त्वष्टा तदा महाबलिनं वज्रिणं प्रति सहस्रशृङ्गं शतपर्वाणं वज्रं महद् रूपं निर्ममे। तेन वज्रेण त्वं, हे इन्द्र महाबाहो, दुरात्मानं अहिं, अनिवार्यं च भीमं च, अभिनत्थाः। सर्वे मरुतः एकत्र समागत्य तव वीर्यं संप्रवर्धयन्, हविर्जं तुभ्यं सुस्वपाकं चक्रुः। पूषा च विष्णुश्च त्रिषु लोकेषु धावमानौ, त्वां सुतमदं सोमं वज्रिणे हर्यश्वाय प्रावहताम्। त्वया, महेन्द्र, स्रवन्त्यः सरितः, समाहृताः आपः, विमुक्ताः; त्वं तासां प्रवाहान् अनुसृत्य, मार्गं प्रावर्तयः, आपः सागराय प्रापयः। एवं कृत्स्नानि कर्माणि कृत्वा, इन्द्रः महाबलः, अजितः, बलस्य सखा, वयं त्वां स्तौमः, स्वैः शस्त्रैः वज्रेण च, नूतनैः स्तोमैः साहाय्याय। त्वं नः, हे इन्द्र, कीर्तिं बलं श्रियम् अनुग्रहणीयः; धीमतां दीप्तिं ददातु; भरद्वाजाय नायकान् वीरांश्च ददातु; दिवि च इन्द्रः नः रक्षिता भवतु। अनेन वयं देवानां प्रियाः स्याम, शतृणां शतं विजित्य, बलवत्सुतेन मुदामहे। तम् इन्द्रं, बहुधा स्तुत्यं, महाबलिनं, अजितं, धैर्यवन्तं, पुरुषर्षभं, गीर्भिः स्तौमः। स एव वीरः, सर्वान् कम्पयन्, तीक्ष्णः शीघ्रः, जनानां नेता; महतीं रजः समुत्पाद्य, एकः एव गणानां जयता अभवत्। त्वमेव, अजित, दस्युं निहत्य, आर्यस्य जनान् अपालयः। किं तत् ते वीर्यं, इन्द्र, उत अन्यदस्ति? तत्त्वेन वद। तव वीर्यं, महाबाहो, स्थिरम्, अतिशक्तिमत्, शीघ्रात् अपि शीघ्रतरम् इति मन्ये। तव भीमस्य बलं अधिकतरं जातम्, द्र्ढस्य निश्चयः अपि दृढतरः अभवत्। सा नः पूर्वी सख्यं त्वया अस्तु, यथा वयं अंगिरसो वीर्यवन्तः वदामः। त्वं, इन्द्र, दुराधर्षाणां दुर्गाणि भग्नवान्, प्रतिरोधिनां सर्वाणि प्रतिषेधानि निष्पिपेष। सः प्रार्थ्यः प्रार्थनाभिः, महाबलः, महायोधः, वज्रधारः, वृत्रस्य समरे विजयः, सन्तानानां समृद्धिं च ददाति। इन्द्रः, स्वमाहात्म्येन, मनुष्याणां मूलम् अतिक्रम्य, अमृतनाम्ना विशिष्यते। तेन यशसा, बलिना, धनिना, सः वीराणां श्रेष्ठः, जनैः सह वसति। सः, यो न कदापि जनान् मोहयति न च छलयति, सः चुमुरीं धुनीं च निगृह्य, पिप्रुं शंबरं शुष्णं च अपातयत्, च्यौत्नेयाय दुर्गाणि भग्नवान्। उत्तिष्ठ, रथमारुह्य, हे इन्द्र, तव हरियुक्ताभ्यां अश्वाभ्यां, वृत्रवधाय। दक्षिणहस्तेन वज्रं गृहाण; स्वैः शक्तिभिः प्रमदस्व। यथा अग्निः शुष्कं दारुं दहति, तथा त्वं, इन्द्र, शत्रुं दह; भीषणा विद्युत् इव तव आयुधं दैत्यं भस्मीकुर्यात्। गभीरया, उन्नतया शक्त्या, त्वं दुष्कृत्यानि भग्नवान्, पापान् अपाकरोः। आगच्छ, इन्द्र, सहस्रमार्गः, श्रियै, महद्भिः धनैः, महद्भिः यशोभिः च। त्वं युद्धस्य अधिपतिः, त्वं हि स्तुत्यः, त्वं नः सहायः। तव प्राचीनं, नित्यशुभ्रं महद् यशः, दिवि पृथिव्यां च व्याप्तम्। न तव शत्रुर्न प्रतिस्पर्धी अस्ति, न समः अस्ति तव बहुशक्तिमतः। अद्यापि तव तत् कर्म साध्यताम्, यथा त्वं कुत्साय, आयवे, अतिथिग्वाय च सहाय्यं अकः। त्वं सहस्राणि अपातयः, तुर्वयाणं विजयं प्रापयः। त्वां अनुव्रज्य, देवाः अपि हृष्यन्ते, त्वं हि प्राज्ञतमः। यत्र त्वं, दीनानां पन्थानं विधासि, जनानां, स्वस्य च शरीरे, तत्र त्वं स्तूयसे। त्वां अनुव्रज्य, इन्द्र, दिवि च पृथिव्यां च तव बलं अनुगच्छतः; अमृताः देवाः अपि त्वां अनुव्रज्य प्रयत्नं कुर्वन्ति। यथेष्टं कुरु, नूतनं स्तोत्रं यज्ञैः कुरु। महती इन्द्रस्य दातृत्वं, जनानां स्वामी, द्विगुणायाम्, अव्ययबलः। सः अस्माकं कृते, वीर्याणि विस्तीर्णानि, शुभकृद्भिः साधितानि, वर्धयति। धिषणा, इन्द्रं एव एकं अस्माकं लाभाय स्थापयतु—उच्चं, श्रेष्ठं, अजरं, सदा युवानं, महाबलशोभिनं, यो युद्धेषु तत्क्षणात् ववर्ध। तव, इन्द्र, विस्तीर्णे, सर्वं व्याप्नुवन्ति हस्ते, अस्मभ्यं यशो ददातु। गवां पालकः इव, इन्द्राग्नी, अस्माकं युद्धे बलं वर्धयेताम्। तम् इन्द्रं, चातिनाम्नः स्तुतिभिः, वयं अत्र आह्वयाम, विजयाय, यथा पूर्वे स्तोतारः, दोषरहिताः, अभयाः, अव्यथाः। सत्यव्रतः, धनदः, सोमपोषितः, सः बहुधनः; धनस्य मार्गाः अत्र संगतानि, सरितः इव सागराय। आनय, महाबल, वीर्यवन्तं इन्द्र, तव अतिशक्तिं, दारुणीं, भीमां; हरिव, अस्माकं कामाय सर्वं यशः, पुरुषत्वं च ददातु। तद् तव प्रमोदनं, इन्द्र, यत् युद्धेषु विजयी, अस्मभ्यं ददातु, तेन तव सहाय्येन सन्ततिं पालयेम, जीवेम च। आनय, इन्द्र, वीर्यं, धन्यं, दीप्तिमन्तं, दक्षं बलं, येन वयं शत्रून् युद्धेषु जयेयम, तव सहाय्येन स्वजनान् च परजनान् च विजयेयम। तव वीर्यं, वृषन्, पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधः, पुरतः च आगच्छतु; सर्वतः समागच्छतु; इन्द्र, अस्मभ्यं दीप्तिमत् यशः ददातु। तव वीर्येण, इन्द्र, अस्माकं स्तोत्रैः तव कृपां प्राप्नुयाम; त्वं, राजन्, उभयोः पक्षयोः धनं पश्यसि; अस्मभ्यं महद्, स्थूलं, समृद्धं निधिं ददातु। वयं इन्द्रं, वृषभं, मरुद्भिः सहितं, सदा वर्धमानं, अजितं, दिव्यं नृपतिं आह्वयाम; सर्वस्मिन्सहाय्ये वयं तं महाबलिनं आह्वयाम। वज्रपाणे, एतेषां पुरुषाणां मध्ये ये महान् मन्यन्ते, तान् निगृह्य; हे वीर, अस्माकं पृथिव्यां, सन्ततौ, पशुषु, आप्सु च जयाय त्वां आह्वयाम। एतेषां मित्रैः सह, बहुहव्यमान, शत्रोः शत्रोः अपि वयम् अधिकाः स्याम; हे वीर, सर्वान् रिपून् निहत्य, तव सहाय्येन महति धन्ये मुदामहे। यथा द्यौः पृथिव्याः उपरि स्थितः, तथा तव बलात्, इन्द्र, युद्धेषु धनं जनानाम् मध्ये स्थितम्; अस्मभ्यं, वीर्यपुत्र, सहस्रगुं, विस्तीर्णं, वृत्रहनः विजयं ददातु। त्वदेकस्य कृते, इन्द्र, सर्वं दिवि बलं देवेषु प्रतिष्ठितम्; विष्णुना सह त्वं, अहिं वृत्रं, आपः आवृत्य स्थितम्, निहन्यः। इन्द्रः, सदा महत्तरः, बलवन्तः अपि अतिशक्तिमान् अभवत्, ब्रह्मणा; सः सोमस्य राजा अभवत्, यदा प्राचीना दुर्गाणि भग्नवान्। अत्र, इन्द्र, धिमतः दासोनये, त्वं पाणीनां शतं वारणानि ब्रह्मणा विवृध्वान्; शुष्णस्य शुष्कस्य मायाः शस्त्रैः भग्नवान्, शत्रोः किंचित् अपि न शेषितम्। त्वं सर्वाणि महानि द्वेषांसि परिहृत्य, इन्द्र, यदा शुष्णः तव वज्राघातेन पतितः, त्वं पथं रथाय, कुत्साय, सूर्यस्य स्पर्धायाम्, विस्तीर्णं कृतवान्। त्वं श्येन इव प्रमदः, सोमपोषितः, दासं नमुचिं शिरः छित्त्वा, नम्रान्, प्रपन्नान्, शुभेन, समृद्ध्या च रक्षितवान्। एवं, ऋषयः, स्तुतिभिः, यज्ञैः, इन्द्रस्य महिमानं, वीर्यं, दानं च, पुनः पुनः स्तुवन्ति।