पर्यन्यः स्वेन गर्जितेन निनादेन च दुष्टान् निपातयति, तदा यत् किंचिद् भूमौ वर्तते तत् सर्वं प्रमुदितं भवति। स पर्यन्यः वर्षां सृजति, वज्रम् उपादत्ते, क्षेत्राणि च प्रचालयति, सीमां तीर्त्वा गच्छति, अन्नार्थं ओषधयः जनयति। सः कस्यां बुद्धिं जनानां मध्ये दत्तवान्? पृथिवी पर्वतेषु बलवती जाता, लघून् स्थूलांश्च धारयन्ती, सा स्वमहिम्ना विश्वं विजित्य, महत्या जयश्रीं प्राप्नोति। तव स्तुतयः, हे विचरन्ति, स्तोत्रैः प्रतिध्वनन्ति; यथा अश्वाः पुरस्कारस्य कृते हृष्यन्ति, तथा ते प्रियत्वाय यतन्ते, हे शोभने। पृथिव्यामपि दृढानि वृक्षाणि त्वया शक्त्या विदारितानि, यदा मेघात् विद्युत् वर्षन्ती दिवः वर्षं स्रवयति। महान् स्तोत्रः स राजा वरुणाय गच्छतु, गम्भीराय प्रियाय, यशस्विने; यः चर्मकार इव भूमिं सूर्याय प्रसारितवान्। स वनान्तरे अन्तरिक्षम् अपासारयत्, शीघ्राणां बलं ददौ, गावः पयः, हृदयानि वरुणः प्रज्ञां न्यधात्, आप्सु अग्निं, दिवि सूर्यं, सोमे गर्जनम्। वरुणः नीलं मेघं, गुहां, भूम्याः दिवश्च मध्ये ससर्ज; तेन स सर्वस्य जगतः राजा, वर्षं धान्यवत् भूमौ वितरति। स भूमिं विस्तीर्णां च दिवं चोन्नयति, यदा वरुणः पयः स्रवितुं आज्ञापयति; मेघेन सह पर्वताः तिष्ठन्ति, बलवन्तः, प्रबुद्धाः, वीर्यवन्तः। इदानीं वरुणस्य महद् मायाम् अहं वदामि; सः माप्रमाणेऽपि मध्ये स्थित्वा भूमिं सूर्येण परिवृतवान्। एषा हि महत्या देवस्य मायाऽनुत्तमा; यदा नद्यः समं वहन्त्येकं समुद्रं पूरयन्त्यः। आर्यमन्, वरुणः, मित्रः, सखा, भ्राता, वा वरुणस्य शरणं—यद् वयं किञ्चिद् अकारिष्म, तद् वयं स्वीकरोमः। मायया, रिपुणा, तमसि, सत्ये, अज्ञानतः—यद् यद् दोषं, तानि सर्वाणि विमुक्तानि स्युः, हे देवाः, वयं वरुणाय प्रियाः स्याम। इन्द्राग्नी, यूयं मर्त्यं समरेषु सहायौ; दृढमपि सः भवति, युवयोः तेजसा, त्रित इव स्वरेण। ये युद्धेष्वजय्याः, स्पर्धासु यशस्विनः, पञ्चजनान् रक्षन्ति—तान् इन्द्राग्नी आह्वयामि। तयोः एषा तेजस्विनी शक्तिः, वज्रवत् तीक्ष्णा, दानवतां; वृत्रहा हस्ताभ्यां गावः प्रति गच्छति। तान् अहम् इच्छामि, इन्द्राग्न्योः रथान् आह्वयामि; धनदौ, प्राज्ञौ, गायकानां मध्ये स्तुत्यतमौ। तौ वृद्धिमन्तौ, दिव्यान् मर्त्यस्य दिनान् रक्षतः; यथोचितं, दुर्गाणि स्थापयतः, देवेषु भागवत्। तस्मै इन्द्राग्निभ्यां वयं महतीं होतारं जुहोमि, शुद्धं घृतवत्, पेषणैः; तयोः मध्ये यशः, महद्द्रव्यम्, जीविका स्तोत्रिणां प्राप्नुयात्। वो मनांसि महान्तं विष्णुम् प्रति यान्तु, मरुतः पर्वतजाः, नित्यगाः मरुतः; गणाय, यज्याय, सुखदाय, बलिने, वरदाय, शीघ्राय, महते। ये महत्त्वे जाताः, ये च स्वशक्त्या अधुना—ये बुद्ध्या वदन्ति, हे मरुतः—युष्माकं इच्छया, बलं नातिवर्तते; दानानि बलवन्ति, तेन महिम्ना, अविजेयाः। ये स्वरेण दिवः महतः श्रूयन्ते, तेजस्विनः, शोभनाः, हे मरुतः—न कश्चित् तेषां सभायां स्थानं कामयते, यथा अग्नयः स्वविद्युतः, गर्जतां प्रवाहा प्रवर्तन्ते। सः विस्तीर्णं दीर्घं च क्रमम् अकरोत्, सामान्यासनात्, हे मरुतः; यदा स्वभावेन शीघ्रैः युक्त्वा, प्रतिद्वन्दिनः अतिक्रम्य, वीर्यं प्राप्नोति। युष्माकं गर्जनं, दृढं, स्पृहणीयं कम्पयति, जयशाली, हे मरुतः; तेन विजेष्यथ, तेजसा दीप्ताः, स्थिराः शिलावद्, सुवर्णबाहवः, शस्त्राणि तीक्ष्णानि। युष्माकं महत्त्वं अनन्तम्, वृद्धशक्तयः, बलं तीक्ष्णम्—तत् नः रक्षतु, हे मरुतः; अग्रे स्थिताः, सभायां दृश्यन्ते, निवासाः न संकुचिताः, अग्निवद् दीप्तिमन्तः। यूयं रुद्राः, सुवर्मिणः, अग्निवद्, महाशक्तयः, रक्षत नः, हे मरुतः; पृथिव्यां विस्तीर्णं निवेशनं विधाय, येषां अश्वेषु अद्भुतानि गणाः। वैरं विना, हे मरुतः, अस्माकं पन्थानं आगच्छत; यजमानस्य आह्वानं शृणुत, हे मरुतः; विष्णोः महिम्ना संयुक्ताः, रक्षां दत्त, सारथयः इव, सर्वं द्वेषं नः अपाकुरुत। यज्ञेऽस्मिन्यज्याः, हे मरुतः, आगच्छत, मुदं वहत; आह्वानं शृणुत, हे रक्षिणः, मरुतः; यथा दिवि महान् पर्वतः, तथा विवेकयुक्ताः, ज्ञातृणां प्रति दुर्जयाः रक्षिणः। त्वं, अग्ने, मनसा प्रथमः आहूयसे; त्वं मेधावी होतृता प्राप्तवान्; त्वं नः, महद् दुष्प्राप्यं बलं कृतवान्, यथा सर्वं बलं संयोजयेम। ततः, होतृरूपेण, यज्ञे उपाविशत्, आसनं कामयमानः, स्तुत्यः; त्वां ये नरः, देवपूजायाम् अग्रे, महद्द्रव्यं इच्छन्तः, अन्वगच्छन्। यथा गोपालः बहुधनं नयति, तथा त्वां, अग्ने, धनाय, नित्यं जाग्रतः, अनुयान्ति; दीप्तिमान्, दृश्यः, महान्, तेजस्वी, सर्वं प्रकाशयन्। देवस्य मार्गं श्रद्धया विचिन्वन्तः, यशः कामयमानाः, निर्मलां कीर्तिं प्राप्तवन्तः; नामानि यज्यानी स्थापितानि; तव प्रीत्यर्थं, सभायां सुखाय यतन्ते। त्वं भूमौ जनैः पूज्यसे, त्वं च मनुष्यधनाभ्यां; त्वं रक्षकः, नेता, तर्तव्यः, पिता, माता, नित्याधारः मानवस्य। पूज्यः, जातिषु प्रियः, अग्निः होतारः, प्रियः, यज्ञाय उपविष्टः; त्वां, गृहशोभनं, वयं श्रद्धया उपयामः, अनाघाः। त्वां, अग्ने, नित्यं नूतनं, वयं धीरा भक्ताश्च, प्रीत्यै उपयामः, पूजयन्तः; त्वं जनानां मध्ये दीप्तिमान्, दिवः महत्या ज्योतिषा। सः जनानां ऋषिः, गणानां स्वामी, सदा युवा, नरां वृषा; अग्रे गच्छन्, कामयमानः, दीप्तिमान्, राजा, अग्निः, यज्यः, धनानां स्वामी। सः मर्त्यः अग्निं यजति, तुष्टिं लभते, यः समिधा हविः वहति; यः हविं श्रद्धया जानाति, तस्मै त्वया सर्वे कामाः दत्ताः। तस्मै, अग्ने, वयं महतीं पूजां श्रद्धया, समिधा हविषा च, कुर्मः; वीर्यस्य पुत्र, वेदि, गीतैः स्तोत्रैश्च, तव कृपां प्रार्थयेम। त्वं, यः द्वे लोकौ तेजसा प्रसारितवान्, यशस्वी यशस्विषु, अग्ने, नः महद्द्रव्यम्, स्थिरं च, वितर, श्रियं वहन्। सदा सखा इव सुमनाः भव, हे दानवन्; नः प्रजाः, नपुंसकान्, पशून् च वर्धय; बहूनि महान्ति श्रेयांसि, कीर्तियुक्तानि, अस्माकं सन्तु।