दृढं ज्योतिः दृष्टये स्थापितम्; मनः त्वरितम् अन्तः यति। सर्वे देवाः एकस्मिन् उदारे ध्येये सङ्गताः, एकस्मिन् चित्ते सम्प्रयान्ति। मम कर्णौ विततौ, नेत्रे पश्यतः; एष ज्योतिः हृदि स्थापितम्। मनः दूरं विचरति—किं वदामि, किं चिन्तयामि इति। सर्वे देवाः भयात्, त्वां तमसि स्थितम् अग्निं नमन्ति। वैश्वानरः अमृतः, रक्षस्व नः; रक्षस्व नः, हे अमृत। यज्ञे, विधौ, स्वर्गीयं प्रियं स्तुतं अग्निं स्वयम् आवहन्तु। स्तोत्रैः जातवेदसः, यः यज्ञं सम्यक् करोति, तं प्रज्ञायन्तु। स उज्ज्वलः, श्रेष्ठः होतारः अग्निः, मानवैः अग्निभिः प्रज्वलितः, स्तूयते। स्तोत्राणि तस्य प्रति प्रवहन्ति, यथा स्नेहः, शुद्धानि घृतवत्। यः अग्निं बुद्धिमन्तं स्तोत्रैः ददाति, स मृत्युषु कीर्तिम् समृद्धिं लभते। दिव्यैः सहायैः, उज्ज्वलया दीप्त्या, स गोसमृद्धस्य फलम् आप्नोति। यः जातः, विशालानि अन्तरिक्षाणि पूर्णवान्, दूरात् दीप्त्या दृश्यते, तमसि पन्थानम् अनुवर्तते। तदा, बहुचिन्तनः शुद्धः, तरङ्गे अग्निशिखया दृश्यते। अद्य, हे अग्ने, अद्भुतं धनं बहुसहायं दत्त्वा, उदारेषु समृद्धिं वितर। यः दानेन, कीर्त्या, वीर्येण अन्यान् अतिक्रान्तः, स जनानां मध्ये भवतु। अस्माकं यज्ञं, हे अग्ने, शुभं स्थापय; उपविष्टः, हविः दत्त्वा। भरद्वाजेषु स्तुतिं स्थापितवान्, धनस्य फलप्राप्तौ सहायः अभवत्। द्वेषः नूद, समृद्धिं वर्धय; शतवीर्येण समृद्धाः सन्तः आनन्दामहे। यज्ञे, होतृप्रेरितः, अग्ने, पूजां कुरु; मरुतां आह्वानं बाधितं मा भूयात्। मित्रः, वरुणः, अश्विनौ, दिवा पृथिवी, होतृरूपेण अस्माकं हविः प्रति प्रियताम्। त्वं होताः, प्रियः, अव्यभिचारी, सभायाम् अमृतः, हे देव। अग्निरूपेण दीप्तजिह्वः, स्वस्वरूपेण यज्ञं कुरु। प्रेरितं स्तोत्रम् त्वां अन्वेषति, यज्ञे देवान् स्तोतुम् इच्छन् गायकः त्वां आह्वयति। अङ्गिरसां मध्ये उत्तेजकः, ऋषिः मधुरवाणी स्तोत्रे घोषयति। स सर्वज्ञः, उज्ज्वलः, प्रकटितः। अग्ने, दिवा पृथिव्योर् विस्तारेषु यज्ञं कुरु। दीर्घायुषे श्रद्धया हविः ददतः, पञ्च जनाः सुविद्यं अग्निं समीहन्ति। श्रद्धया अग्न्यर्थं दर्भं व्यवस्थापयामि, घृतपूर्णं चमसं, स्तुतिं च। तदा, स्थाणुः पृथिव्यां स्थापितः, यज्ञः विश्राम्यति, यथा सूर्ये चक्षुः। प्राचीनहोतृरूपेण, हे अग्ने, दयालुः भव; देवैः अग्निभिः सह प्रज्वलितः। वीर्यपुत्र, अस्माकं धनं दत्त्वा, पापसमूहं तराम। मध्ये, होतृरूपेण, गृह्ये, दर्भे, अग्ने, दिवा पृथिव्यौ यज्ञाय प्रेरयसि। स वीर्यपुत्रः, ऋतेन स्थितः, दूरात् सूर्यवत् अग्निशिखया प्रसारितः। यस्मिन्, हे सर्वज्ञ, पूज्य, देवाः निवसन्ति—हे राजन्, यथा दिवः सन्निकृष्टः। स त्रिसंस्थितः, सूर्यस्य ज्योतिरिव, मानवस्य हविः ददाति, दानानि च। स बलवान्, यस्य तेजः वनम् जयति; अव्ययः, पन्थानम् उज्ज्वलयति। यथा अकपटः, त्वरितः पश्यति; अमृतः, अपीडितः, वनस्पतिषु अस्ति। तस्मात्, हे अग्ने, अस्माकं जनाय, अन्यैः न सह, गृह्ये स्तूयस्व; सर्वजन्यविद्। शत्रुं दमनः, इच्छया विजयी, पितृवत् यज्ञं अग्निशिखया जनयति। तदा, तस्य किरणाः विचरन्ति, पृथिवीं अनुवर्तन्ते, यद् विश्वकर्मा व्यर्थं निर्माति। तस्य प्रवाहः, तीक्ष्णः, शीघ्रं धावति; ऋणकर्तुः अनुवर्तक इव, मरुस्थलम् अतिक्रामति। तस्मात्, हे अग्ने, सर्वदा, सर्वैः अग्निभिः सह, अस्माकं कृते प्रज्वलितः भव। धनं ददाति, दुर्भाग्यं नुदति; शतसहायैः वीरपुत्रैः आनन्दामहे। त्वत्तः, हे सौभग्यवत् अग्ने, सर्वे लाभाः यथा वृक्षात् पक्षिणः निर्गच्छन्ति। युद्धे, शत्रुं प्रति, धनं बलं च शीघ्रं आगच्छति, यथा दिवः वृष्टिः, यथा जलप्रवाहः। त्वं भगवत्, धनं ददाति; अद्भुतदीप्त्या, रत्नानि वितरसी, रक्षकवत्। मित्रवत्, महाव्यवस्थायाः धारकः, बहुशुभस्य वितरकः, हे देव। स, सत्यस्वामी, शक्त्या शत्रुं हन्ति; हे अग्ने, ऋषिः कृपणात् बलम् उत्पादयति। यस्य त्वं, हे बुद्धिमन्, सत्यम् जातः, धनं पुत्रैः सह धारयसि। स, हे वीर्यपुत्र, यं स्तोत्रैः, यज्ञैः, मनुष्यः रक्षायै समीहते—स, हे देव अग्ने, सर्वसमृद्धिम् आप्नोति, धनस्वामी भवति, रत्नानां अधिपः। एतान् लाभान्, हे अग्ने, वीर्यपुत्र, मानवेषु कीर्त्यै, वीर्याय च ददासि। तव शक्त्या, गोसमृद्धिं, शिशूनां समृद्धिं, उत्सुकस्य धनं च निर्मासि। वयं प्रार्थयामः, हे वीर्यपुत्र, मा नः त्यज; पुत्रान्, शिशून्, धनं च दत्त्वा। सर्वैः स्तोत्रैः, पूर्णत्वम् आप्नुमः; शतसहायैः वीरपुत्रैः आनन्दामहे। यः मनुष्यः, प्रार्थनाभिः, तव अनुग्रहं याचते, स दीप्तः प्राचीनं धनं प्राप्तुम् अर्हति। अग्निः हि प्रज्ञवान्, अग्निः कृतज्ञः, ऋषिः; मानवाः यज्ञेषु होतारम् अग्निं स्तुवन्ति। तव सहायाय, हे अग्ने, उदारं धनं परस्परं स्पर्धन्ति; यः व्रतैः प्रयत्नं करोति, स अनीतिं शत्रुं जयति। अग्निः, आपः मृत्युम् विजित्य, वीर्यं सत्यस्वामीं ददाति; तस्य शत्रवः तव शक्त्याः भयात् कम्पन्ते। अग्निः, स्वविद्यया, शत्रुं देवम् मानवात् नुदति; तस्य धनं, सुव्याप्तम्, स्पर्धायाम् विजयी भवति। हे देव अग्ने, मित्रस्य मित्र, अस्माकं कृते देवेषु वद; दिवा पृथिव्यौ सेव्यं कल्याणम् आनय; रक्षां, समृद्धिं, द्वेषं, दुःखं, दुर्भाग्यं च अतिक्राम—तव सहायेन तानि तराम। अद्य, अहं अतिथिं, सर्वजनस्वामीं, जागरूकं, गीत्याः स्तौमि; स दिवः जन्म जानाति, शुद्धः, स्थिरे अधारे हविः गृह्णाति। भृगवः तं मित्रवत् प्रज्वलितं स्थापितवन्तः, वनवृक्षेषु स्तुत्यं, ऊर्ध्वशिखम्; तस्मात्, त्वं, प्रीतः, अद्भुतः, हविप्रदाता, स्तुतिभिः प्रतिदिनं महीयसे। तथा, त्वं, अनवद्यः, बलवान्, उदारः, अन्येषां बलम् अतिक्रान्ति; हे वीर्यपुत्र, यज्ञदातृस्य, भरद्वाजस्य, रक्षां विस्तीर्णां कीर्तिं च दत्त्वा। अहं अग्निं, दीप्तम् अतिथिम्, ज्योतिसाम् स्वामीं, मानवहुतारम्, यज्ञविदं स्तौमि; यथा विद्वान् पुरोहितः, वाचस्पति, सुश्रुतस्तुत्यः, देवः हविप्रदाता, उदारः। दीप्त्या पृथिवीं व्याप्य, यथा उषा ज्योतिर् वितरति; अग्रे गच्छन्, न कदाचित् श्रम्यति, सूर्यवत्, नित्ययुवः, नित्यदीप्तः। प्रज्वलनाय, पूजाय, अग्निं उपास्य; अग्निं, प्रियातिथिं, गीत्याः स्तौमि। तव स्तोत्रैः, अमृतम् आह्वय; देवेषु देवः फलम् जयति, देवेषु देवः अस्माकं प्रियत्वम् जयति। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः अग्निदेवस्य महिम्नः, यज्ञस्य विधेः, दिव्यसौम्यस्य गुणान्, मानवस्य प्रार्थनां च एकस्मिन् कथा-रूपेण प्रकाशयन्ति।