आग्ने! त्वं एव यज्ञाय योग्यः, गृहेषु जनानां होतारोऽसि। त्वं नः समृद्धिं कुरु, जनानां नाथ, अङ्गिरः, इदं हविः गृहाण। मित्रस्य सखायं देवमग्निं वयं आह्वयामः, स देवान् प्रति वदतु, दिवा पृथिव्या उन्नतिं प्रार्थयन्। स नः कल्याणं कुर्वीत, उत्तमं वासं ददातु, द्वेषांसि क्लेशान् दुःखानि च अस्मान् त्वया सहायेन तराम। यः देवभक्तः, विस्तीर्णं ज्योतिः इच्छन्, त्वया रक्षितः भवति, धर्मिष्ठः, दीप्तिमान् च। यं त्वं मित्रेण वरुणेन च सह रक्षसि, सः दुःखात् मृत्योरपि त्रायते। यः यज्ञैः पूजयन्, हविभिः हृष्टः, अग्नये मार्गदातारं समर्पयन्, सः यशसा पूजितः, कदापि न बाध्यते, न दुःखं तं स्पृशति। सूर्यस्य इव निर्मलदृष्टिः, यदा तव तीक्ष्णा ज्वलनाः अग्रे सरन्ति, तव चिन्तनानि भीमानि भवन्ति। सः गर्जमानः शीघ्रगः, नेता, यत्र यत्र गच्छति, तत्र स्पन्दनं जायते, उत्सुकानां वासो भवति। तस्यापि तीक्ष्णरूपं अत्र महदस्ति; सः अश्वस्य इव रश्मिभिः दीप्तः; वणिजः जिह्वेव लिलिह्यति, धातोः इव स्रवमाणः, दारूणि दहति। स एव तव स्तोत्रं प्रवर्तयति, तव तेजः तीक्ष्णमिव धातोः स्रवणेन शितिकरोति। यस्य दीप्तिमती गतिर्अद्भुता, कर्मणि अयमक्षयः, शिल्पिन इव शीघ्रपदः, शत्रून् जयति। सः वृषभ इव गर्जन्, निग्रहीतुं अशक्यः; महाबलः, तेजस्वी, सखा इव उषसः आवहति। सः निशि, सः दिवा, मनुष्येषु रक्तः, अमृतः दिवा अपि रक्तरूपेण दृश्यते। दिवः इव नवीनदीधितिः, यस्य बलं नूतनम्, सः ओषधीषु अपि दीप्तमान् दृश्यते। सूर्यस्य इव स्थिरगत्या, यदा सः समृद्ध्या उभे लोकौ पूरयति, तदा त्वं, दानवन्, समृद्धिं वितर। त्वं वा शीघ्रैः अश्वैः, वा स्तोत्रैः युक्तः, तडित इव वर्षमाणः, वा तीक्ष्णबलैः; यदा मरुतां गणं सृजसि, शिल्पिन इव, महाबलः, वेगवान्, सः प्रकाशते। यथा त्वं, वीर्यस्य सूनो, मनुष्येभ्यः पुरोहितः सन्, यज्ञैः देवान् अर्चसि, एवं अद्य अपि, अग्ने, संयुक्तः, सौम्यः, अस्मान् पालय, दीप्तमान् सन्, देवान् अर्चय। सर्वदर्शिनं, अग्निं, गृहे अतिथिं, स्तुत्यं, प्राज्ञं, अस्मिन्मे स्थापय; अमृतं मृत्युमत्सु, जातवेदसं, यो दानैः समृद्धः, प्रातःकाले अतिथिः भवति। दिवः इव, यस्य प्रभा तमः अपोहति, सः स्वयम् उज्ज्वलैः विम्शैः वसनं धारयति, सूर्य इव दीप्तिमान्। अव्ययः, शुद्धः, सः प्रविश्य, भक्ष्यं अपि भक्षयन्, प्राचीनानि द्रव्याणि दहति। वयं, वीर्यस्य सूनो, तव कर्माणि वदामः, नवानि वा, पुराणानि वा; अग्निः जन्मना अन्नं कृतवान्। अतः त्वं, बलस्य स्रोतः, अस्मभ्यं बलं ददातु, राजा इव स्वबलैः प्रजाः रक्षति। यः अन्नं समर्पितं भुङ्क्ते, वात इव, सः ऋतं न अतिक्रामति, न हविं त्यजति। वयं शत्रून् जयेम, ये आदौ वैरं स्थापयन्ति, चौर इव गृहीताः परिवेष्टिताः। सूर्यस्य इव प्रभाभिः, अग्ने, त्वं द्वौ लोकौ ज्योतिषा व्याप्य स्थितः। त्वं तमः अपास्य, ज्वलनया दीप्तिमान्, दूत इव दानानि वहन्, अग्रे गच्छसि। त्वदर्थं, मधुराभिः ज्वलनाभिः, त्वां वयं अग्ने, वृणीमहे, यथा त्वं अस्मान् श्रुणुयाः। इन्द्र इव बलवान्, वा वायुरिव देवः, श्रेष्ठवीराः त्वां दानैः पूरयन्ति। अद्य, अग्ने, अस्मभ्यं सुखमार्गान् आनय, धनं ददातु, अस्मान् आपदः पारय। ये त्वां स्तुवन्ति, तेषां शुभं वितर, वयं शतं वीर्ययुक्ताः सुतरां हृष्टाः स्याम। त्वां, युवा वीर्यसूनो, महाबलिनं, सत्यवाचं, मनसा बलिनं, धनदं, प्राज्ञं, सर्वेषां दातारं, अक्षयदायकं आह्वयामि। त्वयि, पुरोहित, प्राचीना धनानि निहितानि, यज्ञार्ह, प्रातःकाले गृहेषु; यस्मिन्सर्वाणि भूतानि पृथिव्यामिव स्थितानि, शुद्धे सर्वा सौभाग्यानि संगृहीतानि। त्वं, सभासु, दानानां सारथिवद् उपविशत्, इच्छया वरदः अभवः। एवं त्वं, प्राज्ञ जातवेदः, उपासकाय धनानि वितरिष्यसि, प्रकटं च गोप्यं च। यः, अग्ने, अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, प्रत्यक्षं वा, मिथ्याबन्धुरिव वा, सः तव अक्षयैः बलवद्भिः वृषभैः दह्यताम्, त्वया प्रज्वलितेन तेजसा भस्मीभवतु। यः यज्ञैः, समिधा, स्तोत्रैः, वीर्यसूनो, त्वां तुष्टाव, सः अमृतः मर्त्येषु, प्राज्ञः, धनैः, यशसा, कीर्त्या च प्रकाशते। एवं कुरु, अग्ने, यदा त्वां आह्वयामः, शत्रून् तव शक्त्या प्रतिषेधय; यत् त्वं दिव्यैः ज्वलनैः वचोभिः इच्छसि, तत् गृहाण, गायक, अस्माकं स्तोत्रे रमस्व। तव सहायेन, अग्ने, वयं तद् इच्छं प्राप्नुयाम, धनं, बहु वित्तं, बलवंतः पुत्रांश्च। वयं बलं प्राप्नुयाम, पराक्रमे यत्नशीलाः स्याम; तव अक्षयां, अव्ययां कीर्तिं प्राप्नुयाम। नव्या स्तुत्या, तव प्रीत्यर्थं, अहं वीर्यसूनुम् यज्ञेन उपगच्छामि, रक्षां कामयमानः। सः दीप्तिमान्, कृष्णपीठः, श्वेतः, दिव्यः होतारः, दारूणि विदारयन् आगच्छति। सः दीप्तः, गर्जन्, तेजस्वि, अमराणां मध्ये कनिष्ठः, ध्वनिनां मध्ये प्रतिष्ठितः। सः शुद्धतमः, श्रेष्ठः अग्निः, बहूनि, विस्तीर्णानि वहन्, अनुगच्छति। तव ज्वलनाः, अग्ने, वातेन प्रेरिताः, सर्वत्र दीप्तिमन्तः, शुद्धे शुद्धाः संचरन्ति। तीव्रदीप्तयः, दिव्याः, नवजाताः, दारूणि जयन्ति, बलात् विदारयन्ति। तव दीप्ताः, शुद्धाः, तेजस्विनः अश्वाः, शीघ्रगाः, पृथिवीं व्याप्नुवन्ति। तदा तव चक्रं विस्तीर्णं दीप्तमानं, मेघस्य शिखरं सञ्चरति। तदा तव जिह्वा, महाबल, प्रज्वलित्वा, हिंसन्ती, पशुषु ज्वलनं विसृजति। वीरस्य इव प्रक्रमः, अग्नेः तेजः, निग्रहीतुं कठिनम्, वनानि तीव्रतया दहति। तव तेजसा, पृथिव्याः क्षेत्राणि, प्राचीना द्रव्याणि च व्याप्य स्थितानि, तव तीक्ष्णायुधस्य शक्त्या। अतः, तव शक्तिभिः, अस्माकं भीतानि अपाकुरु; शत्रून् क्रमशः वशीकुरु। सः अद्भुतः, अद्भुतानि कुर्वन्, अस्मभ्यं अद्भुतं सौभाग्यं ददातु, अद्भुतराज्यम्, अद्भुतवीर्यं च। अस्मभ्यं दीप्तिमद् धनं, वीरैः समृद्धं, महद्, भास्वरं, स्तुत्यं ददातु। सः दिवः शिरः, पृथिव्याः अपराजितः, अग्निः, विश्वं व्याप्य स्थितः, ऋतजः जातः। सः ऋषिः, अधिपः, जनानां अतिथिः; देवाः तम् समीपं नयन्ति, पात्रमिव हस्ते। सः यज्ञस्य नाभिः, संपदां स्थानम्, महत्, बलवद्; तम् प्रति सर्वे प्रयान्ति। देवाः अग्निं वैश्वानरम् अजजनन्, कर्मणां सारथिं, यज्ञस्य चिह्नम्। त्वत्तः, अग्ने, प्रेरितः, बलवान् जायते; त्वत्तः, वीराः, शत्रुजित् अपि। वैश्वानर, अस्मासु वाञ्छितं धनं स्थापय, हे नृप, स्पृहणीयम्। त्वां, अमृत, सर्वे देवाः जातमिव शिशुम् उपगच्छन्ति। तव शक्तिभिः, त्वं अमृतत्वं प्राप, वैश्वानर, यदा त्वं द्वाभ्याम् जनिभ्याम् स्फुटितः। ते, वैश्वानर, तव महाव्रतानि, अग्ने, कश्चन न अतिक्रान्तवान्। यदा त्वं जातः, मार्गेषु चिह्नम् अलभथा, पित्रोः यत्र अग्निस्थानानि। वैश्वानरदर्शना मापेन, दिवः शिखराणि अमृतचिह्नेन चिन्हितानि। तस्य शीर्षे एव, सर्वे लोकाः प्रवर्धिताः, पक्षिण इव सप्त सिन्धवः। सः, बुद्धिमान्, वैश्वानरः, दिशः मापयत्; ऋषिः दिवो ज्योतिष्मतीः प्रदेशान् मापयत्। सः सर्वान् लोकान् वितन्वन्, अपराजितः, रक्षकः, अमृतस्य पालकः। अद्य अहम् उज्ज्वलस्य, महाबलस्य, रक्तस्य, सर्वजननज्ञस्य वैश्वानरस्य वीर्यं वदामि। वैश्वानरस्य कृते, मम नवीना शुद्धा धिया प्रवहति, सोमवत् प्रियं, अग्नये। एवं ऋषयः, भक्ताः, अग्निं स्तुवन्तः, तस्य तेजसा, तस्य दानैः, तस्य रक्षया, समृद्धिं, सौभाग्यं, अमृतत्वं च प्रार्थयन्ति।