यदा मरुतः स्वर्णरश्मिभिः शुभ्राभिः अश्व्युगाभिः रथेषु योजयन्ति, यदा हिरण्यरथान् अग्रे स्थापयन्ति, तदा ते सर्वान् शत्रून् विक्षिपन्ति; तेषां दिव्यानां रथानां सुशोभनानां क्रमशः प्रस्थानं दृश्यते। न पर्वतानि, न नद्यः तान् निरुध्यन्ते; यत्र यत्र मरुतः प्रयान्ति, तत्र तत्र ते गच्छन्ति। दिवं पृथिवीं च व्याप्नुवन्ति; तेषां रथाः शोभायमानाः क्रमशः अग्रे गच्छन्ति। यत् पुरातनं, यत् नूतनं, यत् समाहितं, यत् स्तुतं—सर्वं तत् मरुतः, वसवः, युष्माकं विज्ञानं अस्तु; तेषां दिव्याः रथाः क्रमशः अग्रे प्रस्थिताः। हे मरुतः, अस्मान् अनुगृह्णीत, मा नो हिंसित; अस्मभ्यं विस्तीर्णां त्रायन्तां रक्षां दत्त। अस्माकं स्तोत्रस्य मैत्रीं गृह्णीत; तेषां रथाः शोभायमानाः क्रमशः अग्रे गच्छन्ति। नः धनाय नयत, हे मरुतः, ये नः हिंसितुम् इच्छन्ति तेषां दूरं नयत; युष्माकं यज्ञं प्रतिगृह्णीत, यजमान्यः; अस्मभ्यं वसुना स्वामिनः भूयास्म। तदा अग्निः, स्वर्णाभरणैः भूषितं मरुतां गणं, दिव्यं तेजस्विनं सहाय्याय आह्वयति। यथा तव हृदि संकल्पः, तथा मम अपि स्यात्; ये समीपस्थाः ते तव हविषि आगताः। हे तेजस्विन्, वृद्धिं कुरु। मरुतः पृथिव्याः इव दातृमत्याः, दूरस्थाः अपि, आगच्छन्तः मुद्यन्ते। तेषां बलं भल्लूकस्य इव, वृषभस्य इव, धेनोः इव महत्। ये बलवंतः, बन्धनानि विमोचयन्ति, गोवत्सानिव निवारयितुं अशक्याः; पर्वतं, शिलां, गिरीन् अपि कम्पयन्ति। इदानीं एतेषां भूषितानां स्तवैः उत्तिष्ठतु; अहं मरुतां अद्भुतमपूर्वं गणं गावः इव प्रवाहयामि। रक्तान् अश्वान् रथे योजयन्तु, पीतान् अपि योजयन्तु; शीघ्रगान् अश्वान् युक्त्यर्थं योजयन्तु, श्रेष्ठान् वहनाय। तेषां रक्तः, ऊर्जस्वान्, घोषमानः, शोभनः अश्वः अत्र स्थाप्यते; मरुतः, युष्माकं अश्वाः विलम्बं मा कुर्वन्तु, तं रथे प्रेरयन्तु। इदानीं वयं मरुतां यशस्विनं रथं आह्वयामः, यस्य उपरि उभे विश्वे धनानि वहन्ति, मरुतैः सह स्थिते। तेषां रथारूढं, बलिनं, स्तुत्यं गणं अहं आह्वयामि; यस्मिन्सुते सौम्यः, भाग्यवान्, मह्यते, मरुतैः सह दानवान्। हे रुद्राः, इन्द्रबलसम्पन्नाः, संयुक्ताः, स्वर्णरथारूढाः, अस्माकं श्रेयसे आगच्छन्तु; इयं प्रार्थना युष्मभ्यं समर्पिता, यथा आपः आकांक्षया दिवं गच्छन्ति। युष्माकं स्वराः, शूलानि, प्रज्ञा, उत्तमा धनुषि, बाणाः, तूणाः; शुभ्राः अश्वाः, शोभनाः रथाः, प्रजापत्याः, स्वास्त्राणि—हे मरुतः, शुभं वहन्तु। युष्माभिः दिवं, पर्वतान् कम्प्यते; वनानि भयात् कम्पन्ते; पृथिवी अपि संस्पृशन्ति, हे प्रजापत्याः, यदा चर्मरश्मयः युज्यन्ते। मरुतः वातवेगाः, वर्षन्तः, शोभनाः अश्वाः इव; पिङ्गलाः, रक्ताः, दीप्तदेहाः, युष्माकं महिमा दिवं इव घोषयति। ते दानदाः, भूषिताः, उदाराः, शोभनरूपाः, तमसः रहिताः; उत्तमजाः, सुवर्णवक्षसः, स्वेन तेजसा दिव्यं नाम अमृतं प्राप्तवन्तः। युष्माकं शूलानि स्कन्धेषु, बलं बाहुषु प्रतिष्ठितम्; शौर्यं शीर्षेषु, आयुधानि रथेषु; सर्वा कीर्तिः शरीराणि आवेष्टितवती। अस्मभ्यं गो, अश्व, रथ, पुत्र, श्रेयस्, तेजस्वित्वं च दत्त, हे मरुतः; अस्मान् स्तुत्यां कुरुत, हे रुद्रियाः; दिव्यं वर्धनं भजेम। हे नरः, मरुतः, अस्मान् अनुगृह्णीत; दानदाः, अमृताः, ऋतज्ञाः; सत्यश्रुतः, प्राज्ञाः, युवानः, पर्वतानिव महाबलिनः, महावर्धनाः। इदानीं अहं तेषां श्रेष्ठतमं मरुतां गणं नूतनं स्तौमि; ते शीघ्रगामिनः अश्वान् वहन्ति, बलिनः, दीप्तिमन्तः, अमृतस्य अधिपाः। मरुतां गणः उग्रः, बलवान्, तीक्ष्णहनुः, दृढनिश्चयः, मायावान्, दानदः; हे विप्र, तान् मरुतः स्तौहि, ये अनन्तमहिमानः, उदारदाः। तेषां शीघ्ररथाः अद्य आगच्छन्तु, ये सर्वे वर्षणः; अयं वह्निः प्रज्वलितः, मरुतः प्रतिगृह्णन्तु, प्राज्ञाः, युवानः। युष्माभिः पूज्याः, राजानं जनानां मध्ये यशस्विनं कुरुथ; यज्ञाय सुष्टुतं जनयथ; युष्मद्गेभ्यः आयुधपाणिः, बलबाहुः जायते; युष्मद्गेभ्यः अश्वः, मरुतः। ते अनिवर्तिनः इव विचरन्ति, नित्यनूतनजाः, कर्मभिः महान्तः; प्रजापत्याः श्रेष्ठाः, स्वेन मेधसा संविदन्तु, मरुतः। यदा चर्मरश्मिभिः रथैः स्वर्णभूषितैः गच्छन्ति, मरुतः, आपः मन्थयन्ति, वनानि भिनन्ति, वृषभः गर्जति, दिवं नदति। युष्माकं गतिर्विस्तीर्णा, पृथिवी अपि जननीव सुतं वहन्ती स्रवति; वातरश्मयः रथे युज्यन्ते, रुद्रियाः वर्षयन्ति, स्वेदयन्ति। हे नरः, मरुतः, अस्मान् अनुगृह्णीत; दानदाः, अमृताः, ऋतज्ञाः; सत्यश्रुतः, प्राज्ञाः, युवानः, पर्वतानिव महाबलिनः, महावर्धनाः। अहम् अभ्युदयाय स्तोत्रं प्रेषयामि, सत्यं दिवि पृथिव्यां जुहोमि; ते स्रवन्ति, अश्वाः रक्ताः, अन्तरिक्षं पूरयन्ति, स्वेन तेजसा तरंगैः व्यापयन्ति। तेषां वीर्येण पृथिवी कम्पते, पूर्णनाव इव स्रवमाणा; दूरदर्शिनः, चिन्हानि पश्यन्ति; महति संज्ञायां, नराः तैः सह स्पर्धन्ति। ते गावां यशसे श्रेष्ठशृङ्गमिव, सूर्यस्य नेत्रमिव व्योम्नि, शोभन्ते; शीघ्राश्वा इव, शोभनरूपाः, नराः, यशसे स्थिताः, जनैः दृश्यन्ते। को वा युष्माकं, मरुतः, महत्तमं वीर्यं धारयति? को वा अद्भुतमुत्तमं? यदा पृथिवीं तृणमिव कम्पयथ, तदा श्रेयसे प्रस्थितवन्तः। रक्ताश्वा इव, सहचारिभिः, युद्धाय उत्सुकाः वीराः इव, संयुक्ताः; युवानः इव, बलिनः, मरुतः; वर्षैः सूर्यस्य नेत्रं छादयन्ति। न ते ज्येष्ठाः, न कनीयांसः, न मध्ये कश्चन; नित्यनूतनजाः, महिमा येषां विस्तीर्णः; उत्तमजाः, प्रजापत्याः, दिव्यपुत्राः, आगच्छन्तु। ते पक्षिणां पङ्क्तय इव, बलात् व्योम्नः शिखराणि अतिक्रम्य, रश्मिभिः युक्ताः; अश्वौभौ मार्गं जानीतः; पर्वतस्य दिवश्च शिखराणि कम्पितवन्तः। दिवः अदितिः च अस्मभ्यं रक्षां मापयेतां; दीप्तायाः उषसः यत्नं कुर्वन्तु; मरुतः, रुद्रगायत्रः, दिव्यं पात्रं विवृण्वन्ति, ऋषे। अहं अग्निं स्तौमि, अनुग्राहीणं, यत्रोपविष्टं, कर्माणि विवेचकं; रथाः इव युद्धोत्सुकाः, मरुतां स्तोत्रं वृंमयामि, संवृत्तं। यत्र मरुतः, रुद्राः, शोभनैः, रमणीयैः रथैः स्थिताः, तत्र वनानि अपि, महान्तः, युष्माकं वीर्येण भीतानि; पृथिवी अपि कम्पते, पर्वतः अपि। एवं मरुतः, स्वर्णरश्मिभिः, बलिनः, दिव्यरथयुता, प्रजापत्याः, वर्षदायिनः, जगतां यशः, स्तोत्रं प्रतिगृह्णन्तु। तेषां स्तुत्या वयं धनानि, बलं, श्रेयः, पुत्रान् च प्राप्नुयाम।