मारुताः सुताः स्वगानानां स्वरं उर्ध्वं प्रस्थापयन्ति, यथा युज्यते युगेषु, दृढाः, यात्रा-प्रेरिताः च। तेषां मार्गे तु, तदुद्यमं वृष्टिसंवृत्तं दीर्घं च वृष्टिरूपं चालयन्ति। यदा, हे मारुत, जनाः तव बलं न स्थास्यन्ति, तदा त्वं पर्वतानां अपि कम्पयन्ति। यदा मारुताः गच्छन्ति, ते सहसा संवादन्ति, कश्चित् तेषां श्रवणं करोति। शीघ्रं गत्वा, तव त्वरितघोरेषु अश्वेषु, कान्वानां मध्ये तव कृपा अस्ति; तत्र, निस्संदेहं, मार्गे तव आनन्दं भजन्तु। यतः, सत्यं, तव कृते आनन्दः अस्ति; वयं तेषां मध्ये वसामः; जीवनस्य पूर्णं कालं वयं प्राप्नुयाम। कथं, हे मारुत, त्वं अस्मान् प्रियं धारयसि, यथा पिता पुत्रं हस्ते धारयति, यः यज्ञपर्णैः अलङ्कृतः अस्ति? कुतः, हे मारुत, त्वं कुत्र गच्छसि, स्वर्गात् वा पृथिव्याः? कुत्र तव गायः न विचरन्ति? कुतः तव नवीनाः कृपाः, हे मारुत, कुत्र तव शुभमार्गः? कुत्र सर्वे तव आशीर्वादाः? यदि त्वं, प्रिष्ण्याः पुत्रः, मर्त्यः भवेयुः, तर्हि तव उपासकः अमर्त्यः भवेत्। तव गायकः न भूयो यममार्गे गच्छतु, यथा पशुः चरति, तव कृते अप्रियः न भवेत्। दूरं वा समीपं विनाशं, यः कठिनं पराजयितुं, न आवर्तयतु; त्वं अस्मान् जलसहितं मार्गं प्रापयतु। सत्यं, त्वं उग्रः च बलवान्, हे रुद्रवतां, अपि च समतलस्थले; त्वं विना वातस्य वर्षं करोति। यथा गायः, वृष्टिः गम्भीरं गाति; यथा माता, तस्याः बालयं विमोचयति, यदा तेषां वर्षा विमोच्यते। दिनकाले अपि ते अन्धकारं करोति, मेघद्रविणः पर्जन्यः, यदा ते पृथिवीं च्छिदन्ति। ततः, मारुतानां गर्जनं श्रूयते, सर्वे पृथिव्यां निवासाः कम्पन्ति, जनाः च कम्पन्ति। हे मारुत, तव वर्तनं चूर्णितवृत्तिभिः, त्वं दीप्तिमान्, विस्तृतं चक्षुः, अनिवृत्तमार्गे गच्छसि। तव रथचक्राणि स्थिराणि, तव अश्वाः बलवान्, तव लग्नानि च सुशोभितानि सन्तु। भक्तिपूर्णं वाक्यं, ब्रह्मणस्पतिं वृद्ध्यर्थं, अग्निं च, ज्योतिर्मयमित्रं, दृष्ट्वा वदाम। तव मुखात् गीतं रचयतु, यथा वृष्टिदाता प्रस्थापयति; स्तोत्रं च गानं गायतु। मारुतगणं, बलवान्, प्रियं, दीप्तिमान्, यः शक्तिमान्, तेषां निकटं यथासंभवम्। यदा, यथा अद्य, त्वं दूरात् प्रकटः, यथा ज्वाला, कस्य हेतुः, हे मारुत, कस्य रूपं अस्ति? कस्य कृते, कस्य उपहाराः? तव अस्त्राणि स्थिराणि सन्तु, शत्रुं च निमज्जयन्तु, पतितान् च प्रतिप्रतिपन्नन्तु; तव शक्ति अत्यधिकं अस्ति, न च मर्त्य-चातुर्यस्य प्रपञ्चे। त्वं दृढं चालयसि, हे मनुष्याः, त्वं स्थिरं चालयसि; त्वं पृथिव्यां वनों च कम्पयन्ति, हे मारुताः, मद्यपितुं देवताः, सर्वे तव गणैः सह। त्वं चित्तानि चित्तानि युज्यते, चित्तानि चित्तानि युज्यते; पृथिवी तव आगच्छन्ति, जनाः च भयेन पूर्णाः। त्वं रुद्राः, तव शीघ्रं साह्यं, कान्वानां रक्षणं वयं स्वीकुर्मः; त्वं निस्संदेहं, यथा पूर्वं, कान्वायाः भयात्। यः त्वं, हे मारुत, प्रेरयति, वा मनुष्यः प्रेरयति, यः अस्मान् हानि कर्तुम् इच्छति—तं त्वं तव शक्त्या, तव बलena, तव साह्येन च बन्धनं कर्तुं विसर्जय। यतः, त्वं, बुद्धिमन्तः, सर्वदा कान्वायाः रक्षणं ददाति; तव साह्येन, हे मारुत, त्वं अस्मान् वर्षा च ज्वाला यथा आगच्छसि। त्वं अजयशक्तिं धारयन्ति, दानशीलाः; तव उपहाराः च बलं च अजयः; हे मारुत, शत्रुं घृणयन्तः, शत्रुं बाणं प्रक्षिप। उत्थापय, हे ब्रह्मणस्पति, त्वां देवत्वेन आवाहयामः; दयालु मारुताः निकटं आगच्छन्तु, इन्द्रः च, सह अस्माकं प्रकटः। केवलं त्वं, बलपुत्रः, धनं याचन्तः, मर्त्यः आवाहयति; यः त्वां, हे मारुत, याचति, वीर्यं च शुभाश्वान् प्राप्नुयात्। ब्रह्मणस्पति आगच्छतु, शुभवाक्यं आगच्छतु; देवाः यज्ञं नीतुं, उदात्तं, पुरुषार्थं, दानशीलं, दातृं प्रकटयन्तु। यः याचकः, हे शुभजनाः, धनं ददाति, सः अमरत्वं प्राप्नुयात्; तस्मै वयं समृद्धं, वीर्यं, निर्दोषं स्तोत्रं च ददाम। अद्य ब्रह्मणस्पति गाथां च गानं च वदति, यत्र इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, आर्यमन्, देवाः, स्वगृहाणि स्थापयन्ति। वयं तं शुभं, निर्दोषं स्तोत्रं देवगणेषु प्रकटयाम; यथा त्वं, हे मनुष्याः, एषां वाक्यं श्रूयताम्, यथा सर्वे इच्छितानि वस्तूनि तेभ्यः प्राप्नुयुः। कः मनुष्याणां, देवेषु भक्तः, यज्ञपर्णं स्तोत्रेण प्रकटयति? दानशीलः, स्वगृहाणां मध्ये स्थायित्वं प्राप्य, स्थायीं गृहं स्थापयति। शक्तिं गच्छतु; एषा अपि राज्ञां नाशं करोति, च भयेन, सुरक्षितं निवासं ददाति। वज्रपाणिः, न कश्चित् प्रतिकूलः न प्रतिस्पर्धा, न च महान् सम्पत्तौ न च यौवनं। यः यं बुद्धिमन्तः, वरुणः, मित्रः, आर्यमन् रक्षन्ति—सः कदापि न हन्ति।