समवायेषु दानानां सारथिवत् उपविष्टोऽसि त्वं, अग्ने, यथेष्टं वरदः प्रभवसि। एवं त्वं, प्राज्ञ जातवेदः, उपासकाय धनानि प्रकटं च गुह्यं च वितरति। यः कश्चन, अग्ने, अस्मान् हिंसितुमिच्छति—सः प्रकाशेन वा मित्ररूपेण च—त्वदीयैः अव्यथैः बलेभ्यः दग्धः भवतु; त्वं, तीव्रतेजः, तमग्निशक्त्या भस्मीकुरु। यः हव्यैः, समिद्ध्या, स्तोत्रैः च त्वां तुष्टाव, सः मृत्योः मध्येऽपि अमृतः, प्राज्ञः, धनैः, यशसा, कीर्त्या च प्रकाशते। एवं, अग्ने, आहूयमानः, बलवन्तं तेजसा शत्रून् प्रतिषेध; स्वर्गीयैः ज्वालाभिः वचोभिः च यत् इच्छसि, तत् गृहाण, स्तोत्रं च प्रीत्या शृणु। तव साहाय्येन, अग्ने, वाञ्छितं कामं प्राप्नुयाम, धनं च, विपुलं सम्पदं, दृढं च संततिं; वीर्याय बलं, अक्षय्यं च तव यशः प्राप्नुयाम। नव्या स्तुत्या तव प्रीतिर्थं बलस्य सूनुं यज्ञेन उपसर्पामि, रक्षां इच्छन्। सः दीप्तिमान्, कृष्णपृष्ठः, शुक्लः, दिव्यः होतृ, दारु विदारयन् आगच्छति। सः तेजस्वी, गर्जन्, दिवि स्थितः, ज्येष्ठेषु कनिष्ठः, प्रतिध्वनिषु। सः शुद्धतमः, श्रेष्ठः अग्निः, बहून् महान् अर्थान् वहन् अनुसरति। तव ज्वलनाः, अग्ने, वायुनाऽनु सर्वत्र वहन्तः, शुद्धे शुद्धाः प्रज्वलन्ति। तीव्रतेजसः, दिव्याः, नवजाताः, वनानि बलात् विदारयन्ति। तव तेजस्विनः, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः अश्वाः शीघ्रं पृथिवीं व्याप्नुवन्ति। तदा तव चक्रं मेघस्य शिखरे विचरन् विशदं प्रकाशते। तदा तव जिह्वा, महाबल, प्रज्वलिताऽग्निशिखां गोमध्ये विसृजति। वीरस्य गतिवत् अग्नेः शक्तिः दुर्निवार्या, तीव्रता वनानि भक्षयति। तव प्रभया, अग्ने, पृथिव्याः लोकान्, प्राचीनानि च, व्याप्तवानसि; तीक्ष्णायुधबलात्। एवं, शक्तिभिः अस्माकं भीतानि नुद, शत्रून् एकैकशः जहीहि। सः अद्भुतः, अद्भुतानि कुर्वन्, अद्भुतं सौभाग्यं, अद्भुतं ऐश्वर्यं, अद्भुतं वीर्यं च दत्ते; तेजस्विनं धनं, वीरवंतं, महद्, शोभनं, स्तोत्रैः स्तुत्यं अस्मभ्यं ददातु। अग्निः स्वर्गस्य शीर्षम्, पृथिव्याः अप्रतिघात्यम्, सर्वव्यापी, सत्यात् जातः। सः ऋषिः, स्वामी, जनानां अतिथिः—देवाः तम् समीपं यज्ञपात्रमिव आनयन्। यज्ञस्य नाभिः, धनस्य स्थानम्, महान्, बली—तम् अभिगच्छन्ति। देवाः अग्निं वैश्वानरं, क्रतूनां सारथिं, यज्ञस्य चिह्नम्, ससृजुः। त्वत्तः, अग्ने, प्रेरितः, वीर्यवान् जायते; त्वत्तः शत्रुजित् वीराः। वैश्वानर, प्रियतमानि धनानि अस्मासु स्थापय। त्वं, अमृत, सर्वे देवाः तव जन्मनि शिशुमिव आगच्छन्ति। शक्तिभिः त्वं अमरत्वं प्राप्तवान्, वैश्वानर, यदा द्वाभ्यां जनिभ्यां प्रकाशः अभवः। तव, वैश्वानर, महात्मानः धर्माः, अग्ने, कश्चन न अतिचक्राम। यदा जातः त्वं मार्गेषु मातरौ मध्ये चिह्नं प्राप, अग्निस्थलेषु। वैश्वानरस्य दृष्ट्या दिवः शिखराणि अमृतस्य लक्षणेन चिह्नितानि। तस्य शीर्षे, हि, लोकाः, सप्त सिन्धवः, पक्षिण इव, वर्धन्ते। सः प्राज्ञः, वैश्वानरः, दिशः मापयत्; ऋषिः दिवः लोकान् मापयत्। सः सर्वान् लोकान् व्याप्य स्थितः, अप्रतिघात्यः, रक्षकः, अमृतस्य संरक्षकः। अहं इदानीं तस्य चित्रस्य, महतः, रक्तस्य, सर्वजननवेदिनः, वैश्वानरस्य बलं सभायाम् उद्घोषयामि। वैश्वानराय, मम नूतनं शुद्धं मनः, सोमवत् प्रियं, अग्नये वहामि। दिवि उच्चिष्ठे जातः, अग्निः, व्रतानां पश्यन्, धर्माणि अपालयत्। वैश्वानरः, प्राज्ञः, अन्तरिक्षं मापयत्, महिमा शिखरं स्पृशत्। मित्रः अद्भुतः, द्यावापृथिवी विव्याच; अन्तः तेजसा प्रकाशं कृतवान्। वैश्वानरः त्वचा इव आच्छादनानि संवृत्य, सर्वं बलं आदत्ते। आपां उपरि, बलवन्तः जनानां राजानं जगृहुः, स्तोत्रवाहिनं समीपं स्थितवन्तः। दूतो मातरिश्वान्, अग्निं वैश्वानरं, दूरात् विवस्वते आनयत्। सर्वेषु युगेषु, अग्ने, स्तोत्रिणां धनं, नूतनं यशः देहि। शुद्धवत्, राजन्, निर्मलं, अजरं च, शत्रून् तेजसा छिन्धि, काष्ठानि इव दारुकृत्। अग्ने, अस्माकं मध्ये उदाराणां, अक्षय्यम् ऐश्वर्यं, अव्ययम् वीरत्वं च धारय। वैश्वानर, तव साहाय्येन, बहुधनं, सहस्रगवां सम्पदं जेष्याम। निष्कलङ्कैः रक्षिभिः, अग्ने, अस्माकं धनं पालय, त्रिसदस्य आसीनः। शत्रुभ्यः अस्मान् रक्ष, तेषां बलं नुद, वैश्वानर; तान् अतिक्रमतु, स्तुत्य। दिवा च नक्तं, कृष्णं च श्वेतं च, स्वपथाभ्यां वर्तेते। वैश्वानरः अग्निः, राजेव जातः, तमसः ज्योतिषा अतिक्रान्ति। नाहं तन्तुं जानामि, न तन्तुना, न यत् कुशलाः सभायाम् अतन्तुः। कस्य सुतः अत्र वदति? कः परे, कः अधः पितरं सह वदति? सः तन्तुं वेद, सः तन्तुना वेद, सः वाक्यं सम्यक् वदति। यः एतत् पश्यति, अमृतस्य रक्षकः, सः स्वेच्छया विचरति, अन्यथा पश्यन्। एषः प्रथमः होतृ, एषः अमृतं ज्योतिः मर्त्येषु पश्यति। सः जातः, दृढः, अमृतः, स्वशरीरेण वर्धते। दृढं ज्योतिः द्रष्टव्यम् स्थाप्यते; मनः शीघ्रतमं अन्तः पतति। सर्वे देवाः, एकचित्ताः, एकमिच्छया, एकं धियं प्रति यान्ति। मम कर्णौ पृथक् पततः, नेत्रे पश्यतः; एतत् ज्योतिः हृदि स्थाप्यते। मनः दूरं विचरति—किं वदामि, किं चिन्तयामि? सर्वे देवाः, भीता, त्वाम् अग्ने, तमसि स्थितम्, प्रणता। वैश्वानर, अमृत, अस्मान् पालय; अस्मान् पालय, अमृत। स्वयं यज्ञे, विधौ, प्रियं, दिव्यं, सुप्रशस्तं अग्निं वहत। स्तोत्रैः, सः अस्माकं विचेष्टा, जातवेदाः, यः कर्माणि सम्यक् करोति। सः दीप्तिमान्, श्रेष्ठः होतृ, अग्निः, मनुष्यैः अग्निभिः प्रेरितः, स्तुतः। स्तोत्राणि तं प्रति वहन्ति, प्रीतिर्हि शुद्धं घृतवत्। यो अग्नये, प्राज्ञाय, स्तोत्रैः ददाति, सः मर्त्येषु कीर्त्या वर्धते; सः शोभनैः सहायैः, दीप्त्या, गवां सम्पदं प्राप्नोति। यो जातः, विस्तीर्णं व्याप्तवान्, दूरात् तेजसा दृश्यते, अन्धपथे। तदा, चिन्तया, शुद्धः, तरङ्गे ज्वलनया दृश्यते। इदानीं, अग्ने, अस्मभ्यं अद्भुतं धनं, अनेकसहाययुक्तं, देहि; उदाराणां धनं ददातु। ये दानेन, यशसा, वीर्येण च अन्यान् अतिक्रान्ताः, ते जनानाम् मध्ये सन्तु। अस्माकं कृते, अग्ने, यज्ञं शुभं स्थापय; आसीनः हविः वह। भरद्वाजेषु स्तुतिं स्थापय, धनस्य संपदं प्रापय। द्वेषांसि अपाकुरु, संपदं वर्धय; शतवीर्यं लभामहे, मुदामहे।