इन्द्रस्य महिमा तथा वीर्यं ऋषिभिः स्तूयते। यः फलार्थी, यः पुरस्कारस्य इच्छया यजति, स इन्द्रं आह्वयति, महत् वाञ्छितं धनं प्रार्थयन्। वृत्रैः संग्रामे इन्द्रः सत्यस्वामी, महाबलश्च, गवां संघर्षे मुष्टियुद्धे च विजयी। कविमपि स्तुत्याय प्रेरयति, कुत्साय पूजार्थं शुष्णं हन्ति, अतिथिग्वाय पुण्यकर्म कृत्वा निर्जीवस्य शिरः छिनत्ति। रथं, वीरं, युद्धाय दशद्युम्, बलवान् वृषभं च इन्द्रः प्रकटयति। तुग्रं वेतसवे सहायं दत्तवान्, तुजिं गायकं रक्षति। यः सहस्राणि दानानि स्तुत्ये दृष्टवान्, स इन्द्रः पर्वते दासं शम्बरं हत्वा दिवोदासाय उत्तमं साहाय्यं दत्तवान्। श्रद्धया सोमपानं कृत्वा कुमुरीं विनष्टवान्, राजिं च भगं दत्त्वा षष्टिसहस्राणि शत्रून् एकस्मिन संग्रामे हन्ति। मुनयः, बुद्धिमन्तः, इन्द्रस्य अनुग्रहं, महत्तमं बलं प्राप्तुम् इच्छन्ति। यः वीरः स्तौति, तस्य इन्द्रः त्रिगुणं रक्षणं दत्ते, नहुषस्य वंशजः सन्। यज्ञे कीर्त्यर्थं इन्द्रस्य मित्रत्वं प्रार्थयामः, तस्य महिमा सर्वेषु वन्दनीयः। प्रातर्दानः राजसंपदं, युद्धे अग्रगण्यः, वृत्रेषु धनविजयी भवतु। इन्द्रः किम् कृतवान्, सोमपानस्य सुखाय, मित्रत्वाय? यः सभायाम्, युद्धे वा, तं पूर्वं जानन्ति वा, अद्य वा? सोमपानस्य सुखाय, मित्रत्वाय, इन्द्रः कर्म करोति। सभायाम्, युद्धे वा, ये तेन सह उपविशन्ति, तं पूर्वं जानन्ति वा, अद्य वा? वयं तव पूर्णं महत्त्वं न जानिमः, हे दानवन्, न तव उदार्यं। नूतनं पुरातनं च तव दानं, इन्द्रस्य शक्तेः अन्तः कश्चन न दृष्टवान्। तव प्रसिद्धं वीर्यं, यद् वरशिखस्य शेषं हन्ति। वज्रस्य प्रहारात्, महान् शब्दः उत्पन्नः, तेन इन्द्रः दूरस्थं भागं विदारयति। इन्द्रः वरशिखस्य शेषं हन्ति, प्रत्यागतं, विरोधिनं अन्वगच्छत्। हर्यूपीयायां युद्धे वृचीवन्तस्य भयात् अग्रभागं हन्ति। यव्यावत्यां त्रिशत् कवचिनः, वृचीवन्तः, बाणैः पतिताः, पात्राणि भङ्गित्वा विश्रामं प्राप्ताः। सृञ्जयाय गोधनं दत्तवान्, तुर्वशं दत्त्वा, वृचीवन्ताय दैववाताय प्रयत्नं कृतवान्। द्विः विंशति रथिनः, गोभिः, वधूभिः, उदारः स्वामी मम दत्तवान्। प्रत्यागतः, विरोधी दत्तवान्, पार्थवानां दानं, दक्षिणभागः। गावः आगच्छन्ति, शुभं धनं वहन्त्यः। ताः गोशालायां स्थित्वा अस्माकं कृते रवं कुर्वन्तु। ताः बहुरूपाः, फलवन्त्यः, प्रतिदिनं इन्द्राय सोमपानाय क्षीरं ददातु। इन्द्रः यजमानस्य, उदारस्य, दानं ददाति, स्वं न रुध्यति। पुनः पुनः तस्य धनं वर्धयति, देवप्रियं निधिं अक्षुण्णे स्थले स्थापयति। गावः न नष्टाः, न च चोरः ताः हन्ति, न च शत्रुः ताः जयति। ताभिः देवाः पूज्यन्ते, दानं दीयते, पशुपतिः ताभिः समृद्धिं प्राप्नोति। न समीपस्थः, न दूरस्थः व्याघ्रः ताः प्राप्नोति, न च पाशधारिणां हस्ते पतन्ति। ताः विस्तीर्णमार्गं निर्भयं अनुगच्छन्ति, यजमानस्य गावः स्वातन्त्र्ये विचरन्ति। गावः धनं, गावः मम इन्द्रः, गावः सोमस्य प्रथमभागः। एताः गावः, जनाः, इन्द्रः; हृदयेन, मनसा इन्द्रं वाञ्छामि। गावः कृशं पुष्टं कुर्वन्ति, अप्रियं प्रियं कुर्वन्ति। गृहं शुभं कुर्वन्ति, तासां वाणी शुभा, तासां कीर्ति सभायां घोष्यते। पुत्रवत्साः, समृद्धपृष्ठाः, शुद्धं जलं पिबन्त्यः, शुभमुखाः। न च चोरः, न दुष्टः ताः अधिपत्यं कुर्वन्ति; रुद्रस्य अस्त्रं ताः वर्जयन्तु। गवेषु इदं हविः दीयताम्, तासु पृच्छ्यताम्; वृषभस्य बीजे, तव बले, हे इन्द्र। मित्र्यर्थं पुरुषाः इन्द्रं वृण्वन्ति, महान्तं, अनुग्रहे आगच्छन्तं, अस्मासु तुष्टिं कुर्वन्तं। स महादाता, वज्रधारी; बलाय महत् यज्ञं कुर्वन्ति। यस्य हस्ते, वीर्यकर्मणि उत्सुकस्य, सुवर्णरथाः स्थिताः; तस्य रश्मयः, दृढहस्ताः, अश्वाः, बलवन्तः युक्ताः। कीर्त्यर्थं तव पादौ, हे बलिन, उत्सुकौ; वज्रधारी, शक्तिमान्, कुशलः; सुगन्धितवस्त्रधारी, शोभनः, सुवर्णरूपः, नराणां नेता अभवत्। सः सोमः, मिश्रिततमः, पिष्टः; तस्मिन् अन्नं पच्यते, धान्यं विद्यमानम्। इन्द्रं स्तुवन्ति, पुरुषाः, स्तोत्रकर्तारः, देवैः प्रेरिताः। तव बलस्य अन्तः नास्ति, हे बलिन; तव महिमा नभः पृथिव्या न सीमितः। सूर्यः तौ पूरयति, शीघ्रगामी, सेनानायकः जलानां इव। एवं इन्द्रः, सुप्रार्थ्यः, उत्तमः, स्तुतः, अस्तुतः, कपिलदर्दी, महाबलः। स जन्मना अतुलबलः, शत्रून् बहून् हन्ति, दस्यून् पतयति। सदा बलं वर्धयति, एकाकी, अव्ययी, धनं वितरति। इन्द्रः नभः पृथिव्याः अर्धं स्वीकृत्य विस्तारं कृतवान्। तस्य महत् स्वामित्वं चिन्तयामि—यद् स धारयति, तद् न कश्चन क्षिपयति। प्रतिदिनं सूर्यः दृश्यते, गृहे विशालाः, धीरः तान् स्थापयति। अद्यापि, हे इन्द्र, जलानां मार्गं कृतवान्, तान् निर्गतवान्; पर्वताः भोजनस्थैः इव, स्थिरं न स्थिताः; तव बुद्ध्या, स्थिरप्रदेशाः उद्घाटिताः। सत्यं, तव सदृशः अन्यः देवः नास्ति, हे इन्द्र, न च कश्चन मनुष्यः श्रेष्ठः। त्वं जलस्थं सर्पं हत्वा, जलान् समुद्राय विसृष्टवान्। त्वं जलान् विभक्तवान्, प्रतिबन्धं छिदित्वा, पर्वतस्य स्थिरत्वं भङ्गित्वा। त्वं गतिशीलानां जनानां राजा अभवत्, सूर्यं, नभः, उषसं च जनयित्वा। त्वमेव, हे इन्द्र, धनस्य स्वामी अभवः; त्वं जनान् द्वयोः हस्तयोः स्थापयति। सन्ततौ, जलान्, पुत्रेषु, सूर्ये, जनाः विविधं वचनं वदन्ति। तव वीर्ये, हे इन्द्र, सर्वं पृथिव्यां, स्थिरं अपि, कम्पते। लोकाः, नभः, पृथिवी, पर्वताः, वनानि, सर्वं स्थिरं तव जन्मना भयम् अनुभवति। कुत्सेन सह, हे इन्द्र, शुष्णं, कुव्यवं गवां स्पर्धायां संग्रामे हन्ति। दशसु पीढासु सूर्यस्य विभाजनं कृतवान्, चौराणां दुर्गं विदार्य। शम्बरस्य शतदुर्गं हन्ति, दस्यूनां दुर्जयम्। तव बलात् दिवोदासाय, सोमप्रेस्साय, भरद्वाजाय स्तुत्याय धनं दत्तवान्। सत्यवीर्यवान्, रथं समारुह्य, महायुद्धाय, हे इन्द्र, घोरबलः; नवधनं मार्गे आगच्छ, अस्माकं साहाय्यं कुरु, स्तुतिं जनानां मध्ये घोषय। स वीरप्सिनं, महाबलिनं, पराक्रमवन्तं, वज्रधारिणं, नवानि, प्रियाणि वचनानि कल्पयामि, पुरातनस्य स्तुत्याय। एवं ऋषयः, यजमानाः, जनाः च, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानं, मित्रत्वं, गवां संपदं च, श्रद्धया, स्तुत्या, यज्ञेन च पूजयन्ति।