पुरातनं तद् मित्रं वयं त्वया सह पुनः प्रार्थयामहे, यथा वयं वीर्यवन्तः अंगिरसो वदामः। त्वं, हे इन्द्र, दुराधर्षाणां, अचलानां, प्रतिरोधिनां दुर्गाणि भङ्क्त्वा सर्वाणि प्रतिरोधान् अपाकरोः। स त्वं स्तुतिभिः आह्वेयः, महाबलश्च, वृत्रस्य महायुद्धे स्वकर्मणा प्रभुः। वज्रधरः सः सन्तानानां पौत्राणां च सुष्टुतिं दत्तवान्, संग्रामेषु च जयम् अवाप्तवान्। स्वमहिम्ना सः मानवानां मूलं अतिक्राम्य, अमृतनाम्ना विशिष्यते। तेजसा, बलात्, ऐश्वर्येण च सः नायकानां श्रेष्ठतमः, मानवैः सह निवसति। सः न कदापि जनान् मोहम् आपादयति, न च विपथं नयति। त्वं, हे इन्द्र, कुमुरीं धुनीं च निगृह्य, पिप्रुं शम्बरं शुष्णं च च्यौत्नेभ्यः दुर्गाणि अपाकरोः, अद्यापि। उत्तिष्ठ, रथम् आरोह, हे इन्द्र, तव हरिण्युग्भ्यां वाजिन्युग्भ्यां सह, वृत्रवधाय। दक्षिणेन हस्तेन वज्रं गृहाण, नानाशक्तिभिः प्रमोदमानो भव। यथा अग्निः शुष्काणि दारूणि दहति, तथा त्वदीयं अस्त्रं दानवं दहेत्, भीषणेन विद्युत्पातेन इव। गम्भीरया उच्चया शक्त्या त्वं दुष्कृत्यानि भङ्क्त्वा, पापान् अपाकरोः, दुष्टान् निगृह्य। आगच्छ, हे इन्द्र, सहस्रमार्गैः, धनसमृद्ध्या, महत्या कीर्त्या, महद्भिः फलैः। आगच्छ, वीर्यपुत्र, यः अद्यापि, बहुहूत, युद्धस्य नाथः असि। तव पुरातनस्य, नित्यश्रियः, महातेजसः महत्त्वं दिवं पृथिवीं च व्याप्य स्थितम्। न तस्य शत्रुः, न प्रतिद्वन्द्वी, न समः अस्ति, यस्य नानाशक्तिः, नानाबलम् च। तव अद्य कृत्यम् सिध्यतु, यथा त्वं कुत्साय, आयवे, अतिथिग्वाय च सहाय्यं अकरोः। त्वं सहस्रशः शत्रून् अपातयः, साहसम् तुर्वायणम् विजयं प्रापयः। त्वामनु, हे देव, देवाः अपि हृष्यन्ति, त्वं हि प्राज्ञतमः प्राज्ञेषु। यत्र त्वं पीडिताय, जनाय, स्वशरीराय च मार्गं करोति, तत्र त्वं स्तूयसे। त्वामनु, हे इन्द्र, दिवा पृथिवी च तव शक्त्या अनुवर्तेते; अमराः देवाः अपि त्वाम् अन्विच्छन्ति। यत् इच्छसि, तत् कुरु; यज्ञैः नूतनं स्तोत्रं सृज। महती इन्द्रस्य महिमा, यः जनान् ददाति, जनानां स्वामी, द्विगुणः, अव्ययी शक्तिषु। अस्मभ्यं सः वीर्याणि, विस्तीर्णानि, शुभकर्मभिः साधितानि, वर्धितवान्। धिषणा अस्माकं हिताय इन्द्रं एव एकं स्थापयतु—उच्चं, उत्तमं, अजरं, नित्ययुवानं, महाबलश्रियं, यः अस्मासु युद्धेषु सहसा वर्धितः। तव विस्तीर्णे, सर्वमयौ हस्तौ, हे इन्द्र, अस्मभ्यं कीर्तिं ददातु। गोपः इव पशून्, हे इन्द्राग्नी, अस्माकं बलं संग्रामे वर्धयतम्। तम् इन्द्रं चातिनाम्नः स्तुतिभिः वयं इह आह्वयामः, जयाय, यथा पूर्वे स्तोतारः—ये युक्ताः, निर्दोषाः, अभयाः। दृढव्रतः, धनदः, सोमेन वर्धितः, सः बहुसंपदः स्वामी। धनमार्गाः अत्र समागताः, अप्सु प्रवहन्त्यः नद्यः इव। आनय, हे महाबाहो, वीर्यवत् इन्द्र, तव परमं बलं, प्रबलं, उग्रं; हरिवः, अस्मभ्यं सर्वाणि कीर्तीनि, पुरुषत्वानि च, मुदाय ददातु। या तव प्रमदा, हे इन्द्र, या संग्रामे विजयी, ताम् अस्मभ्यं द्युतिमतीं आनय, येन तव सहाय्येन वयं सन्ततिं पौत्रांश्च रक्षामः, चिरं जीवेम। आनय, हे इन्द्र, वीर्यं, धनदं, द्युति, कौशलं च, येन वयं संग्रामेषु शत्रून् जयेम, तव सहाय्येन स्वजनान् परजनांश्च निगृह्याम। तव वीर्यं, हे वृषन्, पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधः, पुरतः च आगच्छतु; सर्वतः समागच्छतु; हे इन्द्र, अस्मभ्यं ज्योतिर्मयीं कीर्तिं ददातु। तव वीर्यसहाय्येन, हे इन्द्र, वयं तव प्रीतिं स्तुतिभिः प्राप्नुयाम; त्वं, राजन्, उभयोः पक्षयोः धनं पश्यसि; अस्मभ्यं महद्, स्थूलं, बहुद्रविणं धनं ददातु। वयं इन्द्रं, वृषभं, मरुद्भिः सहितं, नित्यवर्धमानं, अजितं, दिव्यम् अधिपतिं आह्वयामः; सर्वस्मिन् सहाय्ये, तं महाबलिनं, स्थिरं धारयितारम् आह्वयामः। वज्रिन्, अस्मिन्सु जनासु ये आत्मानं महान्तं मन्यन्ते, तान् निगृह्य; तथा, हे वीर, वयं त्वाम् अवह्वयामः विजयाय, पृथिव्याम्, सन्ततौ, पशुषु, आपः च। एषैः सहचरैः, बहुहूत, वयं शत्रोः शत्रवे श्रेष्ठाः स्याम; हे वीर, सर्वान् रिपून् निहत्य, तव सहाय्येन महद्द्रविणं समृध्या मुदामहे। हे इन्द्र, यथा दिवः पृथिव्याः उपरि स्थितम्, तथा तव बलात् धनं जनानां मध्ये युद्धेषु स्थितम्; अस्मभ्यं, वीर्यपुत्र, सहस्रगुणं धनं ददातु, विस्तीर्णं, वृत्रजयिनम्। हे इन्द्र, तवैकस्य, दिवः सर्वं बलं देवेषु स्थापितम्; यदा विष्णुना सह त्वं वृत्रं अहन्, यः आपः आच्छादितवान्। इन्द्रः, नित्यमहान्, बलिनः अपि बलवान् जातः, शक्तिमतां अपि शक्तिमान्, ब्रह्मणा; सोमस्य राजा जातः, यदा सर्वाणि पुरातनानि दुर्गाणि भङ्क्त्वा। अत्र, हे इन्द्र, धासोनये विप्राय, त्वं शतं पाणीनां निकेतान् ब्रह्मणा अवारुन्धाः; शुष्णस्य निर्जलस्य मायाः शस्त्रैः अपाकरोः, शत्रोः किञ्चन न शेषितम्। त्वं, हे इन्द्र, सर्वाणि महावैराणि अपाकरोः, यदा शुष्णः वज्रघातेन पतितः; रथिनः, कुत्सस्य, सूर्यस्य स्पर्धायां मार्गं विस्तीर्णं अकरोः। श्येन इव, सोमपानः, प्रमुदितः, त्वं, हे इन्द्र, दस्योः नमुचेर् शिरः छित्त्वा अपातयः; त्वं शरणागतान्, अन्वग्नान्, आशीर्भिः समृद्ध्या च रक्षितवान्। त्वं, वज्रिन्, पिप्रुं मायाविनं दुर्गाणि भङ्क्त्वा, ऋजिश्वने दानाय, दानपते, दुर्दमं दानम् अदाः। सः, इन्द्रः, नित्यशिवः, वेतसुम्, दशमायम्, धासोनिम्, तुतुजिं च उद्धृतवान्; तुग्रं नित्ययुवानं प्रकाशाय विमोचयत्, मातरं शिशुं मोचयन्तीव। सः, वज्रधरः, वृत्रघ्नः, शत्रून् अविघ्नान् निगृह्यति; तस्य अश्वाः, कूपे स्थितानिव, वचसा युक्ताः, ऊर्ध्वम् इन्द्रं वहन्ति। वयं, हे इन्द्र, तव नवनवां प्रीतिं प्राप्नुयाम; पुरवः त्वां एभिः यज्ञैः स्तुवन्तु; यदा त्वं सप्त शम्बरस्य दस्योः दुर्गाणि पुरुकुत्साय भङ्क्त्वा, शरदः आश्रयम् अदाः। त्वं, हे इन्द्र, पुरातनाद् एव महावीर्यवान्, उशना कवये विस्तीर्णं स्थानं अदाः; त्वं पितरं महान्तं तस्य स्वजनं अदाः, यो न अतिगन्तुं शक्यः, न अतिपातुम्; नूतनः दूरं तिष्ठतु। त्वं, कम्पयिता, कम्पमानाः आपः विमोचयः, प्रवहन्तीः नद्यः इव; यदा, हे वीर, समुद्रं तरसि, तुर्वशं यदुं च सुरक्षितम् आनय। वास्तुतः, हे इन्द्र, सर्वेषु संग्रामेषु त्वं विजयी; त्वं कुमुरीं धुनीं च निद्रितान् अपाकरोः; द्युतिर्मान् त्वं सोमं पिबसि, भीरुः यजमानः त्वां स्तोत्रैः हविभिः च स्तौति। एते हविर्यज्ञाः, हे महादान इन्द्र, कवेर् उपनिषदः, त्वां, वीर, आह्वयन्ति; रथे स्थिताः चिन्ताः, नित्ययुवानः, अव्ययः, वाचः समृद्ध्या धनं समृद्धिं च वहन्ति। स तम् इन्द्रं स्तौमि, यो वेद, वाचस्पतिः, ब्रह्मणा वर्धितः; यस्य महिमा, नानारूपश्रीः, दिवं पृथिवीं च व्याप्य स्थितः। स एव, श्रेष्ठः, कौशलम् विस्तारितवान्, सविता सह प्रकाशयन्, बुद्ध्या; कदा मर्त्याः, अमृतत्वाय इच्छन्तः, तव ऋतं न अतिचरिष्यन्ति, हे स्वयम्भो?