मित्रवरुणौ धियाम् उपेत्य धर्माणि पालयतः, असुरशक्त्या ऋतं रक्षतः। सत्येन सर्वाणि लोकान् अधितिष्ठतः, सूर्यं दिवि अद्भुतरथं स्थापयतः। तौ मित्रं च वरुणं च स्तोत्रेण आह्वयामः, यथा नरः दृढबाह्वोः आलिङ्गने गच्छन्ति, एवं वयं ज्योतिः अन्विच्छामः। तयोः प्रज्ञया नीताः बाहवः अस्मभ्यं स्तुत्याः सन्तु; तयोः अनुग्रहः सर्वेषां जनानां मध्ये स्पृह्यते। अहं मित्रस्य पन्थानं प्राप्नुयाम्, तस्य मार्गे चरामि; तस्य प्रियस्य अहिंसकस्य आवरणस्य छायायाम् वयं सह वसामः। मित्रवरुणौ, युवाभ्यां सम्यग् ऋचं स्थापयामि; युवयोः गृहे दानवतां स्तोत्रिणां च कीर्तिः वर्तते। मित्रः स्वैः सुहृद्भिः, वरुणः च, अस्माकं सभां आगच्छेताम्; युवयोः गृहे दानवतां सुहृदां च वृद्धिः भवति। वरुण, युवां महत्तमं स्वाराज्यं वहन्तौ, अस्मभ्यं विस्तीर्णं स्थानं कुरुतं यशसः, धनस्य, सुखस्य च प्राप्तये। देवशक्तिमन्तौ, प्रभाते श्वेतधेनुना सह, सोमं वहन्तः पुरुषाः इव, गजपदाभ्यां, स्तुतिप्रकाशितमुखैः, माम् उप यातम्। यो पश्यति, सः एव प्राज्ञः; सः अस्मभ्यं देवसभाायाम् उक्त्वा वदतु—यस्यान् वचनं वरुणः वा मित्रः वा, विशददर्शिनौ, गृह्णीतः। तौ हि राजानौ, तेजस्विनौ, दीर्घश्रुतौ, सत्यपतिः, ऋतस्य धारकौ, सर्वदा धर्मिष्ठौ। पूर्वान् एव सहायान्, अश्ववत्, प्रज्ञावत्, वर्त्मने बलस्य, शीघ्रगामिनः, अहं आह्वयामि। दुःखात् अपि मित्रः गृहम् नयति, तस्य अनुग्रहः सदा सन्निहितः, तस्य सौम्यत्वं बहुलं वर्तते। मित्रस्य रक्षणे वयं स्याम, कीर्तिमन्तः, अनागसः, युवाभ्यां नीयमानाः, सदा वरुणस्य कृपया सह। मित्रवरुणौ, यूयं एषां जनानां नेतारौ, रक्षकारौ; अस्माकं दानिनं मा त्यजतं, न ऋषीणां रक्षां ह्रासयतं। बुद्धिमन्तौ, देवौ, मर्त्याः युवां अन्विच्छन्ति, वरुण, ऋतस्य प्रभामन्तं; सः महाकर्मणि आत्मानं युवयोः समर्पयेत्। तौ अचला स्वाराज्यं, सत्यं ऐश्वर्यं वहतः; तदा, आज्ञया इव, ज्योतिः मनुष्येषु स्थाप्यते। युवां रथानां, गवां विस्तीर्णस्य क्षेत्रस्य, सुमद्वदानस्य दानस्य च, स्तोत्रेण वयं समर्पयामः। युवां, प्राचीना अद्भुतकर्मणा, चिह्नेन जनान् अपश्यतम्, शुद्धबुद्ध्या। स ऋतः, पृथिवि, महर्षिषु प्रसिद्धः, सदा प्रवहति, अजरा, स्रवद्भिः पूर्यते। मित्र, यदा वयं च प्राज्ञाश्च, तव अनुग्रहेण, विस्तीर्णाय रक्षायै, स्वराज्याय च युञ्ज्महे। देव, अचलम् पूज्यम् महद् ऋतं त्वया स्थापितम्, आदित्या; वरुण, मित्र, अर्यमन्, सर्वोच्चं ऐश्वर्यं वहथ। यदा वरुणमित्रौ सुवर्णासने उपविशतः, जनानां पोषकौ, तदा अनुग्रहम् ददथः। सर्वज्ञौ वरुणमित्रार्यमणः, सर्वम् पश्यन्ति; नियमवत्, मर्त्यान् अभयं रक्षन्ति। तौ सत्यौ, ऋतस्पृशौ, सर्वदा धर्मिष्ठौ, उत्तमनेतारौ, उत्तमदातारौ, दुःखात् अपि विस्तीर्णं स्थानं ददतः। कः, नु, मनुष्येषु, युवां स्तुतवान्—मित्रं वा वरुणं वा? सः चिन्तनं युवां प्रति परिवर्तते; सः चिन्तनं अत्रिणः प्रति अपि परिवर्तते। मित्रवरुणौ, उच्चस्वरेण गीयेताम्; तौ हि महद् ऐश्वर्यं वहतः, बलेन उच्चौ। मित्रवरुणौ, घृतमूलकौ, देवेषु प्रसिद्धौ, दिव्येषु स्तुतौ। तौ अस्मभ्यं पृथिव्या महद् ऐश्वर्यं, दिवः च धनानि दद्याताम्; युवयोः बलम् देवेषु महत्। सत्येन सत्यम् योजयतः, दृढं प्रज्ञानं इच्छतः; तौ देवौ, अनृतवर्जितौ, बलम् वर्धयतः। द्यावापृथिव्यौ, वर्षदायिनी, आपां पतयः, दानुमत्याः विस्तीर्णं गुहं अन्विच्छन्ति। त्रिणि क्षेत्राणि, वरुण, त्रिणि दिवः, त्रिणि, मित्र, स्थानानि या युवां धारयथः; सदा वृद्धिमन्तौ, राज्ञः ऋतं रक्षथः, अविच्छिन्नं ऋतं पालयथः। पयस्वत्यः गावः, वरुण, तव; मधुमतीः सिन्धवः, मित्र, तव; त्रयः महावृषभाः, बीजवाहिनः, त्रिषु आसनेषु दीप्ताः तिष्ठन्ति। प्रातः अदितिं देव्यम्, मध्यन्दिने सूर्ये उदिते, वयं आह्वयामः; मित्रवरुणौ, धनाय, सर्वसमृद्धये, सन्तत्यै च। युवां दिव्यस्य भूमेः, आदित्या, धारणकर्तारौ; दिव्यस्य भूमेः च, विस्तीर्णस्य च; अमृताः देवाः, मित्रवरुण, युवयोः दृढं ऋतं न निवारयन्ति। वो हि सहायः प्रचुरः; इदानीं, वरुणमित्र, अहम् अनुग्रहम् अन्विच्छामि। वयं, सत्यम् वर्तमाना, युवयोः अनुग्रहम् रक्षायै प्राप्नुयाम; वयं युवयोः रुद्राः भवेम। रुद्रौ, अस्मान् रक्षाभिः पालयतम्; अस्मान् त्रातुम्, अस्माकं बलात् शत्रून् जेष्याम। न अस्माकं शरीरेण कस्यचित् अद्भुतमनसः भागं प्राशयेम; न शेषेण, न क्षयेन। आगच्छतं, वरुणमित्रौ, स्तुतिं प्रीणितौ; एतं शोभनं यज्ञं उप यातम्। युवां, वरुणमित्रौ, सर्वस्य प्राज्ञौ अधिपती; इन्द्रियस्य पूर्णत्वं अस्मभ्यं दत्तम्। एवं मित्रवरुणौ, ऋतं पालयतः, सत्येन लोकान् धारयतः, स्तोत्रैः पूज्ये, सर्वेषां जनानां रक्षकारौ, सदा अनुग्रहेण अस्मान् पालयतः।