इन्द्रस्य वीर्येण सह, वयं स्तुतिभिः तव अनुग्रहम् प्राप्नुयाम। त्वं, राजन्, उभयोः पक्षयोः धनम् पश्यसि; अतः, महद्, स्थूलम्, विपुलम् च धनम् अस्माकं दत्तुम् अर्हसि। वयं इन्द्रम्, वृषभम्, मरुतः सह, सततं वर्धमानम्, अजितम्, दिव्यं अधिपतिम् आह्वयामः; सर्वस्मिन्न् साहाय्ये, तं महाबलिनम्, स्थिरं समर्थं च, सम्यक् आह्वयामः। वज्रधर, एतेषां जनानां मध्ये ये आत्मानम् महान्तम् मन्यन्ते, तान् त्वं वशं कर। अतः, वीर, भूमौ, अपत्येषु, पशुषु, आपः च, विजयं प्राप्तुं त्वाम् आह्वयामः। अनुकम्पया, बहुशः आह्वित, एतेषु सहचरेषु सह, वयं रिपोः रिपोः उपरि श्रेष्ठाः भवेम; वीर, सर्वान् शत्रून् हत्वा, तव साहाय्येन महति धने प्रमदामः। इन्द्र, यथा दिवः पृथिव्याः उपरि स्थितम्, तथैव तव बलात् धनम् जनानाम् मध्ये युद्धेषु स्थितम्; बलपुत्र, सहस्रगुणम् धनम्, विस्तीर्णम्, वृत्रस्य विजयी, अस्माकं दत्तुम् अर्हसि। त्वमेव, इन्द्र, दिवः सर्वं बलम् देवेषु स्थापितम्; विष्णुना सह, त्वं वृत्रम् नागम् हत्वा, यः आपः आवृतवान्। इन्द्रः, सदा महत्, स्तोत्रेण बलवान् अभवत्; सः सोमस्य राजा अभवत्, यदा सर्वाणि पुराणानि दुर्गाणि भङ्क्त्वा। अत्र, इन्द्र, दासोनीयाय बुद्धिमते, त्वं पाणीनाम् शतं बन्धान् स्तोत्रस्य आह्वानेन उद्घाटितवान्; आयुधैः शुष्णस्य शुष्कस्य मायाः विनाशितवान्, शत्रोः किञ्चिद् अपि न अवशिष्टम्। त्वं, इन्द्र, सर्वं महद् वैरम् अपाक्रान्तवान्, यदा शुष्णः तव वज्रप्रहारात् पतितः; त्वं रथवाहाय, कुत्साय, सूर्यस्य स्पर्धायां मार्गम् विस्तृतवान्। त्वं, सोममदेन उत्साहितः, श्येनवत्, दासस्य नामुचेर् शिरः छिन्नवान्; शरणागतान्, विनीतान्, आशिषा, समृद्ध्या च रक्षितवान्। त्वं, वज्रधर, पिप्रु मायाविनः दुर्गाणि तव बलात् भङ्क्त्वा, ऋजिश्वान् दानिनः, यजमानाय, दुर्गमम् दानम् दत्तवान्। सः, इन्द्रः, सदा अनुग्रहशीलः, वेतसुम्, दशमायम्, दासोनिम्, तुतुजिनम् उद्धृतवान्; तुग्रं नित्ययुवानम् प्रकाशाय विमुक्तवान्, यथा माता पुत्रम् वृद्ध्यर्थम् विमुञ्चति। सः, वज्रधरः, वृत्रहन्, शत्रून् अविरोधेन वशं करति; तस्य अश्वाः, गह्वरे स्थिता इव, शब्देन युक्ताः, उच्चैः इन्द्रं वहन्ति। वयं, इन्द्र, तव नूतनम् अनुग्रहम् लभेम; पुरवः तव एभिः यज्ञैः स्तुवन्तु; यदा त्वं दासस्य शम्बरस्य सप्त दुर्गाणि पुरुकुत्साय भङ्क्त्वा, शरदः आश्रयम् दत्तवान्। त्वं, इन्द्र, पुरातनात् महाबलिनः, उषाणाकवये विस्तीर्णम् स्थानम् दत्तवान्; त्वं मह्यं पितरम् तस्य स्वयम् अपत्यं दत्तवान्, यः न अतिशयनीयः, न अतिगमनीयः, नूतनः दूरस्थः भवतु। त्वं, कम्पयन्, कम्पमानाः आपः मुक्तवान्, प्रवाहवत्; यदा, वीर, समुद्रं तरसि, तुर्वशम् यदुम् च सुरक्षितम् पारम् आनय। नूनं, इन्द्र, सर्वस्मिन्न् युद्धे विजयी; त्वं कुमुरीं धुनिं च शयाने विखण्डितवान्; उज्ज्वलन्, सोमम् अर्पितम्, भयभीतः यजमानः त्वां स्तोत्रैः, हविभिः च, स्तौति। एताः हविः, दानवती, इन्द्र, कविनः प्रार्थनाः, त्वाम् आह्वयन्ति, वीर; रथस्थः चिन्तनाः, नित्ययुवाः, अव्ययाः, वाक् द्वारा धनम्, समृद्धिम् च, आनयन्ति। अहम् तं इन्द्रम् स्तौमि, यो वेद, वाचस्पतिः, स्तोत्रैः वर्धितः; यस्य महिमा, बहुरूपा, दिवि पृथिव्याम् विस्तीर्णा। सः श्रेष्ठः, कौशलम् विस्तारितवान्, सूर्येण प्रकाशितम्, बुद्ध्या; यदा मर्त्याः अमृतत्वम् इच्छन्ति, तव नियमम् न अतिवर्तन्ते, आत्मनिर्भर। यः तानि कर्माणि कृतवान्—क्व सः इन्द्रः? केषु जनेषु सः चरति? कः यज्ञः तव मनः प्रियः? कः स्तोत्रम्, इन्द्र, कः पुरोहितः? ते पुरातनाः मित्राणि, सदा विजयी, पूर्वजाः, त्वं प्रति उत्सुकाः अभवन्; मध्यकालिकाः वा नूतनाः वा, अथवा कनिष्ठाः, तान् स्मर, बहुशः आह्वित। ये अन्वेषणम् कुर्वन्ति, उत्तराः, तव प्राचीनानि वीर्याणि अनुवर्तन्ते, इन्द्र; वयं त्वां स्तौमः, वीर, प्रार्थनाधरम्, यावत् त्वां जानिमः, महात्मन्। तव विरुद्धम् राक्षसाणां बलम् उद्भूतम्; तस्मिन् महत् जन्मनि स्थित्वा, प्राचीनया, योग्यया मित्रता, वज्रेण, धैर्येन, तान् दूरं कुरु। अतः, इन्द्र, नूतनस्य गायकस्य प्रार्थनाम् शृणु, वीर, कवये; यत् पूर्वे पितरः तव सदा सहाय्यः आसन्, दिव्ये स्वर्गे, सदा यज्ञे आह्वितः। आज, वरुणम्, मित्रम्, इन्द्रम्, मरुतः, अस्माकं सहाय्याय आह्वयामः; पूषन्, विष्णु, अग्नि, पुरन्धि, सवितारम्, ओषधयः, पर्वताः च। एते बहवः गायकाः, यज्ञार्हाः, त्वां स्तोत्रैः पूजयन्ति, इन्द्र; आह्वयन्तः तव आह्वानम् शृणु, यतः त्वत्तः अन्यः अमृतः न अस्ति। समीपम् आगच्छ, मम वाक्यस्य, बुद्धिमन्, सर्वैः बलपुत्रैः, यज्ञार्हैः; येषां जिह्वाः अग्निः, सत्यम् धारयन्तः, ये मनुम् जनानाम् प्रधानम् कृतवन्तः। मार्गस्य शुभम् च, कठिनम् च, ज्ञात्वा, अस्माकम् नेता भव; तैः श्रान्तरहितैः, दूरगैः सहायकैः, अस्मान्, इन्द्र, विजये प्रति आनय। सः एव सर्वजनैः आह्वनीयः—इन्द्रः—तम् स्तोत्रैः पूजयाम; वृषभः, बलवान्, सत्यम्, बहुरूपः, शक्तिमान्। नवग्वाः, सप्तर्षयः, विजयं इच्छन्तः, पूर्वपितरः तम् स्तुतवन्तः; ते न व्यर्थम् गतवन्तः, पर्वते स्थितम्, यस्य वाक् सत्यम्, चिन्तया। तम् इन्द्रम् स्तौमः, धनाधिपम्, बहुवीरम्, मनुष्याणाम्, महाबलम्; यः श्रान्तरहितः, अजः, प्रकाशवान्, हरिव, अस्माकं प्रियाय धनम् आनय। त्वाम् उक्तवान्—यदि, इन्द्र, ये पूर्वे स्तुतवन्तः, तव प्रियं कृतवन्तः, तव भागः कः, तव बलम् किम्, बहुशः आह्वित, दानवती, असुरघ्न? या इन्द्रम् पृच्छति, वज्रधरम्, रथस्थम्—सा कम्पमानया वाचा तस्य स्तुतिम् गायति; तं, महाघ्र grasp, शक्तिमान्, दानदातृ, पथाय विजये प्रति समीपम् इच्छति। एतेन, स्वबलवर्धितः, मनसः तुल्यवेगः, आत्मबलिनः, पर्वतेन सह—सः, अपि अचलः, पतितः; स्वबलम् दृढम्, साहसम्, उज्ज्वलम् च, भङ्क्ति। तम्, महाबलिनम्, प्राचीनम्, नित्यनूतनम्, तं चिन्तया, स्तुत्या आवृत्य; इन्द्रः, अनविरोधः, सुरक्षितमार्गम् आनयतु, सर्वदुःखानि जयतु। जनाय, भूमौ दिवि च, अन्तरिक्षेषु च, प्रकाशय; सर्वतः, महाबल, तेजसा दह—यजमानद्वेषिणः, भूम्याः शून्यान् च दह। त्वं दिव्यस्य जनस्य, भूम्याः लोकस्य, राजा, तीक्ष्णदृष्टिः; दक्षिणे हस्ते वज्रम् गृह्य, इन्द्र, तेन सर्वान् अनजरः शक्तीन्, मायाः च, हन। आगच्छ, इन्द्र, अव्ययेन कल्याणेन, विजये शत्रुषु, महाबलात्, नित्यनिर्युक्तेन; येन, वज्रधर, दासान् आर्यान् च, नहुषम् च, शत्रून् वशं कृतवान्। आगच्छ, बहुशः आह्वित, बुद्धिमन्, स्वैः सैन्यैः, सर्वैः दानैः, यज्ञार्ह; येषां न देवहीनः, न देवः, अतिशयितुं शक्नोति, आगच्छ, प्रेरितः, अस्माकं पेषणशिलाय, इन्द्र।