शृणु, हे भक्तः, इदं दिव्यं इन्द्रस्य महात्मनः चरित्रम्। स इन्द्रः, वज्रधारः, पिप्रु नाम्ना मायाविनः दुर्गाणि बलात् भङ्क्त्वा, ऋजिश्वन् दानिनं, यजमानं, दुर्निवारं दानं दत्तवान्। सः सदा कृपावान् इन्द्रः वेतसुं, दशमायं, दशोनीं, तुतुजिनं च विमोचितवान्; तुग्रं नित्ययुवानं विमुक्तवान्, यथा माता पुत्रं प्रकाशाय मुक्त्वा। वज्रधारी, वृत्रहन्ता, शत्रून् अविरोध्य विजितवान्; तस्य अश्वाः, यथा कूपे स्थिताः, वाक्येन युक्ताः, उन्नतं इन्द्रं वहन्ति। वयं, हे इन्द्र, तव नूतनं प्रसादं प्राप्नुयाम्; पुरवः एतैः यज्ञैः त्वां स्तुवन्तु; यदा त्वं पुरुकुत्साय दास शम्बरस्य सप्त पुराणि भङ्क्त्वा, शरदः शरणं दत्तवान्। त्वं, हे इन्द्र, प्राचीनकालाद् महाबलवान्, उषणा कवये विस्तीर्णं स्थानं दत्तवान्; महापितरं स्वं पुत्रं दत्तवान्, अतीर्यं, अनुत्तमं, नूतनः दूरं तिष्ठतु। त्वं, कम्पनः, कम्पमानानि आपः मुक्तवान्, यथा प्रवाहिण्यः; यदा, वीर, समुद्रं तरसि, तुर्वशं यदुं च सुरक्षितं पारं नेतु। सर्वेषु संग्रामेषु, हे इन्द्र, त्वं विजयी; कुमुरिं धुनिं च निद्रायमानौ वितरन्ति; त्वं तेजस्वी, सोमेन पूज्यसे, भयभीतः यजमानः गीतैः हविषा त्वां स्तौति। एते सोमार्पणानि, हे महादानिन् इन्द्र, कविना तव स्तुतयः, त्वां आह्वयन्ति, वीर; रथस्थं चिन्तनं, नित्ययुवानं, अव्ययं, वाचाः धनं समृद्धिं आनीयन्ति। अहं तं इन्द्रं स्तौमि, यः वेद, वाचस्पतिः, स्तुतिभिः वृद्धः; तस्य महिमा, बहुरूपा, दिवि भूमौ व्याप्ता। स एव श्रेष्ठः, सूर्येण, बुद्ध्या कौशलं विस्तारयति; यदा मर्त्याः अमृतत्वं कामयन्ति, तव नियमं न अतिक्रामन्ति, आत्मनिष्ठ। यः एतानि कर्माणि कृतवान्—क्व स इन्द्रः? केषु जनेषु सः वर्तते? कः यज्ञः तव मनः प्रियं? कः स्तोत्रं, हे इन्द्र, कः ऋत्विक्? एते तव प्राचीनमित्राणि, सदा विजयी, पूर्वजः, त्वं प्रति आकाङ्क्षन्ति; मध्यकालीनाः, नूतनाः, अपि वा कनिष्ठाः, तान् स्मर, हे बहुहुत। ये अन्वेषकाः, उत्तरकालीनाः, तव प्राचीनं यशः अनुवर्तन्ति, हे इन्द्र; वयं त्वां स्तौमि, प्रार्थनाधारम्, यावत् ज्ञात्वा, हे महात्मन्। राक्षसां शक्तिः तव विरुद्धं उदितम्; तस्मिन महाजनने स्थित्वा; प्राचीनं मित्रं वज्रं च धारयित्वा, हे धृतीमान्, तान् दूरं कुरु। अतः, हे इन्द्र, नूतनकवेर् प्रार्थनां शृणु, वीर, कवये; यः सदा पितृभ्यः सहायकः, उत्तमं दिवि, यज्ञे सदा आह्वितः। वरुणं, मित्रं, इन्द्रं, मरुतः अद्य सहायाय आह्वयाम; पूषाणं, विष्णुं, अग्निं, पुरन्धिं, सवितारं, वनस्पतीन् पर्वतान् च। एते बहवः स्तोतारः, यज्ञार्हः, त्वां स्तोत्रैः पूजयन्ति, हे इन्द्र; आह्वयन्ति तव स्तोत्रम्, अन्यः अमृतः नास्ति। मे वचः समीपं आगच्छ, हे बुद्धिमन्, सर्वैः बलपुत्रैः, यज्ञार्हैः; येषां जिह्वा अग्निः, सत्यधारिणः, ये मनुं जनानां नेता कृतवन्तः। पथं, शुभं च दुर्गं च, ज्ञात्वा, मार्गदर्शकः भव; तैः अच्युतैः, दूरगैः सहायैः, हे इन्द्र, विजयं प्रापय। स एव सर्वजनैः आह्वयितव्यः—इन्द्रः—तम् स्तोत्रैः पूजयाम; वृषा, महाबलः, सत्यमूर्ति, बहुरूपः, शक्तिमान्। नवग्वाः, सप्तर्षयः, विजयाय, तं स्तुतवन्तः; पर्वते स्थितं, सत्यवाचं, तं लक्ष्यं न च्युतवन्तः। वयं तं इन्द्रं स्तौमि, धनाधिपं, वीराणां नायकं, नराणां, महाबलम्; अनश्नः, अजरः, प्रकाशवान्, हे हरिव, आनन्दाय धनं दत्तु। त्वां प्रति वदामि: यदि, हे इन्द्र, पूर्वस्तुतैः त्वं कदा प्रीयितः, तव भागः कः, बलं किम्, हे बहुहुत, दानवद् असुरद्वेषिन्? या इन्द्रं, वज्रधरं, रथस्थं पृच्छति—सा कम्पमानया वाचा तं स्तौति; तं, महाग्राही, महरूपं, धनदं, मार्गाय बलिनं उपगन्तुम् इच्छति। स्वबलवृद्धः, मनः-वेगवत्, आत्मबलवान्, पर्वतेन सह, न स्थिरः अपि हन्यते; तस्य स्वबलं दृढं, धृतीमान्, प्रकाशमान्, भिन्दति। तम्, महाबलिनं, प्राचीनं, नित्यनूतनं, चिन्तनैः आवृत्य स्तुत्यं कुर्यात्; इन्द्रः, अनिरोध्यः, सुरक्षितं मार्गं दत्तु, सर्वान् विघ्नान् जयतु। जनाय, भूमि दिवौ च, मध्ये च, प्रकाशय; सर्वतः तेजसा दह, हे महाबल, प्रार्थनद्वेषिणः, भूमिहीनान् च दह। त्वं दिव्यजनानां राजा, भूम्याः लोकस्य, तीक्ष्णदृष्टिः; दक्षिणे हस्ते वज्रं गृह्य, हे इन्द्र, अनजराः शक्तयः मायाः च हन्य। आगच्छ, हे इन्द्र, अक्षीणकल्याण्येन, शत्रुजयाय, महाबलम्, अच्युतम्; येन, वज्रधर, दासार्यविपक्षान्, नाहुषं च निगृह्य। आगच्छ, हे बहुहुत, बुद्धिमन्, सेनाभिः, सर्वैः दानैः, यज्ञार्ह; येषां नास्तिकः न देवः न जयितुं शक्यः, आगच्छ, प्रेरितः, अस्माकं सोमपेषणे, हे इन्द्र। त्वं, इन्द्र, सोमपेषणे, स्तोत्रे, गीत्यां, ऋचि, स्तुतः; यदा त्वं युक्त्वा द्वौ हरौ, दानिन्, वज्रं बाह्वोः धारयन् आगच्छसि। उत्तमं दिवि, हे इन्द्र, वृत्रवधे सहायः, वा वीर्ये संग्रामे; अथवा यदा त्वं दस्यून् भयेन पलायितवान्, विरोधिनः तव बलात् कम्पितवन्तः। इन्द्रः सोमपेषणं पिबतु, बलवान्, रक्षकः, उग्रः, स्तुतिपालः; वीराय स्थानं दत्तु, बलिनं, स्तुतये धनं दत्तु, स्तुतये अपि। सः द्वौ हरौ सोमपेषणे आगच्छति, पिङ्गलौ, वज्रं धारयन्, सोमं पिबन्, गोः दानम्; वीरं, पुरुषं, सर्वशक्तिमन्तं, स्तुत्यं शृणोति, स्तोत्रं स्तुत्या आनयति। यद् यद् वयं कृतवन्तः, तद् इन्द्राय वदामः, यः अस्माकं उपर्य सहायकः; सोमपेषणे स्तोत्रं स्तौमि, इन्द्राय, स्तोत्रं यथायोग्यं वृद्धम्। ह्यः त्वं स्तोत्राणि वृद्ध्यर्थं कृतवान्; इतः, हे इन्द्र, वयं बुद्ध्या विवेकम्; सोमपेषणे, सोमपान, प्रियतमं, कर्माणि कुर्याम, तव भाण्डं यज्ञैः पूरयाम। अस्मान् स्मर, अर्घ्यं स्वीकृत्य, सोमं पिब, हे इन्द्र, वृषवत् गर्जन्; यजमानस्य कुशे उपविशत्, स्तुत्याय विस्तीर्णं स्थानं कुरु। यथा तव इच्छा, हे महाबल, तेन तुष्टः भव; एते यज्ञाः त्वां गच्छन्तु; एताः आह्वानाः, हे बहुहुत, अस्मान् आगच्छन्तु; तव, हे इन्द्र, एते बुद्धिमन्तः, यथायोग्याः चिन्तनाः। मित्राः, सोमपेषणे, इन्द्रं दानिनं सोमेन पूरयन्तु; कः वेद, सः संग्रामे अस्माकं सहायकः? इन्द्रः सोमपेषणे कदा न सहायः। इन्द्रः, सोमपेषणे, भरद्वाजेषु तुष्टवान्, दानिनां नाथः; स्तोतारः, बुद्धिमान्, इन्द्रः सर्वविधं धनं दाता। एवं, हे भक्तः, इन्द्रस्य दिव्यं यशः, वीर्यं, दानं, स्तुत्यं, यज्ञे, संग्रामे, सर्वत्र, ऋषिभिः, जनैः, सोमपेषणे, स्तुतम्। तं सदा भक्त्या, स्तुत्या, यज्ञैः, आह्वयेत्।