स्वयंप्रभुः देवः सविता, अहर्निशयोः अग्रे सदा निर्बन्धेन प्रकटते। स एव स्वेन गीत्या सर्वाणि सृष्टानि घोषयति, सविता सृजति च ददाति च। तस्मात्, वयं वचोभिः सप्रेम नमस्कृत्य पर्जन्यं स्तौमः—सः गर्जनायमानः वृषभः, नित्यं दाता, वनस्पतिषु बीजं गर्भरूपेण स्थापयति। पर्जन्यः वृक्षान् विनाशयति, रक्षांसि च हन्ति; सः महता वेगेन समग्रं जगद् भीषयति; तस्य गर्जनेन, दुर्जनान् निपातयतः, निर्दोषाः अपि कम्पन्ते। यथा सारथिः अश्वान् प्रहरन् प्रेरयति, एवं सः वर्षं दूतान् प्रेषयति; दूरात् सिंहस्य गर्जनं निनादति यदा पर्जन्यः द्यां वर्षया आप्लावयति। तदा वाताः वात्यन्ति, विद्युत् स्पृशति, वनस्पतयः प्रबुद्धाः भवन्ति, द्यौः वर्षं स्रवति; सर्वस्य जगतः पोषणम् उत्पद्यते यदा पर्जन्यः पृथिवीं बीजेन पूरयति। यस्य आज्ञया पृथिवी नमति, पशवः सञ्चलन्ति, सर्वरूपिण्यः ओषधयः वर्धन्ते—स पर्जन्यः अस्मान् महता अभयेन पालयतु। मरुतः, दिवः वर्षं दत्त, महतः अश्वस्य धाराः स्रवयत; गर्जनवता, असुर पितर, समीपं आगच्छ, आपः सिञ्च। गर्ज, निनद, गर्भं स्थापय; आपः परिवर्तयन् रथेन परिवर्तस्व; गम्भीरं, पूर्णं, अधः स्थितं च आपोहृत्य, मेघानां नद्यः संगच्छन्ताम्। महान् घटः स्रवतु, नाड्यः पूर्वं समृद्ध्या प्रवहतु; घृतैः द्यावापृथिव्यौ पूरय—गवां पानाय शुभं भवतु। यदा पर्जन्यः त्वं गर्जसि, निनदसि, पापान् निपातयसि, तदा पृथिव्यां यत् किञ्चिदस्ति सर्वं प्रमुद्यते। त्वं वर्षं कृतवान्, वज्रं गृह्णाति, क्षेत्राणि च प्रबोधयन् पारं गतवान्; त्वया खाद्याय ओषधयः उत्पादिताः—किं ज्ञानं त्वं जनानां दत्तवान्? पर्वतेषु त्वं पृथिवि, बलवती जाता, लघ्वीं स्थूलां च वहसि; महत्त्वेन त्वं विशालं जयसि, महिमा च ते विजयी। स्तोत्राणि, चरमाणि, त्वां स्तुतिभिः गच्छन्ति; यथा अश्वाः लाभाय हिन्वन्ति, एवं ते प्रियाय यतन्ते, शोभने। दृढान् अपि वृक्षान् त्वं शक्त्या भूमौ विदारयसि; यदा मेघात् विद्युत् वर्षं द्यावः स्रवति। महान् स्तोत्रः त्वां, वरुणं, गभीरं प्रियं च, राजानं प्रति प्रवर्तताम्; सः यः चर्मकार इव, सूर्याय पृथिवीं प्रोत्सार्य स्थापयामास। सः अरण्येषु अन्तरिक्षं व्याप्तवान्, शीघ्राय बलम्, गवे दुग्धं दत्तवान्; हृदये वरुणः प्रज्ञां न्यधात्, आप्सु अग्निम्, दिवि सूर्यं, सोमनि गर्जनम्। वरुणः नीचैः स्थितं मेघं, गुहां, भूम्याः दिवश्च मध्ये प्रेषयामास; तेन, सर्वस्य जगतः राजा, वर्षं धान्यवत् पृथिव्यां वितरति। सः पृथिवीं, विस्तीर्णां भूमिं, द्यां च उत्तोलयति, यदा वरुणः दुग्धं स्रवितुम् आज्ञापयति; मेघेन सह पर्वताः वसन्ति, बलिनः, प्रचण्डाः, वीर्यवन्तः। अधुना अहम् एषां प्रसिद्धस्य असुरस्य वरुणस्य महतीं मायां घोषयामि; सः माप्रमाणे स्थित्वा, सूर्येण पृथिवीं परिवृत्य स्थितः। एषा महती देवस्य विदुषः माया, न केनापि अतिक्रान्ता; यदा नद्यः संगच्छन्त्यः एकं समुद्रं पूरयन्ति। आर्यमा, वरुणः, मित्रः, सखा, भ्राता, अथवा वरुणस्य शरणम्—यद् वयं कुर्मः, तत् सर्वं प्रकाशयामः। मायया, शत्रुतया, तमसि, सत्ये, अथवा अज्ञानतः—यद् किञ्चिदस्ति, तानि सर्वाणि दोषानिव, देवाः, त्वं वरुण, अस्मान् प्रियान् कुरुत। इन्द्राग्नी, युवां मनुष्यं स्पर्धासु सहायौ; युवयोः तेजसा अपि दृढं सः भिन्द्यात्, त्रित इव स्वेन वचसा। यौ युद्धेषु अजेयौ, स्पर्धासु कीर्तिमन्तौ, पञ्चजनान् रक्षतः—इन्द्राग्नी, आवां आह्वयामः। ययोः एष तेजस्वि बलम्, वज्रवत् तीक्ष्णम्, दानवत्; वृत्रहा हस्ताभ्यां गावः प्रति गच्छति। आवां इन्द्राग्नी, रथान् इच्छामि, आह्वयामि; महद्वित्तस्य स्वामिनौ, प्राज्ञौ, गायकानां प्रमुखौ। यौ वर्धमानौ, दिवः पालयन्ति, मनुष्यस्य; योग्यौ, पुरः स्थापयतः, देववत् भागं यथा। एवं इन्द्राग्नी, वयं महतीं हविः, शुद्धं घृतवत्, पेषणैः निपीतम्, उपहरामः; ताभ्यां, श्रेयः, महद्द्रविणं, पोषणं च स्तोतृभ्यः प्राप्नुयात्। विष्णवे, महते, मरुद्भ्यः गिरिमज्जाताय, नित्यं चलद्भ्यः, मनः प्रवर्तताम्; गणाय, यज्ञियाय, सुखदाय, बलिने, भागदाय, शीघ्राय, महते। ये महत्त्वे जाताः, ये च स्वेन वीर्येण अधुना; ये बुद्ध्या भाषन्ते, हे मरुतः—युष्माकं इच्छया, बलं न बाध्यते; दानानि महान्ति, युष्माकं अजेयाः महिम्ना। ये स्वरेण महतो दिवः श्रूयन्ते, दीप्तिमन्तः, शोभनाः, हे मरुतः—तेषां कोऽपि सभायां स्थानं न इच्छति, अग्निवत् स्वविद्युतः, गर्जमानानां नद्यः प्रवहन्ति। सः विस्तीर्णम्, दीर्घं पादं न्यधात्, सामान्यासनात्, हे मरुतः; यदा स्वभावेन शीघ्रैः युक्तः, प्रतिद्वन्द्वीन् अतिक्रम्य, वीरैः सह विजयते। युष्माकं गर्जनम्, बलवत्, प्रेरकं, स्फूर्जति, विजयी, हे मरुतः; तेन जयथ, दीप्त्या विभासि, स्थिरा इव शिलाः, सुवर्णबाहवः, शस्त्राणि तीक्ष्णानि। युष्माकं महिमा अनन्ता, वर्धमानबलाः, बलं तीक्ष्णम्—तदस्मान् पालयतु, हे मरुतः; अग्रे स्थित्वा, सभायाम् दृश्यध्वे, वासानि विस्तीर्णानि, अग्निवत् दीप्तानि। रुद्राः, सुवर्मिणः, अग्निवत्, महाबलिनः, अस्मान् पालयन्तु, हे मरुतः; पृथिव्यां वासं विस्तीर्णं कृतवन्तः, येषु अश्वेषु अद्भुतकर्मणां गणाः। विना द्वेषं, हे मरुतः, अस्माकं पन्थानम् आगच्छत; यजमानस्य आह्वानं शृणुत, हे मरुतः; विष्णोः महिम्ना संयुक्ताः, अस्मान् रक्षत, सारथयः इव, सर्वद्वेषं नुदत। यज्ञे आगच्छत, यज्ञियाः, हे मरुतः, प्रमोदं वहत; आह्वानं शृणुत, रक्षिणः, हे मरुतः; यथा दिवि महान् पर्वतः, तथा विवेकयुक्ताः, ज्ञातुः, अजेयाः रक्षिणः भवत। त्वं, अग्ने, मनसा प्रथमः आह्वेयः; यज्ञस्य विद्वान् होतारः अभवः; त्वं, महाबल, अस्माकं दुर्लङ्घ्यं बलं कृतवान्, येन सर्वं बलं संनयेम। ततः, होतारं रूपेण, त्वं यज्ञे उपाविशः, आसनं कामयमानः, स्तुत्यः; त्वां, ये नराः, देवपूजायाः अग्रे, महद्द्रविणं इच्छन्तः, अनुयान्ति।