स्वेन तेजसा त्वं, अग्ने, भूमिम् अतितन्योः प्राचीनेषु च क्षेत्रेषु, प्रबलस्य तीक्ष्णायुधस्य बलम् आवहन्। तेनैव शक्त्या नः भीतानि अपाकुरु, शत्रून् अपि एकैकशः विजेषि। स त्वं, अद्भुतकृद् अद्भुतमयः, अस्मभ्यं अद्भुतं सौभग्यम् अद्भुतं राज्यं च ददासि, तेजसा अद्भुततमोऽसि। अस्मभ्यं दिव्यम् आयुष्मन्तं धनं वीरवतीं श्रियं च दीदिहि, या स्तुत्या गीर्भिः शंस्यते। स अग्निः स्वयम् दिवः शीर्षा, अपराजितः पृथिव्याः, सर्वत्र व्याप्यः, सत्यात् जातः। स ऋषिः, अधिपः, जनानां अतिथिः, देवा यं समीपम् आनयन्, हवनपात्रवत्। यः यज्ञस्य नाभिः, धनानां स्थानम्, महत्तमः, वीर्यवान्, तम् एव सर्वे प्रवर्तन्ते। देवा अग्निं वैश्वानरम्, क्रतूनां सारथिम्, यज्ञचिह्नम्, ससृजुः। त्वत्तः, अग्ने, प्रेरितः, प्रजः वीर्यवान् जायते; त्वत्तः एव शत्रुविजयिनः वीराः। वैश्वानर, प्रीयमाणानि धनानि अस्मासु स्थापय, राजन्, या काम्यानि भवन्ति। त्वं, अमृत, सर्वे देवा जातमिव शिशुम् उपयान्ति। तव शक्तिभिः, वैश्वानर, अमृतत्वम् अवाप्स्यः, द्वाभ्याम् मातरौ ज्योतिषा स्फुरन्। वैश्वानर, तव महतीः ऋताः, अग्ने, केनापि नातिक्रमिताः। जातः सन्, त्वं पितृपन्थासु अग्निस्थलेषु चिह्नम् अविन्दः। वैश्वानरस्य दृष्ट्या, दिवः शिखराणि अमृतस्य चिह्नेन लक्षितानि। तस्य शीर्ष्णि एव, सर्वे लोकाः, सप्त सिन्धवः पक्षिण इव, वर्धिताः। स वैश्वानरः, प्राज्ञः, दिशः अपि ममाप; ऋषिः दिवः तेजस्विनः क्षेत्राणि ममे; स सर्वान् लोकान् व्याप्य, दुर्निवार्यः, अमृतस्य रक्षकः अभवत्। अधुना अहम्, तस्य चित्रस्य, महतः, रक्तस्य, सर्वजन्मविदः बलम् घोषयामि। वैश्वानराय, मम नूतनः शुद्धः मनः, सोमवत् सुचिरं प्रवहति। दिव्ये ज्येष्ठे जातः, अग्निः, व्रतानां निरीक्षिता, ऋतानि अपालयत्। वैश्वानरः, प्राज्ञः, अन्तरिक्षम् अपि ममाप, महत्त्वेन शिखरम् अस्पृशत्। मित्रः अद्भुतः, दिवं पृथिवीं च विवृणोत्, अन्तर् ज्योतिषा प्रकाशम् अकरोत्। वैश्वानरः त्वचा इव आच्छादनानि अपसार्य, सर्वं बलम् आदत्ते। आपां उपरि, महान्तः जनपतिं अग्निं गृहीत्वा, स्तोत्रवाहम् उपस्थितवन्तः। दूतः मातरिश्वा, अग्निं वैश्वानरम्, दूरात् विवस्वते समानीय। प्रत्येकं काले, अग्ने, स्तोत्रेभ्यः धनं नूतनं यशश्च ददातु। शुद्धवत्, राजन्, अमलः, अजरः, त्वं शत्रून् शक्त्या छिन्धि, यथा दारुच्छेदः वृक्षम्। अग्ने, अस्माकं मध्ये दानवत्सु, अक्षयम् ऐश्वर्यं, अक्षयम् वीर्यम् धारय। वैश्वानर, तव साहाय्येन, वयं बहुधा सहस्रशः सम्पदः जयेम। तव अमलैः रक्षिभिः, त्रिधातुयज्ञस्थले उपविष्टः, अस्माकं धनं रक्ष। शत्रुभ्यः रक्ष, तेषां बलम् अपाकुरु, वैश्वानर, त्वं स्तुतः तान् अतिक्रमतु। अहोरात्रे, कृष्णश्च शुभ्रश्च, स्वपथाभ्याम् परिवर्तेते। वैश्वानरः अग्निः, राजवत् जातः, तमः ज्योतिषा अतिक्रामति। नाहं सूत्रम्, न तन्तुं, न वा यत् कुशलाः सभायाम् अनुवन्ति, जानामि। कस्य पुत्रः अत्र वदति? कः परे, कः अधः, पित्रा सह वदति? स एव सूत्रं जानाति, तन्तुं च वेत्ति, वाक् सम्यग् वदति। यः एनम् पश्यति, अमृतस्य रक्षिता, स अन्यात् भिन्नदृष्टिः स्वच्छन्दं चरति। अयं प्रथमः होतारः, अयं अमृतं ज्योतिः मर्त्येषु पश्यति। स जातः, प्रतिष्ठितः, अमृतः, स्वशरीरेण वर्धते। स्थिरं ज्योतिः दृष्टये स्थापितम्; मनः शीघ्रतरं अन्तर् पतति। सर्वे देवा, एकस्मिन् महति निश्चये, एकचित्ताः, प्रयान्ति। मे श्रोत्रे व्यापेते, नेत्रे पश्यतः; एतत् ज्योतिः हृदि स्थापितम्। मनः दूरम् विचरति—किं वदामि, किं चिन्तयामि? सर्वे देवा, भीताः, त्वां अग्निं, तमसि स्थितम्, नमन्ते। वैश्वानर, अमृत, अस्मान् पालय; अस्मान् पालय, अमृत। यज्ञे, क्रतौ, स्वदन्तम्, दिव्यम्, सुवर्चसम् अग्निं वहत। स्तोत्रैः, यः अस्माकं विवेक्ता, जातवेदाः, यः यज्ञान् सम्यक् करोति। स तेजस्वी, श्रेष्ठः होतारः, अग्निः, मानवैः अग्निभिः प्रज्वलितः, स्तुत्यः। स्तोत्राणि तस्मै प्रवहन्ति, यथा स्नेहो घृतवत् शुद्धः। यो मर्त्येषु कीर्त्या वर्धते, यः अग्नये, प्राज्ञाय, स्तोत्रैः ददाति। स दिव्यैः सहायैः, तेजसा, पशुवन्तं लाभं प्राप्नोति। यो जातः, विशाला अन्तरिक्षाणि अपूरयत्, दूरतः तेजसा दृश्यते, तमसि पन्थानम्। स चिन्तया, शुद्धः, तरङ्गं अतीत्य, शोचिषा दृश्यते। अग्ने, अधुना, अस्मभ्यं अद्भुतं धनं, अनेकैः सहायैः, दीहि; दानवत्सु सम्पदः वह। ये दानेन, कीर्त्या, वीर्येण च अन्यान् अतिक्रान्ताः, ते जनानाम् मध्ये सन्तु। अस्माकं यज्ञम्, अग्ने, शुभं स्थापय; उपविष्टः हविः वह। भरद्वाजेषु स्तुतिः स्थापितवान्, धनलाभे अपि सहायः अभवः। द्वेषांसि अपाकुरु, समृद्धिं वर्धय; वयं शतवीर्येण मुदामहे। अग्ने, होतृणा प्रेरितः, यः यज्ञाय योग्यः, पूज्यः, तं पूजय। मरुतां आहवः न विघ्नः स्यात्; मित्रः, वरुणः, अश्विनौ, द्यावापृथिव्यौ च, होतृवद् अस्माकं हविं प्रति प्रवर्तन्ताम्। त्वं होताऽसि, प्रियः, नित्यं मर्त्येषु न अव्यथमानः, देव। शोभना जिह्वया, अग्ने, उपेत्य, स्वस्वरूपेण यज्ञं कुरु। त्वां वाक् इच्छति, यः स्तोत्रे युज्यः; गायकः, देवस्तुत्येच्छया, त्वां हविषि आह्वयति। अङ्गिरसां मध्ये उत्तेजकः, यदा ऋषिः मधुरवाक् हविषि घोषयति। स अग्निः, सर्वज्ञः, तेजस्वी, प्रज्वलितः। अग्ने, पृथिव्याः दिवश्च विशाले, यज्ञं कुरु। यथा पुरुषाः दीर्घायुषः, श्रद्धया, हविर्दधति, एवं पञ्च जनाः सुविद्वांसम् उपयान्ति। यदा अहम्, श्रद्धया, अग्नये, बर्हिः, घृतपूर्णम् अज्यं, स्तोत्रं च व्यवस्थितवान्—तदा गृहम् अवस्थितम्, यज्ञः प्रतिष्ठितः, सूर्ये चक्षुरिव स्थितम्। प्राचीनहोतः, अग्ने, देवैः अग्निभिः सह प्रज्वलितः, अस्मभ्यं सौम्यः भूत्वा, दयस्व। बलस्य पुत्र, अस्मभ्यं धनं दीहि; पापानां समूहं तराम। मध्ये, होतृरूपेण, गृहे, बर्हिषि, अग्ने, त्वं दिवं पृथिवीं च यज्ञाय प्रेरयसि। एष बलस्य पुत्रः, ऋतस्यानुगः, दूरात् सूर्य इव शोचिषा प्रविस्तृतः। यस्मिन्, विश्वमय, पूज्य, देवाः वसन्ति, राजन्, स इव दिवम् उपस्थितम्। स त्रिसदः, सूर्यज्योतिरिव प्रविस्तृतः, मनुष्याणां हविः दानानि च वहति। स शक्तिमान्, यस्य ऊर्जा वनम् अपि जयति; अनिवर्तिनः अंकुशः पन्थानि शोभते। सत्वरः, अकपटी, पश्यति; अमृतः, अव्यथितः, ओषधिषु अपि स्थितः। तस्मात्, अग्ने, अस्माकं जनस्य, अन्यैः न सह, गृहे स्तुत्यः भव, सर्वजन्मविद्। शत्रून् निगृह्य, इच्छया जयन्, त्वं पितेव, यज्ञम् अग्निभिः प्रज्वलयन्, अस्मान् पालय।