मित्रवरुणौ करुणारहितौ, सम्यग्वर्तिनौ हस्तौ धारयन्तौ, इलया सह तं नरं रक्षतः। राजानौ अपराजितबलौ, सहस्रस्तम्भं ऋतं धारयतः। तयोः सुवर्णनाडी स्तम्भश्च प्रकाशेते, दिव्याश्वयुक्तरथवत् दीप्तिमन्तौ। शुभे क्षेत्रे, लक्षिते समृद्धे च, तयोः प्रीयमधु वयं प्राप्नुयाम। प्रातःकाले, सूर्यस्य सुवर्णरूपं स्तम्भश्चोत्थायते; मित्रवरुणौ अधस्तात् समुत्थाय, अदितिं च दितिं च पश्यथः। विश्वस्य रक्षकौ, विस्तीर्णया, अक्षयया, उदारया च छत्रया, अविच्छिन्नया, अस्मान् रक्षतं, यथा प्रयत्नवन्तः वयं जीवेम समृद्धिं च प्राप्नुयाम। सत्यस्य रक्षकौ, रथे स्थित्वा, परमे दिवि ऋतं धारयन्तौ; यं मित्रवरुणौ अत्रानुगृह्णीताम्, तस्मै स्वर्गात् मधुमती वर्षा ववर्ष। सर्वभूतानां अधिपती, मित्रवरुणौ, सभायां प्रज्ञया दीप्तिमन्तौ; वयं तयोः वर्षं, धनं, अमृतं च याचामहे—विद्युतः दिवि पृथिव्यां सञ्चरन्ति। स्वामिनौ, बलिनौ, दिव्यपृथिव्योरृषभौ, मित्रवरुणौ, मनुष्येषु धीरौ; अद्भुतमभ्रैः शब्दं कुरुतः, असुरस्य शक्त्या दिवि वर्षयथः। तयोः वीर्यं दिवि प्रतिष्ठितम्; सूर्यः दीप्तायुधेन सञ्चरति; तं मेघेन संवृत्य दिवि वर्षयथः, पार्जन्यस्य मधुमदिन्द्रवृष्टयः स्रवन्ति। मरुतः स्वं दीप्तं सुखरथं युञ्जते, योधवत्, मित्रवरुणौ; तेजस्विन्यः विद्युतः अन्तरिक्षे सञ्चरन्ति, नृपतī, दिवः वर्षयथः, तस्याः धनं दुहथः। पार्जन्यः घोषवतीं दीप्तवाणीं उच्चारयति, मित्रवरुणौ; मरुतः तव अद्भुतया शक्त्या मेघेषु वसन्ति, शुद्धे रक्ते च दिवि वर्षयन्ति। प्रज्ञया, मित्रवरुणौ, ऋतानि पालयथः, असुरस्य शक्त्या ऋतं रक्षन्तः; सत्येन सर्वाणि लोकान् पालयथः, सूर्यं, अद्भुतरथं, दिवि स्थापयथः। स्तोत्रेण वयं वरुणं दण्डिनं च मित्रं च आह्वयाम; इव पुरुषाः दृढबाहुपाशे गच्छन्तः, ज्योतिः इच्छन्तः। ते बाहू, प्रज्ञया संचालितौ, अस्माकं स्तुत्यौ भूयाताम्; तयोः अनुग्रहः सर्वेषां जनानां मध्ये वाञ्छ्यः। अहं मित्रस्य पथं प्राप्नुयाम्, तस्य मार्गे चरामि; अस्मिन्नेव प्रिये, अहिंसके छत्रे वयं सह वसाम। मित्रवरुणौ, युवाभ्यां उचितं स्तोत्रं स्थापयामि; हि युवयोः गृहे, दानवतां स्तोत्रिणां च, यशः प्रसिद्धम्। मित्रः सौम्यैः सहायैः, वरुणश्च, अस्माकं सभायाम् आगच्छेतां; युवयोः गृहे, दानवतां मित्राणां च, वृद्धिं वहथः। वरुण, युवां महता, बलिना राजत्वा धारयन्तौ, अस्मभ्यं विस्तीर्णं स्थानं कुरुतं, बलाय, धनाय, कल्याणाय। प्रातःकाले, दिव्यशक्तिमन्तौ पूज्यौ, श्वेतधेनुना सह, सोमं वहन्तः, गजैः इव पादैः, स्तुतिप्रकाशितमुखैः, मम समीपं धावत। यो वेद, सः एव प्राज्ञः; सः अस्मभ्यं देवसभायाम् उक्त्वा वदतु—यस्यान् वचः वरुणो वा मित्रो वा, दृष्टिप्रज्ञौ, गृह्णीतः। हि तौ, राजानौ, दीप्ततमया प्रभया, दूरश्रुत्या, सत्यम् अधिपती, ऋतं धारयन्तौ, सर्वेभ्यः सन्ततिषु धर्मिष्ठौ। युवां साहाय्यार्थं, पूर्वान्, उत्तमान्, सुश्वित्रान्, विशदबुद्धीन्, बलाय, शीघ्रगमनाय, आह्वयामि। मित्रः अपि क्लेशात् गृहम् नयति, मित्रस्य अनुग्रहः सदा वर्तमानः, सः शुभेच्छया युक्तः। वयं मित्रस्य छत्रे, यशस्विन्यां, पापरहिताः, युवाभ्यां नियोजिताः, सदा वरुणस्य अनुग्रहसहिताः स्याम। युवां, मित्रवरुणौ, एतां जनां पालयथः, नेतुमर्हथः; अस्माकं दानवतां मा त्यजेताम्, न ऋषीणां छत्रं ह्रासयेताम्। ज्ञात्वा, प्राज्ञौ, देवा, मर्त्याः युवां याचन्ते, वरुण, ऋतस्य दीप्त्या; सः आत्मानं महत् प्रयत्नाय युवयोः समर्पयेत्। हि तौ, अचला राजत्वं, सत्यं स्वाराज्यम् वहतः; तदा, आज्ञया इव, तेजस्वि ज्योतिः मनुष्येषु स्थाप्यते। वयं युवां याचामहे, रथाय, विस्तीर्णाय पशुपथाय, स्तुत्यदाय, स्तोत्रैः पूजयामः। युवां, पुरातनैः कौशलैः, चिन्हेन जनां वेदथः, विशुद्धबुद्ध्या। तद् ऋतं, पृथिवि, महद् यशः ऋषिषु, सदा प्रवहति, अप्रमृश्यं, सिन्धुभिः पूरितम्। यदा, मित्र, वयं च धीराः, तव अनुग्रहेण, विस्तीर्णाय छत्राय, स्वराज्याय प्रयत्नं कुर्मः। देव, अचलम्, पूज्यं, महद् ऋतं स्थापितवान्, आदित्या; वरुण, मित्र, अर्यमन्, परमं राज्यम् वहथः। यदा युवां, वरुणमित्रौ, सुवर्णासने उपविशतः, जनपालकौ, तदा अनुग्रहम् दत्तः, महाबलिनौ। सर्वज्ञौ, वरुणमित्रार्यमन्, सर्वम् पश्यन्ति; नियमवत्, मर्त्यान् आपद्भ्यः रक्षन्ति। सत्यौ, ऋतस्पृशौ, सर्वेभ्यः सन्ततिषु धर्मिष्ठौ, शुभनायकौ, शुभदाता, क्लेशात् अपि विस्तीर्णं स्थानं ददतः। कः नु, नरः, युवां स्तुतवान्—मित्रं वा वरुणं वा? सा बुद्धिः युवां प्रति प्रवर्तते; सा बुद्धिः आत्रीन् प्रति अपि प्रवर्तते। मित्राय च वरुणाय च उच्चैः स्वरैः गीयताम्; हि तौ महद् राज्यम्, बलिनौ, उच्चस्थानौ। मित्रवरुणौ, घृताशिषौ, देवेषु यशस्विनौ, दिव्येषु स्तुतौ। तौ अस्मभ्यं पृथिव्याः महद् धनं, दिवः च विभवान् दद्याताम्; महत् बलं देवेषु युवयोः। सत्येन सत्यम् संयुञ्जाते; दृढां प्रज्ञां इच्छन्ति; तौ देवौ, अनृतरहितौ, बलं वर्धयतः। द्यावापृथिव्यौ, वर्षदायिनी, आपां पतī च, दानुमत्याः महद् विवरं इच्छन्ति। एवं मित्रवरुणयोः महिमानौ, ऋतस्य पालकौ, विश्वस्य रक्षकौ, सर्वभूतहिताय, दिव्यैः शक्तिभिः, लोकमधि प्रतिष्ठितौ, स्तुत्यौ, पूज्यौ च, ऋषयः स्तुवन्ति, प्रार्थयन्ति च।