इन्द्रः सोमपाने, स्तोत्रे, गीतौ, श्लोके च सदा स्तूयते। स यदा स्वेण वज्रेण बाहुभ्याम् धृत्वा, शुभ्रयुग्भ्यां हरिभ्यां युक्तः, महादानः, सोमस्य निम्नेषु आगच्छति, तदा देवाः मनुष्याश्च तं स्तुवन्ति। स इन्द्रः, दिवि परमेष्ठि सन्, वृत्रस्य वधाय यथार्थं सहायं करोति, वीर्ययुद्धे च। यदा दस्यून् भयभीतान् चकार, शत्रवः अपि तस्य महिम्ना कम्पन्ते स्म। सः सोमपानमपि करोति—स बलवान्, रक्षिता, उग्रः, स्तोत्रकारस्य समर्थकः। स वीराय, बले, स्थानं ददातु; स्तोतारं धनैः समृद्धं करोतु। यदा सः हरिभ्याम् आगच्छति, तदा वज्रं धारयन्, सोमं पिबन्, गावः ददाति; वीरं, पुरुषं, सर्वशक्तिमन्तं करोति; सः आह्वानं शृणोति, स्तुत्या सह स्तोत्रं आनयति। यद् यद् वयं कृतवन्तः, तत् सर्वं तस्मै इन्द्राय निवेदयामः, सः हि अस्माकं परित्राता। सोमपानेन स्तुत्या तं वर्धयामः; इन्द्राय यथायोग्यं स्तोत्रं वर्धते। त्वमेव स्तोत्राणि, वृद्धये साधनानि, कृतवान्; एतावत्, हे इन्द्र, बुद्ध्या अवगतम्। सोमपाने, सोमप्रिय, कर्माणि करिष्यामः, तव भाण्डान्य् यज्ञैः पूरयिष्यामः। स्मर अस्मान्, होमं स्वीकृत्य, सोमं पिब, हे इन्द्र, वृषभस्वन! अस्य यजमानस्य बर्हिषि उपविश, त्वां याचमानस्य क्षेत्रं विस्तर। तुष्टिं प्राप्नुहि, यथेष्टम्, महाबल; य एते यज्ञाः त्वां प्राप्नुयुः; एते आवाहनानि, बहुहूत, अस्मान् आगच्छन्तु; तव, हे इन्द्र, एते प्राज्ञा, युक्ता चिन्ताः। मित्राः, सोमपेषे यथा, दानवत् इन्द्रं सोमेन पूरयन्तु; कः वेद, सः अस्मान् संग्रामे सहायः स्यात् वा? सोमपाने हि इन्द्रः न कदापि विफलः। अत्र, इन्द्रः सोमपानेन भरद्वाजेषु तुष्टः, दानपति; सः गायकः, प्राज्ञः, सर्वं धनं दाता। इन्द्रः, वृषभः, स्तुतिभिः प्रमोदितः; सोमपेयस्य, त्वरितः, आस्वादने रमते। दानवान् मघवान् मानवेषु स्तोत्रैः विख्यातः, दिव्यबलवान् राजा, गीतानां अच्युतः आधारः। सः कर्मशीलः, शूरः, प्राज्ञः, आह्वानश्रोता, विश्वतोवृत्तः रक्षकः। सः धनदः, कर्मभिः प्रशंसितः, बलदः, सभायां स्तुतः, पुरस्कारदः। यथा महारथस्य अक्षः, तथा तव, महाबल, महिमा उभयोरपि लोकयोः व्याप्तः। हे बहुहूत इन्द्र, तव सहायाः शाखावत् विस्तीर्णाः। तव शक्तयः शाखावत्, गोप्रवाहवत्, दृढाः, सुदृढबन्धनवत्। यथाबलम्, यथास्रोतः, सर्वं तव दानं, हे महादान! अद्य एकं, श्वः अन्यत्; इन्द्रः क्षणेन क्षणेन कर्म करोति। मित्रः, वरुणः, पूषा, अर्यमा च अस्माकं धनं रक्षन्तु। तव प्रेरणया, गिरिशृङ्गात् इव, आपः स्तोत्रैः, यज्ञैः स्रवत्, इन्द्र! स्तुतिभिः, ताः अश्ववत् स्पर्धायाम् त्वरन्ते। न तं वर्षाः, न मासाः क्षपयन्ति; न दिवा, न पृथिवी, इन्द्रं न्यूनयन्ति। जर्जरः सन् अपि, तस्य शरीरम् वर्धते; स्तुतिभिः, गीतैः च, सः पूजनीयः। न सः दुर्बलाय, न दृढाय नमति; न शत्रोः स्तुत्यै वशं याति। अचलाः गिरयः अपि इन्द्रस्य भीताः; गभीरस्थानेषु अपि मार्गं विन्दति। त्वं, गभीरमहाबल, पुरस्कृत्य बलानि, सोमपान, पुरस्कारान् प्रेरय। उत्तिष्ठ, रक्षया, अजय, प्रातः, रात्रौ, अस्माकं रक्षायै। आगच्छ, सहाय्याय, उपस्थितः भव; इतः वा ततः, इन्द्र, रक्ष; गृहस्थं, अरण्ये च रक्ष; शतम् ओजसा वयं वीर्येण जीवेम। यद् समीपतम्, यद् दूरतम्, यद् मध्ये अस्ति, हे महाबल, तैः सर्वैः सहायैः वृत्रवधे अस्मान् सहाय्यं कुरु; पुरस्कारैः, महाबल, महोदर। एभिः, शत्रून्, प्रतिद्विषः, अजय, इन्द्र; शत्रोः क्रोधं भञ्ज; एभिः, सर्वान् शत्रून् जय, दस्यून् विकीर्ण, आर्यं जनं तारेति। इन्द्र, स्वजनः वा, अस्वजनः वा, समीपः, दूरः वा, ये स्पर्धन्ते, तेषां संयुतानां बलं त्वं भिन्दि; बलिनः हन्य, अपसारय। बलवान् बलिनं शरीरतः जयति, स्वबलप्रयुज्य। बालकेषु, गोषु, प्रजासु, आपः वा, द्वौ लोकौ नादयन्, क्षेत्रे भाषसे। न बलवान्, न शीघ्रः, न धृष्टः, न वीरः स्वबलमन्, त्वां कदापि अजैत्। इन्द्र, त्वां कोऽपि न तिष्ठति; त्वं सर्वान् जातान् अतिक्रान्तवान्। उभयोः पार्श्वयोः पतति, यदा सभायां प्राज्ञाः त्वां आह्वयन्ति। वृत्रवधे, महायुद्धे, वा, जनसमावेक्षणे, यदा ते विभक्ताः, त्वं तान् प्रसारयामि। तदा, हे इन्द्र, यदा त्वं आगच्छसि, जनाः प्रमोदन्ते; रक्षिता, गुप्तारः भव। ये सत्यवाचः, श्रेष्ठाः, प्राज्ञाः, तव कृते, नेतॄन् अग्रे स्थापयन्तु। सर्वाणि तव बलानि तव महिम्नः कृते दत्तानि; वृत्रवधे सर्वं तव। तव बलं, वीर्यं, पूजा, इन्द्र, देवैः सह, सर्वं तव वीर्यं तव। एवं, हे इन्द्र, सर्वेषु स्पर्धासु अस्मान् जयः प्रापय; देव्योः, परस्परस्पर्धायाम्, तुष्टिः स्यात्। वयं, भरद्वाजाः, त्वां स्तुवन्तः, तव प्रसादेन धनं विद्याम, अद्यापि। शृणु, इन्द्र, त्वां वयं आह्वयामः, महद् बलस्य पुरस्कारस्य कामिनः। यदा जनाः वीर्यस्य पुरस्काराय समागच्छन्ति, तदा, महाबल, अस्मिन्नेव दिने रक्षां ददातु। पुरस्कारार्थी त्वां आह्वयति, इन्द्र, पुरस्काराय; महतो वाञ्छितस्य हेतोः। वृत्रैः सह युद्धेषु, त्वं सत्यपति, महाबल; पशुयुद्धे, मुष्टियोधा त्वां प्रार्थयते। त्वं कविम् प्रेरयसि स्तुत्याय; त्वं कुत्साय शुष्णं हन्यः, उपासकस्य कृते। त्वं निर्जीवस्य शिरः छिनत्तः, अतिथिग्वाय पुण्यं कर्म चकार। त्वं रथं, उच्चवीरं, युद्धाय दशद्युम्, वृषभं प्रावर्तयः। त्वं तुग्राय वेतसवे सहाय्यं ददाथ; त्वं, इन्द्र, तुजिं, गायकं, अभयात् रक्षसि। त्वं, इन्द्र, स्वबलात्, सहस्रं दानानि पश्यसि, स्तुतौ। त्वं दासं शम्बरं गिरिंहतं हन्यः, दिवोदासाय महद् सहाय्यं ददाथ। श्रद्धया, सोमपानेन, त्वं, इन्द्र, तुष्टः, कुमुरिं अस्माकं कृते हन्यः। त्वं राजिं भग्नवान्, कृपया, शक्त्या, षष्टिसहस्रं एकत्र हन्यः। अहम् अपि, प्राज्ञैः सह, तव कृपां, महत्तरं बलं च प्राप्नुयाम्। ये त्वां स्तुवन्ति, हे महाबल, तेषां त्रिवृता रक्षां ददातु, नहुषवंशज। वयं, इन्द्र, अस्मिन्स्तोत्रे यशसः, तव सखायः स्याम, तव महिम्ना अर्चिताः। प्रातर्दनः श्रेष्ठं राज्यम् तेजः प्राप्नुयात्, संग्रामे अग्रणी, वृत्रेषु धनविजयी। किं इन्द्रः अस्य पेयस्य हर्षाय, पानाय, सख्याय च कृतवान्? ये सभायाम्, युद्धे वा, उपविष्टाः—तेन पूर्वं ज्ञातः, उत अधुना एव? एषः एव तस्य पेयस्य हर्षाय, पानाय, सख्याय च इन्द्रः कर्म करोति। सभायाम्, युद्धे वा, ये साकं उपविशन्ति—तेन पूर्वं ज्ञातः, उत अधुना एव? न वयं, दानवत्, तव वीर्यस्य पूर्णं महिमानं, न तव दानं, जानिम; तव नूतनपुरातनानां दानानां, इन्द्र, कोऽपि अन्तं न पश्यति। एवं, ऋषयः, यजमानाः, गायकाः, भरद्वाजाः च, इन्द्रस्य महिमानं, वीर्यं, दानं, सहाय्यं च, सोमपाने, स्तुत्या, यज्ञैः, आह्वानैः च, श्रद्धया, पुनः पुनः स्तुवन्ति, तं प्रार्थयन्ति, तस्मात् तस्य कृपया, तस्य सहाय्येन, तस्य महिम्ना च, विजयं, धनं, रक्षां, कीर्तिं च प्राप्नुवन्ति।