इन्द्रः वृषभः स्तुतिभिः स्तोत्रैश्च प्रमोदितः, सोमस्य रसेन हृष्टः, तं सोमपानं हर्षयन्ति कवयः। स एव महावीर्यः मघवा, उदारः, दिव्यबलसम्पन्नः, गीतानां धुरं वहन्, मानवेषु स्तुत्यः प्रतिष्ठितः। सः क्रियावान्, शूरः, प्राज्ञः, आहूतानां श्रोतृ, विश्वतो रक्षिता च। स एव धनदः, कर्मभिः प्रसिद्धः, वीर्यदः, सभायां स्तूयमानः पुरस्कारदायकः। यथा महारथस्य अक्षः उभे जगती व्याप्नोति, तथा तव महत्त्वं, महाबलिन इन्द्र, विस्तृतम्। तव सहायाः, बहुशः आहूयमान, वृक्षस्य शाखावद् प्रसृताः। तव बलानि, इन्द्र, वृक्षशाखावद् विस्तीर्णानि, गोस्रवः इव प्रवहन्ति, वत्सानां पाशवद् दृढानि, अच्युतानि, सुबद्धानि च, मघवन्। अद्य एकं भवति, श्वः अन्यत्; इन्द्रः क्षणेन क्षणं शीघ्रं कर्म करोति। मित्रः वरुणः पूषा अर्यमाणः च अस्माकं धनस्य पालयन्तु। त्वया, इन्द्र, गिरिशृङ्गात् निर्गता आपः स्तोत्रैः प्रेरिताः, यज्ञैः सञ्चालिताः। ताः सुप्रशस्तैः गीतैः, अश्ववत् स्पर्धायां शीघ्रं यान्ति, गायकप्रिय। न वर्षाः, न मासाः तं जीर्णयन्ति; न द्यौः, न पृथिवी इन्द्रं क्षपयतः। सः वृद्धः अपि, शरीरं वर्धयति; स्तोत्रैः गीतैश्च पूज्यः। न सः दुर्बलाय, न स्थिराय नमति, न शत्रोः स्तुत्यै प्रसादयति। अचलाः गिरयः अपि इन्द्रस्य भीताः कम्पन्ते; सः गूढेषु अपि मार्गं विन्दति। त्वया, गम्भीरबलिन, सोमपान, पुरस्कारान् प्रोत्साहय; अप्रतिहत, प्रतिरक्षया तिष्ठ, प्रातः निश्यायां च अस्माकं रक्षायै। आगच्छ, अस्मान् रक्ष; इतः वा ततः वा, इन्द्र, आपदः पालय। गृहे च, अरण्ये च, एनसो रक्ष; शतबलः स्याम, वीर्येण जीवेम। यद् समीपस्थं साहाय्यं, यद् दूरस्थं, यद् मध्ये अस्ति, तैः सर्वैः, महाबलिन इन्द्र, वृत्रहनने अस्मान् उपसेहि, पुरस्कारैः च, महोदर, उग्र। तैः रिपूं विहन, प्रतिद्विषः नुद, अप्रतिहत; शत्रोः क्रोधं भञ्ज, इन्द्र। तैः सर्वान् रिपून् जय, दस्यून् विकिर, आर्यान् प्रापय। इन्द्र, स्वजनाः वा, अन्ये वा, समीपस्थाः वा, दूरस्थाः वा, येषां द्वेषः संयुज्यते, त्वं तेषां बलभञ्जनः; बलिनः निहन, तान् निवर्तय। सः बलवान् बलिनं शरीरैः जयति, स्वबलैः कर्म कुर्यात्। शिशुषु, पशुषु, सन्ताने, आप्सु वा, त्वं उभे जगती निनादयसि, क्षेत्रेषु भाषसे। न कश्चन बलवान्, न शीघ्रगः, न वीर्यवान्, न स्वयम् वीरः त्वां जेतुं शक्नोति। इन्द्र, त्वं अप्रतिघात्यः; सर्वान् जातान् अतिक्रान्तवान्। द्वयोः पक्षयोः पतनं भवति, यदा धीराः त्वां सभायाम् आह्वयन्ति। वृत्रघ्ने, महायुद्धे, पुरुषसमवाये, विभागे च, त्वं तान् विस्तारयसि। तदा, इन्द्र, आगच्छति, जनाः हृष्यन्ति; अस्माकं रक्षिता, पालयिता भव। ये सत्यवादिनः, श्रेष्ठाः, प्राज्ञाः, ते अस्माकं नेतॄन् पुरतः स्थापयन्तु। तव सर्वाणि बलानि महत्त्वाय दत्तानि; वृत्रहत्याय सर्वं तव। तव वीर्यं, तव बलं, तव यज्ञः, इन्द्र, देवैः सहितः, सर्वं तव शौर्यं तव। एवं, इन्द्र, प्रतिद्वन्दिनः सर्वेषु स्पर्धासु अस्मान् जयय; देव्योऽपि परस्परं स्पर्धमानाः तृप्यन्तु। वयं, भारद्वाजाः, त्वां स्तुवन्तः, तव प्रसादेन धनं विद्याम, अद्य अपि। शृणु, इन्द्र; वयं त्वां आह्वयामहे, महत् वीर्यस्य पुरस्कारस्य काम्याः। यदा जनाः वीर्यस्य स्पर्धायां संमिलन्ति, तदा अस्मान् रक्ष, महाबलिन, अद्य। पुरस्कारकामः त्वां आह्वयति, इन्द्र, पुरस्काराय; महतः, वाञ्छितस्य लाभाय। वृत्रयुद्धेषु त्वं सत्यपति, महाबलः; पश्वर्थे, मुष्टियुद्धे त्वां याचते। त्वं कविं स्तुत्ये प्रेरयसि; त्वं कुत्साय, भक्ताय, शुष्णं निहन्यः। त्वं मृतस्य शिरः चिच्छेदिथ, अतिथिग्वाय पुण्यं कर्म अकर्थाः। त्वं रथं, वीरं, रणवृषभं दशद्युम् युद्धाय अनयः। तुग्राय वेतसवे सहायं अदाः; त्वं, इन्द्र, तुजिं गायकं आपदः पालयसि। त्वया, इन्द्र, बलिना, सहस्राणि दानानि दृष्टानि; त्वं दासं शम्बरं गिरौ निहन्यः, दिवोदासाय महद् सहायमदाः। श्रद्धया, सुतसोमेन, त्वं, इन्द्र, प्रमुदितः, चुमुरीं विनाशयः; राजिं भञ्ज, प्रसादं ददासि, बलिना एकत्र षष्टिसहस्राणि निहन्यः। अहम् अपि, धीरैः सह, तव प्रसादं, महत्तरं बलं च प्राप्नुयाम्। ये त्वां स्तुवन्ति, महाबलिन, तेषां त्रिधा रक्षां ददासि, नहुषनन्दन। वयं, इन्द्र, अस्मिन् स्तोत्रे कीर्तये, तव मित्राणि स्याम, तव महत्त्वेन पूजिताः। प्रातर्दनः श्रेष्ठं राजश्रीं प्राप्नुयात्, युद्धे अग्रणीः, वृत्रेषु धनवाञ्। किं इन्द्रः अस्य पानस्य हर्षाय, अस्य पीतये, अस्य सख्याय अकुरुत? ये मन्त्रिणः वा, युद्धे वा, उपविशन्ति—ते पूर्वं तं जानन्ति, उतो अद्यैव? एषः अस्य पानस्य हर्षाय, अस्य पीतये, अस्य सख्याय इन्द्रः करोति। मन्त्रिणः वा, युद्धे वा, ये उपविशन्ति—ते पूर्वं तं जानन्ति, उतो अद्यैव? वयं तव सर्वं महत्त्वं, उदार, न जानिम; न तव दानस्य पारं। नूतनस्य, पुरातनस्य च तव दानस्य, इन्द्र, कश्चन अन्तं न पश्यति। एषः तव वीर्यं, इन्द्र, यशस्वि, येन त्वं वरशिखस्य शेषं निहन्यः। तव वज्रेण, निष्पिष्टे, महद् रवम्, इन्द्र, दूरतमं विदारयः। इन्द्रः वरशिखस्य शेषं निहन्यः, प्रत्यागतं, प्रतिरुध्यमानं च। हर्यूपीयायां वृचीवन्तं युद्धे, भयात् अग्रभागं हन्यः। त्रिशतं कवचिनः, यव्यावति, कीर्तये, इन्द्र, वृचीवन्तः, शरैः पतन्तः, पात्राणि भञ्जन्तः, विश्रान्ताः। यस्य गावः, रक्ताः, सुष्ठुवः, अन्तः विचरन्ति, सः सृञ्जयाय तुर्वशं अददात्, वृचीवन्ते दैववाताय च। द्वौ विंशतिं रथिनः, गवां सह, वधूभिः च, उदारः स्वामिन्, अधिपः, मह्यं अददात्। प्रत्यागतः, प्रतिरुध्यते, सः दत्ते; एषः पार्थवानां दक्षिणा भागः। गावः आगताः, शुभलाभाय; गवां स्थाने स्थित्वा अस्माकं कृते रोरुवन्तु। ताः बहुरूपाः, प्रजनन्यः, अत्र सन्तु; प्रतिदिनं इन्द्राय प्रातः क्षीरं ददतु। इन्द्रः यजमानाय, उदाराय च, स्वं निःशेषं ददाति; पुनः पुनः सः तस्य धनं वर्धयति, देवप्रियं निधिं अक्षयं स्थापयति। न ताः नश्यन्ति, न चौरः ताः हिंसति, न शत्रुः वा ताः अभिभवति; ताभिः देवाः पूज्यन्ते, दानानि क्रियन्ते, ताभिः पशुपतिः अपि समृद्धिं प्राप्नोति। न समीपस्थः, न दूरस्थः व्याघ्रः ताः गच्छति, न चौरकृत्ये पतन्ति; ताः विश्वगामिनं, अभयम् अनुयान्ति, यजमानस्य गावः स्वच्छन्दं चरन्ति। गावः एव श्रियः, गावः एव इन्द्रः मम; गावः सोमस्य प्रथमांशः। एता गावः, जनाः, इन्द्रः एव; हृदया च मनसा च अहं इन्द्रं कामये। एवं, ऋषयः, यज्ञैः, स्तोत्रैः च, इन्द्रस्य महत्त्वं, वीर्यं, उदारत्वं च निरन्तरं स्तुवन्ति, तं सर्वेषु कर्मसु, युद्धेषु, दानेषु च अव्ययम्, अनुत्तमम् इति प्रकटयन्ति।