एवं ऋषयः, भक्तिपूर्वकं अग्निं स्तुवन्ति। तस्य कृतानि, हे दातः, कदापि विफलानि न सन्ति; तस्माद् वयं तव अनुग्रहम् इच्छामः। तदा अग्निः, हे भारत, वृत्रघ्नः, बहुप्रज्ञः, दिवोदासस्य सत्यस्वामी, आगच्छति। सः महात्मना सर्वं भौमं धनं अतिक्रान्तः, विजयी, नूतनैः अपराजितः। त्वं, हे अग्ने, पुरातनः सन् अपि नित्यनूतनः, एकीकृततेजसा, महद्भिः दीप्तिभिः, विस्तारितः। मित्राः, वीर्यवान् अग्नये स्तुतिं यज्ञं च अर्पयन्तु; बुद्धिमन्तं गायन्तु। यः मानववंशेषु यजमानः आसीत्, प्राज्ञः, सः दूतः, हविःवाहकः च अस्ति। तदा, शुद्धचित्ताः आदित्यराजानः, मरुतः च—हे अग्ने, द्वौ लोकौ आह्वय। तव दृष्टिः, हे अग्ने, दीप्तिमती; सा मृत्युञ्जनानां समृद्धिं इच्छति, बलस्य अमृतस्य पुत्र। तव इच्छया, हे अग्ने, यः मानवः आज noble स्तुत्या प्रयत्नं करोति, सः दानं श्रेष्ठं भवतु; त्वं देवैः भूषितः। तव साहाय्येन, हे अग्ने, समृद्धिं इच्छन्तः सर्वाणि विघ्नानि तिर्यन्ति, शत्रून् जयन्ति। तव तीक्ष्णज्वलया, हे अग्ने, सर्वं यत् बाधते तद् अपाकुरु; धनं अस्माकं जयी कुरु। वीर्यं धनं, हे जातवेदः, हे प्राज्ञः, जनानां मध्ये, अस्माकं आनीय; राक्षसान् विनाशय, हे कौशलिन। तव कृपया, हे जातवेदः, दुःखदुःस्वप्नात् अस्मान् रक्ष; प्रार्थनाज्ञः अस्मान् पालय। यः दूरस्थः मानवः, हे अग्ने, अस्मान् हन्तुम् इच्छति, तस्य आपद्भ्यः अस्मान् रक्ष। हे देव, तव जिह्वया तं दुष्टं, यः अस्मान् हन्तुम् इच्छति, दूरं कुरु। भारत्वाजाय विस्तीर्णं रक्षां ददातु, हे अग्ने, उत्तमं धनं आनीय। अग्निः, धनदायिनं कृते, शत्रून् प्रज्ञया हतान्; स्फुरन् दीप्तः, आहूतः। मातुः गर्भे, पितुः पितामहः, सत्यम् स्रोतसि, स्फुरन्, अनिरुद्धः, उपविष्टः। प्रार्थनां सन्ततौ समृद्धां कुरु, हे जातवेदः, मनुष्यानां मध्ये प्राज्ञः, हे अग्ने, दिवि दीप्तः। तव रूपं, हे अग्ने, तेजस्वि, शक्तिमान्; तुभ्यं गीतानि प्रेषयामः। तव शरणं आगच्छामः, हे अग्ने, सूर्यस्य छायायाम् इव, सुवर्णरूप। त्वं, हे अग्ने, वृषभस्य तीक्ष्णशृङ्गः इव, किल विष्णु, किल दुर्गं भङ्क्तवान्। यम्, जातं सन्तम् अपि, हस्ते न वहन्ति, शिशुं इव, अग्निं, कुलानां मध्ये धर्मिष्ठम्। देवस्य अनुग्रहाय, धनदायिनं देवम् आनीय, तं स्वे आसने उपविशतु। जातवेदसः, प्रियं अतिथिं, गृहस्थवत्, स्वागतं कुर्याम। हे अग्ने, तव अश्वान् युज, हे देव, श्रेष्ठान्, यः हविः शीघ्रं वहन्ति। आगच्छ, हे अग्ने, तव हविः सह, सोमपानाय देवान्। उत्थाय, हे अग्ने, भारताय दीप्त्या, अव्ययेन प्रकाशेन, दीप्तिमान् भव। यः मानवः, हे देव, यज्ञे अग्निं उपासते, पृथिव्याः दिवः च सत्ययजुषं होतारम् आह्वयन्ति, उन्नतहस्तः श्रद्धया—तुभ्यं, हे अग्ने, गीत्या हविः च, हृदयसम्भूतं, अर्पयामः; तव रक्षकः, बलवान्, तुभ्यं अनुकूलः भवतु। देवाः, अग्निं, अग्रं, वृत्रघ्नं, यं धनानि आनीय, यः राक्षसान् तेजसा नुदति, दीप्तं ज्वलन्तं प्रज्वलयन्ति। ततः, इन्द्रं स्तुयन्ति। सोमं पिब, हे महाबल, यस्य स्तुतिः क्रियते; इन्द्र, गोष्ठस्य विस्तीर्णं दुर्गं विदारय; त्वं, वीर्यवान्, वज्रधरः, सर्वान् वृत्रान् शत्रून् बलात् विनाशय। पिब, यस्य शीघ्रता, जयशक्ति, वृषभस्य प्रवालशिरः, प्रज्ञानाधिपः; यः गोष्ठं भङ्क्ति, वज्रधरः, अश्ववत् शीघ्रः; इन्द्र, तेजसा पुरस्कारं जय। एवं पिब, यथा प्राचीनकाले; तव प्रीतिर्वर्धताम्; स्तोत्रं शृणु, गीतैः वर्धस्व; तृषितेभ्यः सूर्यं दृश्यं कुरु; शत्रून् हन्य, गोः जय। एते सोमपानानि, हे इन्द्र, महाबल, स्वयं समर्थः, पीते दीप्तिं ददाति; उत्सुकाः तव बलं महत्त्वं च आनन्दन्ति। तैः सोमपानैः त्वं सूर्ये, उषसि च, आनन्दसि; दुर्गं विदारयसि; इन्द्र, महापर्वतः परिक्राम; अचलं स्थानं परिभ्रम। तव निश्चयेन, कर्मणा, कौशलात्, पक्वं हविः पच्यते; गोः गोष्ठात् विमोचनम्, हे अङ्गिरस्, दुर्गं विदार्य, गोः प्रवाहः कुरु। त्वं भूमिं विस्तारयामास, तव महाबलम् विततान्; दिवं उत्तोलयामास, हे इन्द्र, महाबल, उन्नत; द्वे देवदुहितरौ, प्राचीनमातृ, युवती, ऋतायै, त्वया धारिते। तदा सर्वे देवाः प्राचीनपुर्याः, त्वां एकं, हे इन्द्र, कार्याय महाबलम् स्थापयामासुः; यदा अधार्मिकाः देवान् प्रत्युत्थाय, ते इन्द्रम् दीप्तिमन्तं अत्र विवृण्वन्। तदा, आकाशः, मनसा, वज्रेण विदारितः; आपः ताडनात् प्रवृत्ता; यदा इन्द्रः, बलात्, सर्पं ताडितवान्, सः सार्वत्रिकं शत्रुं अधः कृतवान्। इति ऋषयः अग्निं च इन्द्रं च, तयोः महत्त्वं, तेजः, रक्षां, दानं, विजयम्, उपास्य, स्तुत्यं, यज्ञं च समर्पयन्ति।