सावितुः दिव्यं महिमानं वर्णयामः। यस्य प्रयाणं अन्ये देवाः, तस्यैव देवस्य महिम्ना, अन्वयन्त; स एव सविता, यो भूमेः प्रदेशान् अपि अपि ममाप, महत्या शक्त्या समस्तानि अन्तरिक्षाणि ममाप। सविता त्रिषु दीप्तिमत्सु लोकेषु विचरति, सूर्यस्य रश्मिभिः सह एकीभवति; स रात्रिम् उभयतः परिवेष्टयति, धर्मैः मित्रत्वं प्राप्नोति। सविता एव प्रेरणानां अधिपतिः, मार्गैः पूष्णा भवति; अयं कृष्णाश्वः सविता, यः स्तोत्रं प्राप्नोति, समग्रे जगति प्रकाशते। वयं सवितुः देवस्य पूषणं वृणीमहे; भगस्य शीघ्रं, विश्वधायिनं श्रेष्ठं भागं प्राप्नुमः। न कश्चन सवितुः स्वयमेधितं यशः, न तस्य प्रियं दिवं राज्यम् अपहन्तुम् अर्हति। सविता हि दातारः, यः यजमानं विभजति; तं तेजस्विनं भागं वयं इच्छामः। अद्य, हे देव सवितः, नः सन्ततिं श्रियम् च ददातु; दुःस्वप्नान् अपाकुर्यात्। हे सवितः, सर्वाणि अमङ्गलानि नः अपाकुर्यात्; शुभं नः प्रापयतु। अदितये निष्कल्मषाः स्याम, सवितुः शक्त्या सर्वं वाञ्छितं प्राप्नुयाम। अद्य, गायत्रैः सत्यम् सवितारं वृणीमहे, यः सर्वदेवानां अधिपतिः, ऋतस्य स्वामी अस्ति। सविता स्वयम्भूः, दिवा-नक्तम् अग्रे प्रवर्तते, कदापि न विश्राम्यति। स गीत्या सर्वाणि इमानि सृष्टानि उद्घोषयति; सविता उत्पादयति, ददाति च। इदानीं वयं परजन्यस्य स्तुतिं कुर्मः। वाक्यैः स्तौमः, श्रद्धया परजन्यं नमामः; स गर्जन् वृषभः, सदा दाता, बीजं पादपेषु गर्भरूपेण स्थापयति। स वृक्षान् विनाशयति, रक्षांसि हन्ति; महता वेगेन जगत् सर्वं भीषयति; निर्दोषाः अपि कम्पन्ते, यदा परजन्यः गर्जति, दुष्टान् हन्ति। यथा सारथिः अश्वान् चोदयति, एवं स मेघान् वर्षाय दूतान् प्रेषयति; सिंहस्य गर्जितम् इव दूरात् निनदति, यदा परजन्यः दिवं वर्षयति। वाताः वान्ति, विद्युता दीप्तयन्ति, ओषधयः जाग्रति, द्यौः सिञ्चति; परजन्यः भूमिं बीजेन पूर्णां कृत्वा, पोषणं सर्वस्य जगतः उत्पादयति। यस्यानुज्ञया पृथिवी नमति, पशवः स्पन्दन्ते; यस्यानुज्ञया विविधाः ओषधयः वर्धन्ते—हे परजन्य, महत् रक्षणं नः ददातु। हे मरुतः, दिवः वर्षं नः दत्त; महतः अश्वस्य धाराः सिञ्चत; गर्जनं कृत्वा समीपं आगच्छ, असुर पितरः, आपः सिञ्चतु। निनद, गर्ज, गर्भं स्थापय; रथेन आपः परिवर्तय; गम्भीरम्, पूर्णम्, अधस्तात् स्थितम् आपां स्रोतांसि एकत्र कृत्वा प्रवर्तय। महतीं घटिं सिञ्च, नाड्यः पुरतः प्रवाहय; घृतैः दिवं पृथिवीं पूरय—गवां मधुरं पानं अस्तु। यदा परजन्यः गर्जति, दुष्टान् हन्ति, तदा सर्वे प्रसीदन्ति, यत् किंचित् पृथिव्याम् अस्ति। त्वं वर्षं कृतवान्, वज्रम् आदत्तवान्, क्षेत्राणि चालयित्वा अतीतः; अन्नाय ओषधयः उत्पादिताः—कां बुद्धिं जनानां दत्तवान्? अथ पृथिव्या बलं वर्णयामः। पर्वतेषु त्वं बभूविथ, हे पृथिवि, लघु-महां च धारयन्ती; महत्या त्वया विशालं विजिग्ये, महिम्ना विजयी। स्तोत्राणि, हे विचरिणि, तव स्तुत्यै निनदन्ति; यथा अश्वाः पुरस्कारे हिनस्ति, तथा तव प्रियाय यतन्ते, हे शोभने। दृढान् अपि वृक्षान् त्वं शक्त्या भिनत्सि, यदा मेघेभ्यः विद्युता वर्षं पातयन्ति। एतस्मिन्नेव समये, वयं वरुणस्य महतीं स्तुतिं कुर्मः। गम्भीरं स्तोत्रं गच्छतु राज्ञे, प्रियाय, सुप्रसिद्धाय वरुणाय; यः चर्मकार इव, पृथिवीं सूर्याय प्रसारितवान्। स वनान् मध्ये अन्तरिक्षं व्याप्तवान्, शीघ्राय बलं दत्तवान्, गावः पयः दत्तवान्; हृदये बुद्धिं, आप्सु अग्निम्, दिवि सूर्यं, सोमे गर्जनं स्थापयामास। वरुणः अधस्तात् स्थितं मेघं, गुहां, पृथिव्याः दिवश्च मध्ये प्रेषितवान्; स जगतां राजा, तेन वर्षं धान्यवद् भूमौ वितरति। स भूमिं, विस्तीर्णं क्षेत्रं, दिवं चोत्तोलयति, यदा वरुणः क्षीरं स्रवत् इति आज्ञापयति; मेघैः सह, पर्वताः महान्तः, प्रबलाः, उद्भिद्य, विराजन्ते। इदानीं अहं अस्य महतो मायाम् उद्घोषयामि, यस्य प्रज्ञस्य असुरस्य वरुणस्य; स मध्यभागे यथामानं स्थित्वा, सूर्येण पृथिवीं परिवेष्टयति। एषा माया देवस्य, न कश्चन अतिचक्राम; यदा नद्यः एकम् समुद्रं पूरयन्ति, आपः सिञ्चन्ति। आर्यमा, वरुणः, मित्रः, सखा, भ्राता, अथवा वरुणस्य शरणं—यत् किंचित् पापं कृतम्, तद् वयम् अवगच्छामः। छलेन, शत्रुत्वेन, अन्धकारे, सत्ये, अज्ञानतः वा—यदस्ति, सर्वाणि तानि दोषानि विमुक्तानि स्युः, हे देवाः, वरुण, वयं तव प्रियाः स्याम। इदानीं इन्द्राग्न्योर् महिमानं वदामः। इन्द्रः च अग्निः च, युद्धेषु मानवम् उपकुरुतः; दृढं अपि, तयोः तेजसा भिन्दन्ति, यथा त्रितः स्वरेण। ये युद्धेषु अजिता, स्पर्धासु प्रसिद्धाः, पञ्च जनान् रक्षन्ति—इन्द्राग्नि, तौ वयम् आह्वयामः। तयोः तेजः एतत्, वज्रवत् तीक्ष्णं, दानवत्; वृत्रहन्ता हस्ताभ्यां गावः प्रति याति। तयोः रथान् वयम् इच्छामः, आह्वयामः; धनदौ, प्राज्ञौ, गायकानां मध्ये स्तुत्यतमौ। तौ वर्धमानौ, दिव्यानि मानवस्य रक्षतः; पुंसां योग्यं, दुर्गाणि स्थापयतः, यथा देवस्य भागम्। एवं इन्द्राग्निभ्यां महां हविः समर्पयामः, शुद्धं घृतवत्, पेषणैः निपीडितम्; ताभ्यां, श्लाघ्येषु, यशः, महद्द्रविणं, पोषणं च स्तोतृभ्यः प्राप्येत। अन्ते, वयं विष्णोः, मरुतां, गिरिजातानां, नित्यगच्छतां मरुतां, महतो विष्णोः चिन्तनानि प्रेषयामः; गणाय, यज्ञियाय, सुखदाय, बलिने, वरदाय, शीघ्राय, महते च नमामः। एवं सविता, परजन्यः, पृथिवी, वरुणः, इन्द्राग्नी, मरुतः च, स्वस्वैः महिमभिः जगत् धारयन्ति, पोषयन्ति, रक्षन्ति च।