भगवतः अग्निः, यः मनुः कृते यत्र स्थापितः, यः यज्ञस्य योग्यतमः, यः समर्पणस्य धारकः अस्ति, यं कान्वः, शुद्धः अतिथिः, प्रज्वालयति, सम्पत्तिम् उपदिशति, यं वृषभः, यः प्रशंसितः, सम्मानति। अग्निः, यं कान्वः सत्येन प्रज्वालयति, यः तेजः प्रकाशते, एषः स्तोत्राणां हेतु अस्ति, वयं तं अग्निं महिमान्वितं वर्धयामः। हे अग्नि, त्वं सम्पत्तिं पूर्णयिता, यः देवेषु तव स्वाभाविकशक्तिः विद्यमानम् अस्ति। त्वं बलस्य च कीर्तिम् अधिपति, कृपया अस्मान् कृपया रक्ष, यः मह्यं महान् अस्ति। उद्भव, अस्माकं साहाय्याय, देवस्य सवितुः समानं स्थिरः, उत्तमं बलदायकः, यदा वयं स्तोत्रैः च समर्पणैः तव आवाहनं करोमः। उपरि हानिप्रतिबन्धं रक्ष, तव चिह्नेन; सर्वान् प्रतिकूलान् दह। जीवनाय रथाय अस्मान् उत्थापय, देवेषु कृपां प्रदर्शय। रक्ष, अग्नि, अस्मान् दैत्यात्, दुःखात् च रक्ष, दुष्टात् च। हे युवा, महान् तेजस्वी, प्रतिकूलानां सर्वान् दह। यथा हृदयं, दुष्टानां प्रति मुष्टिं प्रहारय, हे शत्रुं चूर्णय, यः अस्मान् द्वेषति। न कश्चित् मनुष्यः, दुष्कृत्यां रमन्तः, अस्माकं शत्रु भूत्वा न अस्तु वा। अग्निः बलं प्रदत्तवान्, अग्निः कान्वाय समृद्धिं दत्तवान्। अग्निः मित्रं, शुद्धं अतिथिं आगत्य, अग्निः यत् प्रशंसितं दत्तवान्। अग्निना वयं दूरात् तुर्वशं यदुं च आह्वयामः, शक्तिमान् देवः। अग्निः अववस्थां, ब्रहद्रथं, तुर्वितिं च दस्युं प्रति विजयम् उपदिशति। मनुः त्वां अग्निम् स्थापनं अजर मानवस्य दीपं कृतवान्। कान्वः, सत्यजन्मा, त्वां प्रज्वालयति, यं जनाः सम्मानन्ति। अग्निः, महत्तरः, भयंकरः ज्वालाः, अजेयाः सन्ति। सदा दैत्यं च शत्रुं च दूरं करो, सर्वान् प्रतिकूलान् दह। आनन्देन, मारुतानां सेना, अजेयः, चक्राणां च युक्तः, कान्वाः तव स्तोत्रं गायन्तु। यः चित्तकर्णा अश्वैः, शस्त्रैः सह, स्वस्व तेजः सह जन्मति। यत्र तेषां चक्राणां च गत्याः, तेषां हर्षणं गूढं अस्ति। कस्य च, हे मनुष्याः, सर्वाधिकः शक्तिमान्, यः स्वर्गात् पृथिवी च प्रेरणां प्राप्नोति, यदा तव चक्राणां गत्याः स्थिरं च किञ्चिद् कम्पयति। यस्य युज्यते, पृथिवी, पतिव्रता यथा, जनानां अधिपतिं प्रति समर्पयति; भयेन, तव गत्याः, सा कम्पति। अस्माकं मातुः पोषणाय दृढं जातं, यदा तेषां बलं द्विगुणितं अस्ति। पुत्राः, स्वस्त्याय वाचः उर्ध्वं व्याप्ताः, यथा युज्यन्ते, बलवानः, यात्रा प्रति मान्यता प्राप्नुवन्ति। यथा दीर्घः, विस्तीर्णः, अदृढः मेघस्य वंशः, तेषां मार्गेण प्रचालितः। यदा यदा, हे मारुताः, जनाः तव शक्तिं सहनं न कृतवन्तः, तव गत्याः पर्वतान् अपि कम्पयन्ति। यदा मारुताः गच्छन्ति, ते सह यत्र गच्छन्ति, कश्चित् तेषां श्रवणं करोति। त्वं शीघ्रं गच्छ, तव शीघ्रगामिनः अश्वैः; तव कृपा कान्वेषु अस्ति; तत्र, निश्चयेन, मार्गे हर्षं करो। यः तव कृते हर्षः अस्ति; वयं तेषां मध्ये, यावद् आयुः सम्पूर्णं जीवेम। कथं, यथा प्रियः, त्वं अस्मान् धारयसि, यथा पिता पुत्रं कर्तुम्, यः यज्ञघासेन विभूषितः अस्ति। कुतः, हे मारुताः, त्वं कुत्र गच्छसि, स्वर्गात् वा पृथिवीतः? कुत्र तव गोधूलिः न भ्रमन्ति? कुत्र तव नवीनं कृपाः, हे मारुताः, कुत्र तव शुभमार्गः? कुत्र सर्वाणि तव आशीर्वादाः? यदि त्वं, प्रियस्य जन्मतः, मर्त्यम् अभिमुखं कर्तुं, तर्हि तव पूजकः अमरः भवेत्। मा तव गायकः, यथा पशुः चरणं, तव प्रियः नास्ति, यमस्य मार्गे न यास्यति। मा दूरं वा निकटं विनाशं, कठिनं पराजयम्, अस्मान् न स्पृशेत्; त्वं जलसहितं मार्गं अस्मिन् स्थापय। निश्चयेन, त्वं भीषणः, शक्तिमान्, हे रुद्रवत्, समतलम् अपि; त्वं वृष्टिं विना वृष्टिं करोति। यथा गोधूलिः गर्जति; यथा माता, तया तस्य बकरीं त्यजति, यदा तेषां वृष्टिः विमुक्ता। दिवसात् अपि ते अन्धकारं करोति, मेघपाणिः पार्जन्यः, यदा ते पृथिवीम् भिदन्ति। तदा, मारुतानां गर्जनस्य, सर्वाणि प्रथमानि धराणि कम्पन्ति, जनाः च कम्पन्ति। हे मारुताः, वायु-प्रदत्तः हस्तैः, चमकन्ति, विस्तृतं, प्रकाशमानं स्थलेषु, नित्यं गच्छन्ति। तव रथचक्राणि दृढानि, तव अश्वाः शक्तिमन्तः, तव बन्धनानि सुशिल्पितानि। समर्पितवाक्यैः, वयं ब्रह्मणस्पतिं वृद्ध्यर्थं, अग्निं, प्रकाशमानं मित्रं, दृश्यं समर्पयामः। तव मुखात् गीतं निर्माणं, यथा वृष्टिदाता विस्तरं करोति; स्तोत्रं गीयताम्।