इन्द्रस्य महिमा सर्वत्र प्रकटिता। तस्य पश्चात् दिवा पृथिवी च तस्य शक्त्या अनुगच्छतः, अमृताः देवाः अपि तं प्रार्थयन्ति। स यद इच्छति, तद करोति; यज्ञैः नूतनं स्तवनं सृजति। स महान् इन्द्रः, यः मानवेषु दाता, जनानां स्वामी, द्विगुणः, अप्रभिन्नशक्तिः। अस्माकं कृते स वीर्याणि वर्धयति, विस्तीर्णानि, उत्तमानां कर्मकर्तृभिः साधितानि। धिषणा इन्द्रं केवलं अस्माकं लाभाय स्थापयतु—उच्चं, उत्तमं, अजरं, सदा युवा, महाबलसम्पन्नं, यः युद्धेषु तत्क्षणमेव वर्धितः। तव विस्तीर्णानि, सर्वत्र व्याप्नुवन्ति हस्ते, हे इन्द्र, अस्माकं यशः अत्र दत्तु। गोपालः इव गोनां, हे इन्द्राग्नी, युद्धे अस्माकं बलं वर्धयताम्। स इन्द्रः, चातिनामस्य स्तवैः, वयं अत्र विजयाय आह्वयामः, यथा पूर्वे गायकाः—ते योग्याः, निर्दोषाः, अप्रहृताः। दृढनियतिः, धनदः, सोमेन वर्धितबलः, स बहुश्रीसम्पन्नः। धनमार्गाः अत्र संगच्छन्ति, नद्यः इव समुद्रं प्रति। हे महाबलिन्, हे वीर इन्द्र, अस्माकं कृते तव प्रबलं वीर्यं आनीय, दारुणं, उग्रं; हे हरिव, अस्माकं कृते सर्वा यशांसि, पुरुषवीर्याणि च दत्तु, अस्माकं हर्षाय। तव तद मदं, हे इन्द्र, यत् युद्धेषु विजयी, अस्माकं कृते उज्ज्वलं आनीय, येन तव साहाय्येन वयं पुत्रपौत्ररक्षणं लभेम, जीवेम च। हे इन्द्र, वीर्यं, धनवर्धनं, उज्ज्वलं, कुशलं बलं अस्माकं आनीय, येन वयं युद्धेषु शत्रून् जयेम, तव साहाय्येन स्वजनान् परजनान् च पराजयेम। तव वीर्यं, हे वृषन्, पृष्ठतः, उपरि, अधः, पुरतः च आगच्छतु; सर्वतः संगच्छतु; हे इन्द्र, उज्ज्वलयशः अस्माकं दत्तु। तव वीर्यसाहाय्येन, हे इन्द्र, वयं तव प्रसादं स्तवैः प्राप्नुयाम; त्वं, राजन्, उभयोः पक्षयोः धनं पश्यसि; अस्माकं महद्, स्थूलं, बहुलं धनं दत्तु। वयं इन्द्रं, वृषभं, मरुतः सह आह्वयामः, सदा वर्धमानं, अजितं, दिव्यं शासितारम्; सर्वसाहाय्याय तं महाबलिनं, दृढसमर्थं, वयं आह्वयामः। हे वज्रधारिन्, एतेषां कृते तान् जनानां मध्ये स्वयम् महान् मन्यमानान् निगृह्य; अतः, हे वीर, भूमौ, पुत्रेषु, पशुषु, जलासु च विजयाय त्वां आह्वयामः। एतेषां सहचर्येण, हे बहुहूत, वयं शत्रुशत्रोः अपि श्रेष्ठाः स्याम; हे वीर, सर्वशत्रून् निहत्य, तव साहाय्येन महद् धनं लभेम। हे इन्द्र, यथा दिवः पृथिव्याः उपरि स्थिता, तथा तव शक्त्या धनं जनानां मध्ये युद्धेषु स्थितम्; हे बलपुत्र, सहस्रगुणं धनं अस्माकं दत्तु, विस्तीर्णं, वृत्रजयम्। हे इन्द्र, तव कृते एव दिवः सर्वशक्तिः देवेषु स्थापिता; विष्णुना सह, वृत्रं सर्पं हत्वा, यः आपः आवृत्य स्थितः, तं हन्यः। इन्द्रः, सदा महान्, बलिनः अपि बलिष्ठः अभवत्, शक्तिमतः अपि शक्तिमान्, ब्रह्मणः कृते; सोमस्य राजा अभवत्, यदा सर्वाणि पुराणि दुर्गाणि भञ्जयामास। अत्र, हे इन्द्र, दासोनये बुद्धिमते, शतं पनिनां गोष्ठानि स्तवेन उद्घाटयामास; शुष्णस्य निर्जलस्य मायाः शस्त्रैः विनाशयामास, शत्रोः किञ्चिद् अपि न अवशिष्टम्। सर्वाणि महानि वैराणि त्वं, हे इन्द्र, त्यक्तवान्, यदा शुष्णः तव वज्राघातेन पतितः; रथाय, कुत्सस्य कृते, सूर्यस्पर्धाय मार्गं विस्तीर्णं अकरः। श्येनः इव, सोममदः, त्वं, हे इन्द्र, दासस्य नमुचेर् शिरः छिन्नवान्; विनीतान्, समर्पितान्, आशीर्भिः, समृद्ध्या च रक्षितवान्। पिप्रुं मायाविनं दुर्गाणि, हे वज्रधारिन्, तव शक्त्या भञ्जयामास; ऋजिश्वानं, दातारम्, उपासकं, दुर्गमं दानं दत्तवान्। स इन्द्रः, सदा अनुग्रहवान्, वेतसुं, दशमायं, दासोनिं, तुतुजिनं च उद्धृतवान्; तुग्रं, सदा युवानं, प्रकाशाय विमुक्तवान्, माता स्वं शिशुं वर्धनाय यथा विमोचयति। स वज्रधारिन्, वृत्रघ्नः, शत्रून् विनिर्दोषं विजित्य, तस्य अश्वाः, गर्ते इव, वाक्-युक्ताः, उन्नतं इन्द्रं वहन्ति। वयं, हे इन्द्र, तव सदा नूतनं प्रसादं लभेम; पुरवः एभिः यज्ञैः त्वां स्तुवन्ति; यदा त्वं दासस्य शम्बरे सप्त दुर्गाणि पुरुकुत्साय भञ्जयामास, शरदः आश्रयम् दत्तवान्। त्वं, हे इन्द्र, प्राचीनकालात् बलवान्, उशानकवये विस्तीर्णं स्थानं दत्तवान्; पितरं महान्तं तस्य स्वं वंशं दत्तवान्, न अतिशयनीयम्, न अतितरणीयम्, नूतनः दूरं स्थातु। त्वं, हे इन्द्र, कम्पितारः, कम्पमानाः आपः मुक्तवान्, प्रवाहः इव; यदा, हे वीर, समुद्रं तरसि, तुर्वशं यदुं च सुरक्षितया पारम् आनय। नूनं, हे इन्द्र, सर्वेषु युद्धेषु विजयी; कुमुरीं धुनीं च सुप्तान् विक्षिप्तवान्; उज्ज्वलः, त्वं सोमं अर्पितः, भीतः यजमानः त्वां स्तवैः, हविषा च, स्तौति। एतानि दानानि, हे दानवत् इन्द्र, कविना प्रार्थितानि, त्वां, हे वीर, आह्वयन्ति; रथस्थाः चिन्ताः, सदा युवानः, अव्ययः, वाचः द्वारा धनं, समृद्धिं च आनयन्ति। स इन्द्रः, यः जानाति, वाचस्पतिः, स्तवैः वर्धितबलः; तस्य महिमा, बहुरूपा, दिवि पृथिव्यां च व्याप्य अस्ति। स एव, श्रेष्ठः, कौशलं विस्तारितवान्, सूर्येण प्रकटितवान्, बुद्ध्या; कदा मर्त्याः, अमृतत्वं इच्छन्तः, तव नियमं न उल्लंघयन्ति, हे स्वयम्भू। यः तानि कर्माणि साधितवान्—क्व स इन्द्रः? केषु जनेषु स गच्छति? कः यज्ञः तव मनः प्रियः? कः स्तवः, हे इन्द्र, कः ऋत्विक्? तव प्राचीनाः मित्राः, हे सदा विजयी, पूर्वजाता, त्वां उत्सुकाः अभवन्; मध्यकालिकाः, नूतनाः, अथवा कनिष्ठाः, तान् चिन्तय, हे बहुहूत। ये अन्वेषणं कुर्वन्ति, उत्तराः, तव प्राचीनं यशः अनुगच्छन्ति, हे इन्द्र; वयं त्वां, हे वीर, स्तुतिप्रवाहवाहनम्, यथाज्ञं स्तौमि, हे महन्। तव विरुद्धं राक्षसानां बलम् उत्पन्नम्; तस्मिन् महाजन्मनि स्थितवान्; तव प्राचीनं, योग्यं मित्रं, वज्रं च, हे धीर, तान् दूरं कुरु। अतः, हे इन्द्र, नूतनस्य कवेर् प्रार्थनां शृणु, हे वीर; त्वं सदा पितृणां सहायताम् दिव्ये दिवि दत्तवान्, सदा यज्ञे सुप्रार्थितः। वरुणं, मित्रं, इन्द्रं, मरुतः अस्माकं साहाय्याय आह्वयामः; पूषाणं, विष्णुं, अग्निं, पुरन्धिं, सवितारं, ओषधीन्, पर्वतान् च। एते बहवः गायकाः, यज्ञार्हाः, त्वां स्तवैः पूजयन्ति, हे इन्द्र; आह्वायन्तः तव आह्वानं शृणु, अन्यः अमृतः न अस्ति यथा त्वम्। अत्र मम वाक्यं समीपं आगच्छ, हे विद्वन्, सर्वैः बलपुत्रैः, यज्ञार्हैः; येषां जिह्वाः अग्निः, सत्यधारिणः, ये मनुं जनानां प्रमुखं कृतवन्तः। स्मार्तः, शुभमार्गान्, दुर्मार्गान् च जानन्, नेता भव, मार्गदर्शकः; तैः श्रान्तिहीनैः, दूरगामिभिः सहायैः, अस्मान्, हे इन्द्र, पुरस्कारं प्रति आनय। स एव सर्वजनैः आह्वनीयः—इन्द्रः—स्तवैः पूजनीयः; वृषभः, बलसम्पन्नः, सत्यम् अस्तित्वे, बहुरूपः, महाबलः।