—we तव भोज्यं अद्य विभजेम। हरयः पात्रं प्राप्ताः, कर्माणि कृतानि, शुद्धानि सम्यक् अभवन्; इन्द्रः, प्राचीनः, एषं सोमं पातु, बलवान्, सोममदस्य राजा। सुसंयुक्ता अश्वाः, बलकामाः, इन्द्रं प्रति आगच्छन्, सुसिद्धा रथाः; ऋजवः कीर्तिं वहन्तु, अद्य अपि, अमरः वातस्य न पश्चात् स्यात्। इन्द्रः, महादाता, दक्षिणां दानस्य नियच्छति; येन, वज्रिन्, त्वं आपदः अपास्यसि, धीर, त्वं दानशीलाय धनं ददाति। इन्द्रः स्थिरबलस्य दाता, इन्द्रः महाबलः अस्माकं गीतैः वर्धयतु; इन्द्रः वृत्रहा विजयी भवतु—एवं दानशीलः उत्सुकान् पूरयति। सः प्रस्थितवान्, प्रातःशः ज्योतिष्मतीरुषसः उदिताः; इन्द्रः महतीं कीर्तिं, महाश्रियं च, आनयत्। सः दानशीलः प्राज्ञां बुद्धिम्, दिव्यं मार्गं, दानस्य च वरं अन्विच्छन्, वसुन्धाम् इच्छति।