श्रीरुद्राय नमः। कदाचित् सुतराम् ऋषयः स्वेन तपसा, स्वेन स्तोत्रेण, देवतान् आह्वयन्तः, ऐश्वर्यस्य, पशूनां, शतगुणस्य च सम्पदः कामयन्तः, सनाथशाश्वस्य धनं, श्यावाश्वेन स्तुतस्य लाभं च प्रार्थयन्ति। ये देवाः बाहुभ्यां प्रचुरदातारः सन्ति, तान् पुनः पुनः स्तुवन्ति। तत्रापि स्त्री, या धर्मनिष्ठा, अधार्मिकानां, नास्तिकानां च सङ्गं न करोति, सा पुरुषात् अपि अधिका प्रियंवदा, अधिका स्पृहणीया भवति। सा स्त्री, चतुरं, तृष्णार्तं, कामुकं च पुरुषं विवेचयन्ती, स्वचित्तं दिव्ये एव नियच्छति। अपि तु, यः अवन्दितः, सः स्वयम् एव अहम् अस्मि पुरुषः इति वदति; सः पण्यः, शत्रुः, सदा तादृश एव। यौवने उत्सुकां स्त्रियम् अहम् न प्राप्नोमि इति सः मन्यते; मार्गः पुनः श्यावायाः प्रति परिवर्तते, रक्ताः च दीर्घप्रशस्तं मुनिं, बहुप्रार्थितं, वृतवन्तः। यः मे शतं गावः अददात्, दशगुणं यथा पुनः पुनः दद्यात्, सः महत्त्वेन इव पारं गच्छति। ये तां शीघ्रं वहन्ति, मदिराम् अमृतं पिबन्तः, तत्रैव कीर्तिम् आप्नुवन्ति। यस्य कृते द्यावापृथिव्यौ स्वैः रथैः शोभेते, यथा सुवर्णं व्योम्नः उपरि दीप्तम्। युवा मारुतां गणः, महाबलरथः, दुर्लङ्घ्यः, दीप्तिमान्, अप्रतिषिद्धः च दृश्यते। कः तु जानाति, कुत्र तेषां प्रेरिताः, सत्यजाः, निर्मलाः, प्रमुद्यन्ते? यूयं हि प्राज्ञाः, मनुष्याः सम्यक् मार्गे नेतारः, हविषु आहूतान् शब्दान् शृण्वथ। युष्माभिः यज्यैः स्पृहणीयं धनं, पुरतः दीप्तिमन्तं, शत्रुघ्नं च, अस्मभ्यं दत्तं भवतु। मम एषः स्तवः, हे देवि, रथिनः इव, दार्भ्याय उर्म्यपुत्राय प्राप्यताम्। सोमपेषणे, रथयात्रायां च, हे अदिते, माम् उपवद; मम काङ्क्षा न कदापि निवर्तते। अत्रैव रथिनः, दातारः, पर्वतेषु सुरक्षिते, धनवन्तः, वसन्ति। सत्येन एव सत्यं गूढं भवति, यत्र सूर्यस्य अश्वाः विमुक्ताः; तत्र दशशतानि एकत्र स्थितानि, अहम् तं एव पश्यामि, यः देवेषु सर्वाधिकः दीप्तिमान् अस्ति। हे मित्रावरुणौ, एषा एव भवतोः महिमा; स्थिताः दिवा ताम् आप्लुतवन्तः; सर्वाः नद्यः, गावः च, भवतोः प्रवाहाः पूरयथः, एकः अक्षः भवतोः पर्यवर्तते। मित्रावरुणौ, भूतानां राजानौ, महिम्ना, द्यावापृथिव्यौ धारयथः; ओषधयः वर्धयथः, गावः पूरयथः, वर्षं सिञ्चथः, दीर्घायुः दत्तः। युष्माकं सुवहाः, शीघ्रगाः अश्वाः, रथं समीपं नयन्तु; घृतस्य स्रोतांसि भवतोः सिद्धानि, नद्यः च दिवः प्रति वहन्ति। युष्माकं प्रसिद्धा, अव्यया प्रज्ञा, मन्त्रेण यज्ञपीठवत् रक्षिता, श्रद्धया, धृतैः कौशलैः, गम्भीरे, मित्रावरुणौ, इलया सह वसथः। अनृशंस्येन, सम्यक् कर्मणां हस्ताभ्यां, तं रक्षथः, मित्रावरुणौ, इलया सह; राजानौ, अप्रतिघातबलौ, सहस्रस्तम्भं ऋतं धारयथः। अस्य सुवर्णमयी नाडी, स्तम्भश्च दीप्तिमन्तौ, दिव्यैः अश्वैः युक्तरथवत् प्रकाशेते; शुभे क्षेत्रे, चिह्निते, समृद्धे, वयं भवतोः मधुमतीं प्रीतिं प्राप्नुयाम। उषसः प्रभाते, सूर्यस्य सुवर्णरूपं स्तम्भश्चोत्थाप्यते; मित्रावरुणौ, गम्भीरात् उत्थाय, अदितिं दितिं च पश्यथः। युष्माकं विशालया, अव्ययया, उदारया रक्षया, अच्युतया, हे जगतां रक्षिणौ, अस्मान् रक्षतं, यथा प्रयत्नवन्तः वयं जीवेम, समृद्धिं च प्राप्नुयाम। सत्यस्य रक्षिणौ, रथे स्थित्वा, परम दिवि ऋतं धारयथः; यं युष्माभिः अत्र अनुज्ञातः, तस्मै दिवः मधु वर्षति। सर्वेषां भूतानां अधिपती, मित्रावरुणौ, सभा मध्ये प्रज्ञया दीप्तिमन्तौ; वयं भवतोः वर्षं, संपदं, अमृतत्वं च इच्छामः—गर्जनाः द्यावापृथिव्योः सञ्चरन्ति। राजानौ, महाबलौ, वृषभौ, मित्रावरुणौ, मनुष्येषु प्राज्ञौ; अद्भुतैः मेघैः शब्दं कुर्वथः, असुरस्य बलात् दिवि वर्षयथः। मित्रावरुणयोः बलं दिवि प्रतिष्ठितम्; सूर्यः दीप्तायुधः सञ्चरति; तम् मेघेन, वर्षेण च आच्छादयथः, पार्जन्यस्य मधुश्च्युतः धाराः स्रवन्ति। मारुतः स्वं शोभनं सुखरथं योजयन्ति, यथा नायकः स्पर्धासु; दीप्तगर्जनाः अन्तरिक्षे सञ्चरन्ति, मित्रावरुणौ, दिवः वर्षयथः, सम्पदः दुहथः। पार्जन्यः घोषवतीं, प्रज्वलितां वाचं वदति, मित्रावरुणौ; मारुतः भवतोः अद्भुतबलात् मेघेषु वसन्ति, निर्मले रक्ते दिवि वर्षयन्ति। विवेकपूर्वकं, मित्रावरुणौ, नियमं धारयथः, असुरस्य बलात् ऋतं पालयथः; सत्येन सर्वेषां लोकानां अधिपत्यं कुर्वथः, सूर्यं, अद्भुतरथं, दिवि स्थापयथः। स्तोत्रेण वयं वरुणं दण्डिनं, मित्रं च आह्वयामः; बलवद्भ्यां बाहुभ्यां यथा मनुष्याः आश्रयन्ति, तथा वयं ज्योतिर्भिः प्रार्थयामः। ते बुद्ध्या निर्देशिते बाहू, स्तुत्याय अस्मभ्यं आगच्छन्तु; भवतोः कृपेः सर्वेषु जनपदेषु स्पर्धा अस्ति। मित्रस्य पन्थानं प्राप्नुयाम्, तस्य मार्गे चरामि; अस्य प्रिये, अहिंस्ररक्षायाम्, सह वसाम। मित्रावरुणौ, भवतोः सह, उचितं स्तोत्रं स्थापयामि; यतो भवतोः गृहे, दातारः, गायकाः च, प्रसिद्धाः भवन्ति। मित्रः स्वैः प्रियतमान् सहायैः, वरुणः च, अस्माकं सभायाम् आगच्छेताम्; भवतोः गृहे, दातारः, मित्राणि च, वृद्धिं प्राप्नुवन्ति। वरुण, युवां महदधिपत्यं वहन्तौ, अस्मभ्यं बलस्य, धनस्य, कल्याणस्य च, विशालं स्थानं कुरुतम्। प्रभाते, दिव्यशक्तिसम्पन्नौ, श्वेता धेनुना, सोमपिष्टं वहन्तः, गजैः पदैः, स्तुतिप्रकाशमानमुखैः, मम प्रति धावत। यः पश्यति, सः एव प्राज्ञः; देवसभायाम् अस्मभ्यं ब्रूयात्—यस्य वचः वरुणः वा मित्रः वा स्वीकुर्वन्ति। हि ते, राजानौ, परमदीप्तिमन्तौ, दीर्घकीर्तयः, सत्यपतिः, ऋतवृत्तौ, प्रतिप्रजां धर्मिष्ठौ। एवं ऋषयः, भक्त्या, श्रद्धया, स्तोत्रैः च, मित्रावरुणौ, मारुतगणं, अदितिं, दितिं च, पार्जन्यं च, स्तुवन्ति; तेषां कृपया, वर्षेण, धनैः, दीर्घायुषा च, समृद्धिं, कीर्तिं, धर्मं च प्राप्नुवन्ति।