वयं तेजोमयस्य सूर्यस्य छायामिव, सुवर्णवर्णं भगवन्तमग्निं शरणमुपागताः स्म। स अग्निः, वृषभ इव तीक्ष्णशृङ्गः, भीमसेन इव दुर्गाणि विदारयन् प्रकटितवान्। यं जातमपि, सन्तः स्वकरेषु न वहन्ति, स एवाग्निर्विशां मध्ये धर्मिष्ठः शिशुवदुपास्यः। देवेषु प्रियं धनदं देवमुपावाहय, स स्वे सन्माने उपविशतु। जातवेदसं नूतनमग्निं, प्रियं अतिथिं, गृहपतिं शान्तमिव, वयं स्वागतैः पूजयेम। भगवन् अग्ने, स्वान् अश्वान् युञ्जस्व, ये त्वरया हविः वहन्ति। तवागमनाय, हविरादाय, सोमपानाय देवान् प्रति प्रापय। भारतानां कृते, अमृतदीप्त्या, अग्ने उत्थाय, उज्ज्वलः, अव्ययं तेजः सृज। यो मर्त्यः, भगवन्, यज्ञे हविषा त्वां सम्यगुपास्ते, पृथिव्यां दिवि च सत्या होतारं प्रार्थयन्, स उच्चैः कृताञ्जलिः त्वां नमस्यति। तुभ्यमग्ने, स्तोत्रेण च हविषा च, हृदि कृतं यदर्पयामः, तव रक्षिणः वृषभाः तुभ्यं सौम्याः सन्तु। देवा अग्निं प्रथमं, वृत्रहणं, धनप्रदं, बलवता तेजसा राक्षसान् प्रातिषेधन्। इन्द्राय सोमं पिब, यं वयं स्तौमः; वज्रपाणे, बलिने, गवां पन्थानं विदारय; सर्वान् वृत्रान् रिपूञ्ज च शक्त्या नाशय। त्वं शीघ्रः, विजयी, केशी वृषभः, प्रज्ञापतिः, गोष्ठानि विदारयन्, वज्रधारी, अश्वसमा गतिः; तेजसा स्पर्धां विजयी भव। यथा पूर्वे पितरः, तथा सोमं पिब; स्तोत्रं शृणु, गीतैः वर्धस्व; तृषितेभ्यः सूर्यं दृश्यं कुरु; शत्रून्स्तनयित्वा, गावः जेषि। इमे सोमपानाः त्वां, महाबलिनं, स्वयम्भूयमनं, पित्वा, दीप्तिं जनयन्ति; उत्सुकाः तव महाबलाय, महते तेजसे हृष्यन्ति। एतेभिः सोमैः त्वं सूर्येण, उषसा च रमसे, बन्धनानि विदारय; पर्वतं परिक्रम्य, अचलमासनं प्रदक्षिणीकुरु। तव संकल्पेन, कर्मणा, कौशलात्, पक्तमन्नं पक्तवानसि; गावः बन्धनात् मोचयित्वा, दुर्गाणि भित्वा, प्रवाहितवन्तः। पृथिवीं त्वया विस्तृता, महद्वैराज्यं व्याप्तम्; दिवं त्वया उत्तोलितम्, महाबलिन इन्द्र; देव्या, प्राची मातरौ, युवती समन्वास्य स्थापयः। तदा सर्वे देवा, प्राचीनपुर्यां, त्वामेकं कर्मणि बलिनं स्थापयन्; असुरेभ्यः प्रतिद्वन्द्वेषु, इन्द्रमेव प्रकाशदं ववृधुः। तदा दिवं, मनसा, वज्रेण विदारितम्; आपः ताडनात् प्रवाहिताः; इन्द्रेण महता बलात्, अहिं ताडयित्वा, सर्वद्वेषिणं निपातितम्। तदा त्वष्टा, महाबलिनः, सहस्रधारं वज्रं, शतशृङ्गं, रचयामास; तेन त्वं, क्रूरं अहिं, विदलितवान्। सर्वे मरुतः, एकत्र मिलित्वा, तव बलं वर्धयन्, हविः पचन्; पूषा विष्णुश्च त्रिषु लोकेषु धावित्वा, सोमं वृत्रहणे प्रावर्तयन्। त्वया, महतीः सिन्धूनां वहः मुक्तम्, संगृहीतापः प्रवाहिताः; तेषां मार्गे, इन्द्र, त्वया पन्थाः उद्घाटितः, आपः सागरं प्रति नीताः। एवं कृतानि कर्माणि सर्वाणि, इन्द्रः महाबलः, अजितः, वीर्येण सहचरः; तव वज्रेण, तव आयुधैः, नूतनैः स्तोत्रैः त्वां स्तौमः। इन्द्र, महिमानं, बलं, धनं च देहि; प्राज्ञाय तेजः प्रयच्छ; भारद्वाजाय नेतॄन्, वीरांश्च ददातु; दिवि त्वं नः पाताऽस्तु। एतेन, वयं देवैः साकं विजयं प्राप्नुमः; शतृन्प्रति विजितारः, दृढपुत्रैः सह हृष्यामहे। तमिन्द्रं, महाबलिनं, जयन्तं, बहुप्रार्थितं, अजितं, धैर्यवन्तं, गण्यन्ते; गीतैः पुरुषवृषभं स्तौमः। सः सेनानी, महाबलः, सर्वान् कम्पयन्, तीक्ष्णः, शीघ्रः, जनानां नेता; धूलिना जनान् प्रवर्तयन्, स एव गणानां प्रमुखः अभवत्। त्वमेवाजित, दस्युं निपात्य, आर्याय जनान् रक्षितवान्; किमेतत् तव सत्यम् बलम्, उतोऽन्यदस्ति? तत्त्वं सत्यम् वद। तव बलं, महाजात, स्थिरं, अतिशक्तिमान्, शीघ्रतमं मन्ये; क्रूरस्य बलं वर्धितम्, दुरात्मनः संकल्पो दृढतरः जातः। तात् पूर्वं सौहृदं अस्माकं त्वया अस्तु, यथा वीर्यवदङ्गिरसो वदामः; त्वं दृढदुर्गाणि, अचला, विरोधिनां, सर्वाणि भित्वा नाशितवान्। स हि स्तोत्रैः आह्वनीयः, महाबलः, महायुद्धे वृत्रस्य शत्रुः; वज्रधारी, सन्तानाय, अपत्याय, जयः, समृद्धिं ददाति। तस्य महिमा, पुरातनः, अमृतश्रीः, स्वर्गमपृथिवीं व्याप्य स्थितः; तस्य न शत्रुः, न स्पर्धकः, न तुल्यः, यस्य अनेकशक्तिः, बलं च। स न प्रजाः मोहयति, न वञ्चयति; स कुमुरीं, धुनीं, पिप्रुं, शम्बरं, शुष्णं च निपात्य, च्यौत्ने कृते दुर्गाणि विदलितवान्। उत्तिष्ठ, रथमास्थाय, इन्द्र, कपिलाश्वाभ्यां वृत्रवधाय; दक्षिणे करि वज्रं गृहाण; नानाशक्तिभिः हृष्य। यथा वह्निः शुष्ककाष्ठं दहति, तथा तवायुधं दानवं भस्मीकुर्यात्; भीषणा विद्युत् इव, त्वं, गम्भीरया, उच्चया शक्त्या, दुष्कृत्यानि विदलय, पापान् निपातय। आगच्छ, इन्द्र, सहस्रपथेन, धनैः, महाश्रियाः, महाफलैः; वीर्यपुत्र, युद्धेश्वर, त्वमेव हि वर्तसे। तव महिमा, पुरातनः, नित्यश्रीः, महातेजाः, स्वर्गं पृथिवीं च व्याप्य स्थितः; तव न शत्रुः, न समः, यस्य अनन्तशक्तिः। अद्य त्वदीयं कर्म सिद्ध्यतु, यथा कुत्सं, आयुं, अतिथिग्वं चावहितवान्; त्वं सहस्रं निपात्य, तुरवायणं भूमिषु विजयाय नेतवान्। त्वां पश्चात्, देवाः अपि हृष्यन्ति, त्वं प्राज्ञतमः; यत्र त्वं पन्थानं जनाय, दुःखिताय, आत्मनः कृते करोति, तत्र त्वं स्तूयसे।