यथा वायुर्गच्छति, यथा वनं चलति, यथा समुद्रः संचलति, तथा त्वं दशमासः शिशुः, गर्भे सहागच्छ। यो बालः मातरि दशमासान् शयानः, स जीवन्, अनिर्दग्धः, जीवन् जीवेषु निर्गच्छतु। अथ, उद्गाते, अद्य नो जागरय, हे उषः, महती, शोभना, धनाय; यथा पूर्वं नो जागरयथा, हे सत्यकीर्ति, आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। या सुविनिता, शुद्धरथेनोत्थिता, दिवः कन्या, उत्तिष्ठ, हे महती, सत्यकीर्ति, आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। सा उद्गता, दयावती, अद्य नो ददातु, हे दिवः कन्या, या महती, सत्यकीर्ति, आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। ये अग्नयः त्वां स्तुवन्ति, हे शोभने, सूक्तैः, हे उषः, दानैः, हे दयावत्यः, शोभनाङ्गना, गृहस्थिता, आर्यसन्ततिदात्री, शुभवाचः। यदि हि एते गणाः त्वां निधायन्ति, दानाय, तथापि दयावत्यः सर्वतः तव दानानि स्थापयन्ति, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। एषु, हे दयावत्यः उषः, वीरवतीं कीर्तिं दयावत्येषु स्थापय; ते दयावत्यः, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः, अस्मभ्यं दानानि निरहङ्कारेण ददुः। तेषां, हे दयावत्यः उषः, महतीं कीर्तिं, विस्तीर्णं यशः ददातु; ते दयावत्यः, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः, अश्वानां पशूनां च दानानि अस्माभिः सह वितन्ति। अस्मभ्यं च, हे दिवः कन्या, गोमन्तं धनं ददातु, सूर्यस्य प्रभाभिः सह, दीप्तिमद्भिः किरणैः, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। प्रकाशस्व, हे दिवः कन्या, मा दीर्घं रूपं गुपय; चोरं शत्रुवत् अपाकुरु, यथा सूर्यः किरणेन तापयति, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः। यावद् ज्ञातृभ्यः दत्तवती, तावत् अधिकं दातुम् अर्हसि; त्वं, हे आर्यजाता, अश्वदात्री, शुभवाचः, या प्रकाशमाना, स्तोत्रिभ्यः न कदाचित् क्षीयसे। दीप्तमना, महती, सत्यम् सत्येन धारयन्ती, रक्तवर्णा, आप्सु प्रकटिता, देवी उषाः, प्रकाशं ददाति, प्रेरिताः ताम् मनसा स्तुवन्ति। सा प्रकटिता, जनान् जागरयति, मार्गान् सुकरान् करोति, सा अग्रे गच्छति; महारथेन, महती, सर्वबलं ददाति, उषाः दिवस्यानां प्रारम्भे प्रकाशं विसृजति। सा रक्तगोः युग्मं युञ्जती, धनं वर्धयन्ती, मार्गं कृतवती; समृद्ध्यै मार्गान् ददाति, देवी, बहुस्तुता, सर्वदा, प्रकाशमाना। सा द्वयोः वेण्योः रूपं प्रकटयन्ती, अग्रे दृश्यते; सत्यमार्गं सुविदुषी अनुवर्तते, सा दिशां न विमृष्यति। सा दीप्तिमती, यथा शरीरं दर्शयन्ती, दृष्टये स्थितवती, यथा स्नाता; द्वेषं तमः च अपाकुरु, उषाः, दिवः कन्या, प्रकाशेन आगता। सा, अस्मान् पश्यन्ती, दिवः कन्या, यथा दयावती स्त्री, आपः प्रेषयति; उपासकाय निधीन् उद्घाटयन्ती, युवती प्रकाशं पुनः आनयति। ते मनः युञ्जन्ति, ते चिन्तां युञ्जन्ति, प्रेरिताः प्रेरितस्य, महान्तः, प्राज्ञः; विधिज्ञाय, स एव होमं स्थापयति—एष देवस्य सवितुः महास्तोत्रम्। ऋषिः सर्वरूपाणि विमुञ्चति; स शुभं द्विपद् चतुष्पद्भ्यः प्रेषयति; सविता, श्रेष्ठः, दिवं प्रकटयति, स उषासां प्रस्थानं प्रकाशयति। यस्य प्रस्थानं अन्ये इच्छन्ति, अनुगच्छन्ति—देवाः, देवस्य महिमा; यः पृथिव्याः देशान् ममाप, स सविता देवः महिमा देशान् ममाप। त्वं गच्छसि, हे सवितः, त्रिषु ज्योतिषि, सूर्यस्य किरणैः संयुतः; रात्रिं उभयतः आवृत्य, मित्रः भवसि, हे देव, तव नियमैः। त्वं एव प्रेरणस्य ईशः, पूषा भवसि, हे देव, तव गमनैः; त्वं सर्वं जगत् प्रकाशयसि, हे सविता कृष्णाश्व, यस्य स्तोत्रं गायति। वयं सवितुः पोषं वृष्णिम् वृणीमहे; भगस्य श्रेष्ठं, सर्वधारं, शीघ्रं भागं प्राप्नुयाम। न हि, सवितुः स्वार्जितं यशः, न च प्रियं दिव्यं राज्यं क्षीयन्ति। सविता, दिव्यः वितरः, पूजकाय निधीन् ददाति; वयं तं शोभनं भागं इच्छामः। अद्य, हे देव सवितः, सन्ततिं, शुभं च ददातु; दुःस्वप्नान् अस्मद् अपाकुरु। हे देव सवितः, सर्वाणि दुःखानि अस्मद् अपाकुरु; तद् शुभं अस्मभ्यं प्रापय। निर्दोषाः, अदितये, देवसवितुः शक्त्या, सर्वकामान् प्राप्नुयाम। अद्य, स्तोत्रैः, सत्यम् सवितारं वृणीमहे, सर्वदेवानां अधिपतिं, सत्यस्य स्वामिनम्। स आत्मनियन्ता देवः सविता, दिवा रात्र्योः अग्रे आगच्छति, न कदाचित् विरामः। स सर्वाणि सृष्टानि गीत्या घोषयति; सविता उत्पादयति, ददाति। वद, स्तुत्या स्तुत्य, पर्जन्यं नमस्कृत्य स्तुत्य; गर्जन् वृषभः, सदा दयावान्, बीजं रोपयति, ओषधीषु गर्भरूपेण। स वृक्षान् नाशयति, रक्षांसि हन्ति; स विश्वं भयेन कम्पयति; निर्दोषाः अपि स्पन्दन्ति, यदा पर्जन्यः गर्जति, दुष्टान् हन्ति। यथा सारथि अश्वान् चोतयति, तथा स दूतान् वर्षं प्रेषयति; दूरात् सिंहस्य गर्जा श्रूयते, यदा पर्जन्यः दिवं वर्षयति। वाताः वीयन्ते, विद्युत् दीप्ति, ओषधयः जाग्रति, दिवं वर्षयति; सर्वस्य जगतः पोषणं जायते, यदा पर्जन्यः पृथिवीं बीजेन पूरयति। यस्य आदेशात् पृथिवी नमति, यस्य आदेशात् पादिनः चलन्ति; यस्य आदेशात् सर्वरूपाः ओषधयः वर्धन्ति—हे पर्जन्य, अस्मभ्यं महत् रक्षणं ददातु। हे मरुतः, दिवः वर्षं ददातु, महावृषभस्य धाराः विसृजतु; गर्जनं सह समीपं आगच्छ, हे असुर, पितरः, आपः सिञ्च। गर्ज, गर्जय, गर्भं स्थापय; आपः रथेन परितः गच्छ; गम्भीरं, पूरितं, अधस्तात् उद्धृत्य—मेघानां धाराः एकीकुरु। महापात्रं विसृज, नाड्यः पूर्वं प्रवाहयन्तु; घृतम् दिवं पृथिवीं पूरय—गावः शुभं पिबन्तु। इति ऋग्वेदस्य दिव्याः सूक्ताः, गर्भस्य प्रस्थानात् उषसः प्रकाशनम्, सवितुः प्रेरणा, पर्जन्यस्य वर्षा, सर्वं जगत् पोषयन्ति, स्तुत्यं, पूज्यं, दिव्यं च।