गावः क्षीणमपि पुष्णन्ति, रूपहीनमपि सुन्दरं कुर्वन्ति, गृहमङ्गलं यच्छन्ति, तासां स्वराः शुभाः, तासां कीर्तिः सभासु घोष्यते। ताः सन्तानवत्यः, पुष्टगोषु चरन्त्यः, शुद्धं जलं पिबन्त्यः, सुशिराः; न ताः चौरः, न दुष्टः कश्चित् अधिपत्यं कुर्यात्, न च रुद्रस्यायुधं प्राप्नुयुः। एषा हविः गावः मध्ये क्रियताम्, तासु पृच्छ्यताम्; वृषभस्य बीजे, बलस्य च, हे इन्द्र, अस्तु। मनुष्याः सौहार्दाय इन्द्रं ववृमुर्महान्, अस्माकं प्रियः, अस्मासु रमत इन्द्रः; स हि महादाता, वज्रधृक्, तस्मै बलिनि सहाये हविर्दत्तम्। यस्य हस्ते, पुरुषकर्मणि उत्सुकस्य, सुवर्णरथाः स्थिताः; तस्य रश्मयः, गृहीतहस्ताः, दृढाः, अश्वाः च बलवन्तः युज्यन्ते। प्रभायै तव पादौ, हे बलिन, उत्सुकौ; धृष्टः, वज्रधृक्, शक्तिमान्, कुशलः; सुरभिवासाः, मनोहरदर्शनः, सुवर्णमयः, त्वं नराणां नेता अभवः। सोमः स्रुततमः पीयते, तस्मिन् पक्तिः पच्यते, यवाः सन्ति; इन्द्रं स्तुवन्ति, मनुष्याः, ऋचः कुर्वन्तः, स्तोत्राणि गायन्तः, देवैः प्रेरिताः। तव बलस्य न अन्तः अस्ति, हे महाबलिन्; तव महत्त्वं दिवि पृथिव्यां च न निरुध्यते; सूर्यः तौ पूरयति, शीघ्रं गच्छन्, सेनान्य इव जलासु सैन्यं संयोजयन्। एवं इन्द्रः, सुलभः, स्तुत्यः, अनस्तुतश्च, कपिलकेशः, महाबलः; स एवम् जातः, अद्वितीयबलः, बहून् शत्रून् निहन्ति, दस्यून् अपि क्षिपति। सः पुनः पुनः बलवत्तरः अभवत्; एकः, अव्ययी, धनं वितरति; इन्द्रः दिवं पृथिवीं व्याप्य, उभयोः अर्धम् आदत्त। तदा अहं तस्य महदधिपत्यं चिन्तयामि—यत् सः धारयति, तत् कश्चन न क्षपयति; प्रतिदिनं सूर्यः दृश्यते, निवासाः विस्तीर्णाः, धीमान् तान् स्थापयति। अपि अद्यापि, हे इन्द्र, त्वं आपः मार्गं कृतवान्, यदा ताः प्रावर्तयः; पर्वताः उपविष्टानामिव न स्थिराः, त्वया, हे प्राज्ञ, स्थिराणि प्रदेशाः अपि उद्घाटितानि। सत्यं, त्वत्समः अन्यो देवो नास्ति, हे इन्द्र, न च कोऽपि मानवः अतिवर्तते; त्वं अहिं जलासु शयानं हत्वा, आपः समुद्रं प्रति प्रवर्तयः। त्वं, हे इन्द्र, आपः व्यभजः, बन्धानि विच्छिद्य, पर्वतस्य स्थैर्यं विदार्य; त्वं गच्छन् जनानां राजा अभवः, सह सूर्यं, द्यां, उषसं च सृजन्। त्वमेव, हे इन्द्र, धनेश्वरः, धनस्य स्वामी अभवः; त्वं जनान् उभयोरपि हस्तयोः स्थापयः। सन्ततौ, आप्सु, पुत्रेषु, सूर्ये, जनाः नानाविधानि वचांसि वदन्ति। तव वीर्येण, हे इन्द्र, सर्वं पृथिव्यां, स्थावरमपि, कम्पते; लोकाः, दिवः पृथिवी च, पर्वताः वनानि च—यत् किंचिद् दृढं, तव जन्मना भयम् आप्नुवन्ति। कुत्सेन सह, हे इन्द्र, त्वं शुष्णं कुयवं च गोषु स्पर्धमानः अभ्ययुध्यः; दशसु पित्र्येषु, त्वं सूर्यस्य धनानि व्यभजः, चौराणां पुरः विदार्य। शम्बरस्य शतं पुरः त्वया विनष्टाः, दस्यूनां दुर्निवार्याः; तव वीर्येण, दिवोदासाय सोमपाय, भरद्वाजाय च स्तोत्रिणे, धनं प्रापितम्। सत्यवीर्य, महायुद्धाय, रथं आरोह, हे इन्द्र, भीमशक्ति; नूतनधनेन मार्गेण अस्मान् प्रति आगच्छ, स्तोत्राणि च जनस्मिन्सु श्रावय। तस्मै, वीराय, महाबलाय, शूराय, वज्रिणे, वीरप्शिने, अहं नूतनानि प्रियाणि वचांसि कल्पयामि, प्राचीने। सः, स्तुतः, सूर्येण, प्राज्ञमातरम्, पर्वतं विदार्य, स्वैः गीतैः हृष्टः, गावः निवासस्थानानि मोचयामास। सः, नित्यजयी, अग्निभिः गीतैश्च, मापयद्भिः सह, बहूनि कर्माणि अकरोत्; मित्रैः सह, पुरो विदार्य, प्राज्ञः, प्राज्ञैः बलदुर्गाणि विदारयामास। वीरगणैः, हे नरशार्दूल, गायकं महादानैः, महाबलेन प्रति उपगच्छ; गीतप्रिय, शुभाय आगच्छ। स्वेन वेगेन, बलेन च, इन्द्रः, लक्ष्मणेन चिह्नितः, दक्षिणतः शत्रून् अपाकरोत्; एवं, सदा प्रेषयन्, ते अजय्यं धनं प्रतिदिनं अनिशम् अन्वेषयन्। हे इन्द्र, बलवन्, तं बलं अस्मभ्यं ददातु, वृषन्, वाञ्छितदायक, उदार; यो अश्ववाँश्च, स्वैः अश्वैः जयति, शत्रून् रिपूंश्च सङ्ग्रामेषु निर्जेतु। तव हि, हे इन्द्र, जनाः, स्पर्धमाना, सहायार्थं याचन्ते; त्वं, प्राज्ञैः सह, पाणीन् विक्षिपसि, त्वया सहायेन शीघ्रः स्पर्धां जयति। त्वं, हे इन्द्र, शत्रू, दस्यून् वृत्रांश्च, चकार, शूर; त्वं शत्रून् सुसंस्कृतैः शस्त्रैः निहन्ति, युद्धेषु श्रेष्ठान् पश्यसि। एवं त्वं, हे इन्द्र, अव्याहतेन सहायेन, अस्माकं मित्रं, सर्वजीवानां रक्षकः, वृद्धये भव; यदा त्वां आह्वयामः, सूर्याय, शूर, युद्धे न प्रमादामः। इदानीं, हे इन्द्र, त्वं अस्मभ्यं, अपि च नप्तरः, अनुग्राही, सहायुः भव; एवं, स्तुवन्तः, तव महत्त्वस्य छायायाम्, दिवि उत्तमे, गोमति वसाम। तव, हे इन्द्र, बहूनि स्तोत्राणि संगतानि, बहूनि चिन्तनानि त्वां प्रति, महाबलिन्; प्राचीना अपि, अधुना अपि, ऋषीणां स्तुतयः, इन्द्राय गीतेषु स्पर्धन्ते। सः, बहुहूतः, बहुकीर्तितः, एक एव बहुभिः यज्ञैः पूजितः, महाशक्त्यर्थं युक्तरथ इव; इन्द्रः अस्माभिः स्तूयताम्। स्तोत्राणि तं न हिंसन्ति, न च वाचः, अपि तु इन्द्रं वर्धयन्ति; शतं वा, सहस्रं वा गायका, गीतप्रियं स्तुवन्ति, तत् सर्वं तस्मै। तस्मै, इन्द्राय, अहं सोमं उज्ज्वलया ऋचा वहामि, मासानिव मापयन्; यथा कश्चित् उषरे जलमिच्छन्, यदा हविर्यज्ञौ समृद्धौ। तस्मै, महे इन्द्राय, एषा स्तुतिः मया मनसा उक्ता, एष ऋचः तस्मै; यथा सः, विघ्नहन्ता, उपस्थितः, इन्द्रः सर्वजीवानां रक्षकः, सदा वर्धमानश्च। यदा, हे मघवन्, त्वं स्थायि रथानां चिरस्थायि धनं दास्यसि, यदा सहस्रशतम् ऐश्वर्यं स्तुत्याः प्रत्यग्रहीष्यः? यदा त्वं, धनैः, अस्माकं स्तोत्रं पुष्कलं करिष्यसि, यदा पुरस्कृतानि चिन्तनानि दास्यसि? यदा, हे इन्द्र, त्वं, पुरुषेषु पुरुषैः, वीरैः वीरैः सह, विजयम् आनयिष्यसि? त्रिषु पृथिव्यां, गौरवस्य मध्ये, कीर्तिं जय; इन्द्र, अस्मभ्यं तेजस्विनीं कीर्तिं ज्योतिश्च दा। यदा, हे इन्द्र, त्वं, यजमानाय, सर्वं बलं दर्शयिष्यसि? यदा अस्माकं चिन्तनानि, सहायांश्च गृह्णासि, यदा हविषु गोमति आगमिष्यसि? यजमानाय, हे इन्द्र, गोमदश्ववत्स्त्रीणि धनानि, कीर्तिम्, च दत्त; भरद्वाजेषु पोष्यं निधिं स्थापय; तेषु उज्ज्वलां, सदा दुह्यतीं गाम् पुष्टये कुरु। सः महाबलः, यद्यपि प्रतिषिद्धः, न अस्मान् त्यजेत्, यदा त्वं, शूर, आयुधं सज्जीकृत्य स्थितः; न अङ्गिरसः उज्ज्वलदुह्यां गाम् विना कुर्याः—प्रेरितः, प्रार्थनया जय। तव हर्षाः सर्वसृष्टयः, तव धनानि सर्वाणि भौमानि; त्वं विश्ववित् पुरस्काराणां, यदा, ईशान, तव दैवीं शक्तिं देवानां मध्ये धारयसि। एवं, ऋषयः, गावः, इन्द्रः च, एकत्र संगता, स्तुतिभिः, हविभिः, यशसा च, विश्वं जगत् पुष्णन्ति, रक्षन्ति, च मह्यं धनानि वितरन्ति।