अहं कल्याणाय स्तुतिं प्रेषयामि, सत्यं स्वर्गपृथिव्योः समर्पयन्। तौ स्वतेजसा प्रावृण्वन्तः, रक्ताश्वा, वितन्वन्तः स्वदीधितिं सागरवत् व्याप्नुवन्ति। तेषां महिमा पृथिवीं कम्पयति, सा पूर्णनौवद् भीता स्रवति। दीर्घदर्शिनः ते लिङ्गानि पश्यन्ति, महायज्ञे पुरुषाः तैः सह स्पर्धन्ते। ते गावां श्रियै उत्तमशृङ्गवत्, दिवि सूर्यस्य नेत्रवत्, प्रकाशन्ते। शीघ्राश्वा इव, शोभायमानाः, पुरुषाः ख्यातये तिष्ठन्ति, जनैः दृश्यन्ते। हे मरुतः, को वः महत्तमं वीर्यं, को वः आश्चर्यतमं पुरुषत्वं? यदा यूयं पृथिवीं तृणवत् कम्पयथ, तदा शुभाय प्रस्थिताः। रक्ताश्वा इव स्वैः सह, युद्धोत्सुकाः वीराः इव, संग्रामे संगतानि; बलवन्तः युवानः इव, वर्षेण सूर्यनेत्रं आच्छादयन्ति। न ते ज्येष्ठाः, न कनीयांसः, सर्वे नित्यमुत्पद्यन्ते, मध्ये न कश्चन। महात्मना ते विस्तीर्णाः, सुजाताः, प्रजापतिं प्रिष्णिं पुत्राः, दिवः सुताः, आगच्छन्तु। ते पक्षिणां यूथवत्, शक्त्या पंक्तिभिः व्योम्नः शिखराणि अतिक्रम्य, उच्छलन्ति। तेषां अश्वौ मार्गवितौ, पर्वतानां दिवश्च शिखराणि कम्पितानि। दिवः अदिति च रक्षां यच्छेताम्; दीद्यन्त्यः उषसः सह प्रयुज्यन्ताम्। मरुतः, रुद्रस्य गायकाः, दिव्यं पात्रं अपावन्, ऋषे। अत्र अहं अग्निं सौम्यं नमस्कृत्य स्तौमि, सः सुस्थितः, कर्माणि विवेचयन्। यथा रथे युद्धोत्सुको, तथा अहं मरुतां स्तोत्रं संवर्धयामि। यत्र यूयं, हे रुद्राः मरुतः, शोभनैः रथैः स्थिताः, तत्र वनानि अपि, महाबलिनः, भीतानि, पृथिवी च कम्पते, पर्वतश्च। महानपि पर्वतः भीतः, दिवः शिखरं कम्पते तव शब्दात्; यदा मरुतः शूलैः क्रीडन्ति, जलवत् एकत्र प्रवर्तन्ते। सुवर्णवद् विभूषिताः, तेजसा तनूनि आच्छाद्य, शोभाय, रथेषु बलिनः, रूपैः महाकर्माणि कृतवन्तः। न ते ज्येष्ठाः, न कनीयांसः, भ्रातृणः सर्वे, सौभाग्याय संवृद्धाः। तेषां युवा पिता, प्राज्ञः रुद्रः, मातरि पुष्ण्यां प्रिष्ण्यां, मरुतः शुभदिवसाः लभन्ते। यत् उच्चं, मध्ये, अधस्तात् वः अस्ति, हे भगवन्तः, तत् दिवि वः; तस्मात्, हे रुद्राः, वा अग्नेः, हविर्दाने यदि आहूतं, तस्मात् विद्यां प्राप्नुयाम। यदा, हे सर्वज्ञ अग्ने मरुतश्च, उच्चाद् दिवः रथैः वहथ, ते हर्षमदाः, दानवन्तः, यजमानाय संपदः ददतु। अग्ने, मरुतैः सह, दीप्तिमन्तः, गायतः, सोमं पिब, हृष्टः, तेजस्विभिः गणैः; विशुद्धैः, सर्वव्यापिभिः, अमृताग्निज्वालाभिः, दिवः संकेतं वह। के यूयं, हे नरः, श्रेष्ठाः, ये दूरतः एकैकशः आगताः? कुत्र अश्वाः, कुत्र रश्मयः? कथं युष्माकं गमनं, कथं आगमनं? को पृष्ठतः सहचरः? तेषां पृष्ठे अंकुशः, ऊरू प्रसारिताः, पितरः इव पुत्रस्यार्थे। गच्छत, हे वीराः, युवानः, सुजाताः; यथा अग्निना प्रेरिताः, तथा भवत। सनत्शाश्वस्य धनं, पशून्, शतगुणं समृद्धिं, श्यावाश्वेन स्तुताय ददात। त्वं स्त्री, देवद्विषां, अक्रतूनां न समर्पिता, पुरुषाद् अधिका, प्रियत्वं प्राप्नोषि। सा बुद्ध्या पश्यति कपटिनं, तृषार्तं, कामिनं; सा मनः दिव्ये नियच्छति। अवस्तुतः तु वदति, "अहं पुरुषः," सः पणिः, शत्रुः, सदा समः। युवती उत्सुकाऽपि माम् न आगच्छति; मार्गः श्यावायाः प्रति, रक्ताः दीर्घश्रुतं ऋषिं वव्रुः। यः शतं गावः ददाति, दशगुणवत्, सः महिमा अतिक्रम्य तिष्ठति। ये तां शीघ्रं वहन्ति, मदु पिबन्तः, कीर्तिं अत्र प्राप्नुवन्ति। यस्य कृते दिवापृथिव्यौ रथैः शोभेते, सुवर्णवत् दिवि। युवा स मरुतां गणः, महारथः, दुर्धर्षः, दीप्तिमान्, अजय्यः। कः वेद यत्र तेषां प्रेरिताः हृष्यन्ति, सत्यम् जाताः, निष्कल्मषाः? यूयं, प्राज्ञाः, मर्त्यान् सम्यक् नयथ, यज्ञेषु आह्वानं शृणुथ। युष्मान् यज्याः, इष्टं धनं प्रायच्छन्तु, पुरतः दीप्तिमन्तः, रिपुघ्नाः। मम स्तुतिं, हे देवी, सारथिवद्, दार्भ्याय उर्म्यस्य पुत्राय नय। अदिते, सोमपेषणे, रथयात्राय च, मम कामः न व्यपैति। अत्र वसति सारथिः, दानवन्, धनधान्येषु, गिरिषु आश्रितः। सत्येन सत्यं निहितम्, तव स्थाणु, यत्र सूर्यस्य अश्वाः मुञ्च्यन्ते; दशशतानि तत्र तिष्ठन्ति, अहं तं पश्यामि, देवेषु ज्येष्ठं दीप्तिमन्तम्। एष वः, मित्रावरुण, महिमा; स्थिताः तं दिवा अपसृज्यन्ति; सर्वाः गावः प्रवाहस्य वर्धयथः, एकं अक्षं वहथः। मित्रावरुण, राजानौ, पृथिव्यौ दिवं च धारयथः; ओषधीः पुष्णथः, गावः वर्धयथः, वर्षं सृजथः, दीर्घायुषः ददाथः। युष्मान् सुयुक्ता, शीघ्रपदा अश्वाः, रथं समीपं नयन्तु; घृतस्य स्रवः उपकल्पितम्, नद्यः दिवः प्रति वहन्ति। श्रुतस्य, अव्ययस्य नयस्य, मन्त्रेण यज्ञासनवत् रक्षितम्, श्रद्धया, द्र्ढं कौशलं धारयन्तः, मित्रावरुण, इलया सह, गम्भीरे वसथः। एवं ऋषयः दिव्यान् मरुतः, अग्निं च, मित्रावरुणौ च, स्तुवन्तः, तेषां महिमानं, तेजस्वित्वं, सौम्यत्वं, चिरंजीवित्वं च, भावयन्ति।