अग्नीनां महाक्रान्तिः, भयंकराणां ज्वालानां यथा नित्यं सदा विजयी, दैत्यं च शत्रुं च निवारयति, सर्वान् प्रतिकूलान् दहति। तस्मिन् समये, मारुतसामुदायः, अपराजितः, चक्रेषु रमणीयः, कान्वानां स्तोत्रं गानं करोति। तेषां वर्णितं अश्वानां च speckled, शस्त्राणां च, कुलिशानां च, आभरणानां च, स्वस्व प्रकाशे जन्मप्राप्ताः। तस्यां चक्रेषु, तेषां हस्ते दण्डानां च कर्णितं, यथा तेषां रथानां ध्वनिः विविधध्वनिभिः प्रतिध्वन्यते। तस्मिन् वीर्यमयः सामुदायः, महाकान्तिः च, देवपूजायां स्तोत्रं गायते। मारुतसामुदायस्य हर्षे, गोधूलि मध्ये आशीर्वादः प्रकटयन्ति; तेषां रसस्य गर्जनात् बलं प्राप्नुवन्ति। कः, ओ मनुष्याः, सर्वशक्तिमान् अस्ति, यः स्वर्गात् च पृथिव्याः प्रेरणां प्राप्य, दृढं चापि कम्पयति? तव गमनाय, मृत्युः भीषणा, महतीं प्रचण्डं पर्वतं च कम्पयति। यस्य युज्यते, पृथिवी, पतिव्रतेव, जनानां स्वामी, तव गमनात् तत्र च कम्पति। एषां सन्ततिः, मातृसङ्ग्रहाय दृढा, यदा तेषां बलं द्विगुणितं भवति। पुत्राः स्वस्व ध्वनिं उपरि तिर्यग् विस्तीर्णं, यथा युज्यते, यात्रा हेतु उत्सुकाः। तदानीं, तेन दीर्घं, विस्तृतं, अडिगं मेघपुत्रं तेषां मार्गे गच्छन्ति। यदा यदा, ओ मारुताः, जनाः तव बलं न सहन्ति, तव गमनात् पर्वताः अपि कम्पन्ति। यदा मारुताः गच्छन्ति, तेषां मार्गे सन्निविष्टाः सह वदन्ति; कश्चित् निश्चयेन तेषां श्रवणं करोति। शीघ्रं गत्वा तेषां वेगिनः अश्वाः, कान्वानां मध्ये तव अनुग्रहः अस्ति; तत्र, निश्चितं, तव मार्गे हर्षं प्राप्नुहि। यः सदा तव हर्षं प्राप्नोति, वयं तेषां मध्ये सन्ति; जीवनस्य सम्पूर्णं कालं वयं जीवाम। कथं, यथा प्रियः, त्वं अस्मान् धारयसि, यथा पिता पुत्रं स्वहस्ते धारयति, यः यज्ञपत्त्रैः अलंकृतः। कुतः, ओ मारुताः, किं तव लक्ष्यं गच्छन्ति, स्वर्गात् वा पृथिव्याः? कुतः ते गोधूलयः न विचरन्ति? कुतः ते नूतनं अनुग्रहं, ओ मारुताः, कुत्र तव शुभमार्गः अस्ति? यदि त्वं, प्रिष्ण्याः पुत्रः, मर्त्यः भवितुम् इच्छसि, तर्हि तव उपासकः अमर्त्यः भवेत्। न त्वं गायकं, यथा पशुं चरन्तं, तव दृष्टिप्रियः, यमपथं न गच्छतु। न दूरं न निकटं विनाशं, यः अतिक्रमणं कठिनं, अस्मान् न ददातु; त्वं अस्मान् जलसहितः मार्गे स्थापय। सत्यं, त्वं भयंकरः च महाशक्तिमान्, ओ रुद्रवत्, समतलयाम् अपि; त्वं वायुं विना वर्षां करोति। यथा गोधूलिः, वृष्टिः गम्भीरं, यथा माता, तस्या: बधिरं, यदा तेषां वर्षा प्रकटति। दिवसे अपि ते अंधकारं करोति, मेघपाणिना पार्जन्येन, यदा पृथिवीं चैतन्यं भेदन्ति। तदा, मारुतानां गर्जनेन, सर्वं पृथिवी निवासं कम्पति, जनाः च कम्पन्ति। ओ मारुताः, चूर्णनहस्तेन, त्वं दीप्तिमय, विस्तृतं स्थानं गच्छन्ति, नित्यं चक्रवर्तिनी। तव रथचक्राणि दृढानि, तव अश्वाः बलवान्, तव पाशाः सुशोभिताः। भक्तिभावेन, ब्रह्मणस्पतिं पुरातनं, अग्निं, प्रकाशमानं, दृष्टिमयम् उपसाम्य। तव मुखात् गीतं सृज, यथा वर्षाकर्ता विस्तारयति; स्तोत्रं च गानं करोति। मारुतसामुदायस्य, महाकान्तः, रमणीयः, दीप्तिमानः, पूज्यः; यः बलवान्, अस्मान् समीपं आगच्छतु। यदा, यथा इदानीं, त्वं दूरात् प्रदीप्तिमान् प्रकटसि, किं तव उद्देश्यं, ओ मारुताः, कस्य रूपं अस्ति? कस्य अनुग्रहं, कस्य उपकारं? तव आयुधानि दृढानि, शत्रुं नाशयन्तु, पतितं च निवारयन्तु; तव शक्तिः अत्यधिकं अस्तु, मनुष्यानां कपटं न भजेत। त्वं दृढं दहसि, ओ जनाः, तव बलं गच्छति, त्वं स्थूलं च तिर्यग् गतिं करोति; त्वं पृथिवींच, पर्वतानां च शृङ्गाणां च भेदयन्ति। न कश्चित् शत्रुः तव ज्ञातः स्वर्गे वा पृथिव्यां, ओ नाशकाः; तव शक्तिः, ओ रुद्राः, अस्मासु सदा अस्तु, अस्माकं सन्ततिसंयुक्तः। त्वं पर्वतानां कम्पयन्ति, त्वं वनानि कम्पयन्ति; त्वं, मारुताः, मद्यपितः देवतास्वयं, तव सम्पूर्णसामुदायेन सह गच्छन्ति। त्वं चित्तं चित्तं युज्यन्ते, तव रथेषु चित्तवालेषु, रक्तः च युज्यते; पृथिवी च त्वं आगच्छन्ति, जनाः च भीताः सन्ति। त्वं शीघ्रं साहाय्यं, ओ रुद्राः, अस्माकं सन्ततिं रक्षन्तु; त्वं निश्चितं, यथा पूर्वं, कान्वायाः भयात्। यः कश्चित् त्वं, मारुताः, प्रेरयन्ति, वा मनुष्याः प्रेरयन्ति, यः यः अस्मान् हानि कर्तुं यत्नं करोति—तं तव शक्त्या, तव बलं, तव सहायतया च बिखरय। सत्यं, त्वं ज्ञाता, सदा कान्वायाः रक्षां ददाति; तव सहायतया, मारुताः, वृष्टिं च बिजलिं यथा आगच्छन्ति।