शृणुत, ऋषयः भारद्वाजाः स्वेन स्नेहेन महेन्द्रं स्तुवन्ति स्म। यद् यद् सहाय्यं तव समीपस्थं, यद् दूरे, यद् मध्ये, हे महाबलिन् इन्द्र—तैः सर्वैः त्वं अस्मान् वृत्रवधे साहाय्याय आगच्छ, महाबाहो, महावीर्य, महोदय दाता इति तं प्रार्थयन्ति। तैः एव त्वं, शत्रून्, विरोधिनः, अपकुरु, अजय्य इन्द्र, रिपोः क्रोधं विदारय, तैः एव सर्वान् रिपून् जहीहि, दस्यून् विक्षिप्य, आर्यान् जनान् तरय। इन्द्र, स्वजनाः वा, परजनाः वा, समीपस्थाः वा, दूरस्थाः वा, ये स्पर्धन्ते, ते सर्वे एकत्र समागताः। त्वं तेषां बलभञ्जनः, बलिनः अपि नाशय, तान् पृष्ठतः कुरु। बलवान् बलिनं स्वशरीरेण जयति, स्वबलम् उपयुञ्जानः। बालानां मध्ये, पशुषु, अपत्येषु, आप्सु वा, त्वं उभे लोकौ निनादयसि, क्षेत्रेषु भाषसे च। न कश्चन बलवान्, न शीघ्रः, न धृष्टः, न योधा आत्मन्यं बलं मन्यते, यः त्वां जेष्यति। इन्द्र, त्वां कश्चन न प्रतिषेधितुम् अर्हति; त्वं सर्वान् जातान् अतिक्रान्तः। यदा धीराः त्वां सभायाम् आह्वयन्ति, तदा सः द्वयोः पार्श्वयोः पतति। वृत्रवधे, महायुद्धे, जनसमावेक्षायाम्, यदा ते विभक्ताः, त्वं तान् विस्तारयसि। तदा, हे इन्द्र, यदा त्वं आगच्छसि, जनाः प्रमोदन्ते; त्वं अस्माकं रक्षकः, पालयिता भूयाः। ये सत्यवाचः, श्रेष्ठाः, धीराः, ते अस्माकं नायकान् पुरतः स्थापयन्तु। सर्वे तव बलानि तव महिम्ने दत्तानि; वृत्रवधे सर्वं तव। तव बलं, तव वीर्यम्, तव पूजां, हे इन्द्र, देवैः सह, सर्वं तव वीर्यं त्वयि अस्ति। एवं, हे इन्द्र, अस्मान् प्रतिद्वन्दिषु सर्वेषु स्पर्धासु विजयं ददातु; देव्या अपि पारस्पर्येण तुष्टाः स्युः। वयं भारद्वाजाः त्वां स्तुवन्तः तव प्रसादेन धनं विद्याम, अधुना अपि। शृणु अस्माकम्, हे इन्द्र; वयं त्वां आह्वयामः, महतो बलस्य लाभाय उत्सुकाः। यदा जनाः वीरस्य पुरस्कारस्य कृते समागच्छन्ति, तदा अस्मान् पालय, महाबलिन्, अद्य। यः पुरस्कारकामः, स त्वां आह्वयति, हे इन्द्र, पुरस्काराय; महतः, काम्यस्य लाभाय। वृत्रेषु युद्धेषु त्वं सत्यम् ईश्वरः, महाबलः; गवां संघर्षे, मुष्टियोधा त्वां इच्छति। त्वं कविम् प्रेरयति स्तुत्यर्थम्; त्वया कुत्सस्य कृते शुष्णः निहतः; त्वया जीवशून्यस्य शीर्षं छिन्नम्, अतिथिग्वाय पुण्यं कृतम्। त्वं रथम् उत्थापयसि, उत्तमं योधाम्, रणवृषभं दशद्युम् युद्धाय नयसि। त्वं तुग्राय वेतसवे साहाय्यं दत्तवान्; त्वं इन्द्र, तुजिं गायन्तम् अपद्रुत्य रक्षसि। त्वया, इन्द्र, बलिना, सहस्राणि दानानि दृष्टानि स्तुत्यां तस्मिन्। त्वया दासः शम्बरः गिरौ निहतः, दिवोदासाय महद् उपकारं कृतम्। श्रद्धया, सुतसोमेन च, त्वं इन्द्र, तुष्टः, चुमुरिं नाशितवान् अस्माकं रक्षार्थम्। त्वया राजिं विदार्य, अनुग्रहम् अकरोत्, बलिना च षष्टिसहस्राणि एकत्र निहतानि। अहम् अपि, धीरैः सह, तव अनुग्रहम्, महत्तरं सौम्यं च, बलं च प्राप्नुयाम्, हे इन्द्र। ये त्वां स्तुवन्ति, महाबलिन्, तेभ्यः त्वं त्रिवृत्तां रक्षां ददासि, नहुषस्य नप्तः। वयं, इन्द्र, अस्मिन स्तोत्रे यशसः तव सखायः स्याम, तव महिम्ना अतीव पूजिताः। प्रातर्दनः उत्तमं राजश्रियं लभताम्, रणस्य अग्रणी, वृत्रेषु धनविजयी। किं इन्द्रः अयं मदाय कृतवान्, अस्य पानाय, अस्य सख्याय? ये परिषद् वा, युद्धे वा उपविष्टाः—किं ते पूर्वं तम् अविदन्, उत अधुनैव? मदस्य हर्षाय, पानाय, सख्याय, इन्द्रः कर्म करोति। परिषद् वा, युद्धे वा, ये तेन सह उपविष्टाः—किं ते पूर्वं तम् अविदन्, उत अधुनैव? वयं न जानिम, हे महादान, तव वीर्यस्य पूर्णं महिमानम्, न तव उदारतां। तव नूतनानां च, प्राचीनानां च दानानां, इन्द्र, कश्चन न अन्तं दृष्टवान् तव शक्तेः। एष ते वीर्यं, हे इन्द्र, यशस्वि, येन त्वं वरशिखस्य शेषं हन्तवान्। अपि तव वज्रात्, प्रहृतात्, महद् घोषं कृत्वा, त्वं, इन्द्र, दूरतमं भागं विदारयः। इन्द्रः वरशिखस्य शेषं हन्त्वा, प्रत्यागतं प्रतिरोधिनं अनुयाति। हरियूपीयायां वृचिवन्तं रक्षन्, अग्रभागं भीतौ निपातितवान्। त्रयः शता वर्मिणः, यव्यावति, हे बहुधा आहूत इन्द्र, यशसे—वृचिवन्तः, शरस्य पतित्वा, पात्रीः विदार्य, विश्राम्यन्ति। यस्य गावः, रक्ताः, सुष्टुदः, अन्तर् विचरन्ति, अशान्ताः—सः सृञ्जये ददौ तुर्वशम्, वृचिवन्ते दैववाताय प्रयच्छन्। द्वौ विंशतिं रथिनः, गवां, वधूनां च, उदारः ईश्वरः, स्वामी, मम दत्तवान्। प्रत्यागतः प्रतिरोधी ददाति; एष पार्थवानां दक्षिणांशः दानम् अस्ति। गावः आगतः, शुभलाभाय; ते गोष्ठे स्थित्वा अस्मभ्यं रोरुवन्। बहुरूपाः भवन्तु, फलिन्यः, प्रतिदिवसं इन्द्राय क्षीरं दुह्युः। इन्द्रः यजमानं, दातारं च, संपद्यते, स्वं न रोद्धुं इच्छति; सः पुनः पुनः तस्य धनं वर्धयति, देवप्रियं निधिं अक्षय्ये निधौ स्थापयन्। न ताः नष्टाः, न चौरः ताः हिंसति, न रिपुः वा ताः जयति; ताभिः देवाः पूज्यन्ते, दानानि दीयन्ते, ताभिः पशुपतिः सम्पद्यते। न समीपस्थः, न दूरस्थः व्याघ्रः ताः प्राप्नोति, न च ताः पाशकृतां हस्ते पतन्ति; ताः विस्तारिणं, अभयं अनुयान्ति—तस्य गावः स्वतन्त्राः, यजमानस्य। गावः श्रेयः, गावः इन्द्रः मम; गावः सोमस्य प्रथमांशः; एताः गावः, जनाः, इन्द्रः एव—हृदया मनसा च इन्द्रम् इच्छामि। गावः अपि कृशम् पुष्णन्ति, अपि अप्रियदर्शनम् शोभयन्ति; गृहं कल्याणम् कुर्वन्ति, तासां वाचः शुभाः, तासां कीर्तिः सभासु घोष्यते। बहुप्रजन्याः, सुष्टुत्यः, शुद्धोदकपाः, सुमुख्यः—न चौरः, न द्वेषी ताः अधिपत्यं कुर्वन्तु; रुद्रस्य शस्त्रं परिहरन्तु। एष हविः गोषु क्रियेत, तासु पृच्छ्यताम्; वृष्णः बीजे, तव बले, हे इन्द्र। वयं, सख्याय, इन्द्रम् अवृणीमहि—महान्, अस्माकं प्रियः, अस्मासु रममाणः; सः महादाता, वज्रधृक्—बलाय महेन्द्राय यजस्व। यस्मिन् हस्ते, पुरुषकर्मणि उत्सुकः, सुवर्णरथाः, रथे स्थिताः; रश्मयः, गृहीतकराः, दृढाः, वाजिनः, बलिनः, युक्ताः। तेजसा तव पादौ, बलिन्, उत्सुकौ; धृष्टः, वज्रधृक्, महाबलः, दक्षः; सुरभिवासाः, रम्यदर्शनः, हिरण्यवर्ण, त्वं नरां नेता अभवः। सः सोमः, अतीव मिश्रितः, पिष्टः; तस्मिन् अन्नं पच्यते, धान्यं दृश्यते; इन्द्रं स्तुवन्ति, नरः, स्तोत्रकर्तारः, स्तोत्राणि गायन्तः, देवैः प्रेरिताः। नास्ति अन्तः तव वीर्यस्य, महाबलिन्; तव महत्त्वं नभसा पृथिव्या च न निरुद्धम्; सूर्यः तौ पूरयति, शीघ्रगः, सेनापतिरिव आप्सु संघातयन्। एवं इन्द्रः, सुलभः आह्वानाय, स्तुत्यः, अनस्तुतः, कपिलकेशः, महाबलः; एवं जातः, अविजितबलः, बहून् शत्रून् हन्ति, दस्यून् अपि निपातयति। सः पुनः पुनः बले वर्धते; एक एव, अजरः, धनानि वितरति; इन्द्रः दिवं पृथिवीं च व्याप्य, उभयोः अर्धम् आत्मनः कृतवान्। एवं ऋषयः भारद्वाजाः, भक्त्या, श्रद्धया च, महेन्द्रं स्तुवन्ति स्म, तस्य महिमानं, वीर्यं, दानं च अनुवर्णयन्तः।