शृणुत, भगवन्तः! एकदा गिरिसंभावितं नवजातं वचः तेजस्विनां मरुतां गणाय समर्पितम्। तेषां महावीर्यं महिमानं च कीर्तयामासुः, ये स्वर्गस्य पृष्ठे यज्ञान् कुर्वन्ति, स्वयमेव प्रभामयाः सन्तः। अमी मरुतः, बलवन्तः, नित्ययुवानः, अश्वयुक्तरथाः शीघ्रगामिनः च, तं स्तोत्रं श्रावयन्ति। तेषां हस्ते विद्युन्माला, संयुक्तस्वरेण गर्जन्ति, वारिणि प्रतिध्वनिः क्रियते, शीघ्रगामिनः वर्षं सिञ्चन्ति। ते मरुतः दीप्तिमन्तः, पर्वतसम्भूताः, तेषां रथाः अग्निस्पर्शिन इव दृश्यन्ते। वर्षे अपि पुनःपुनः गर्जन्ति, महान् स्वनः परिवेष्टितः, बलवतः सन्तः, वर्षं स्रवयन्ति। रुद्राः, बलवन्तः, महाबलिनः, आच्छादनानि विक्षिपन्ति, अन्तरिक्षं दिशः च व्याप्नुवन्ति। यदा मरुतः विघ्नान् दूरं नयन्ति, नौः इव तरङ्गान् भिनत्ति, तदा ते संकटेषु कदापि न प्रमाद्यन्ति। मरुतां सा शक्तिर्यः महिमा च सूर्यस्य गत्येव दूरं व्याप्नोति। एषु संचरणेषु तेषां अग्नयः न गृह्यन्ते, यदा ते अनश्वारूढाः पर्वतम् अतिक्रामन्ति। मरुतां गणः प्रभया प्रकाशितः, अलङ्कृतः सन्, वृक्षं न हिंसति, यथा दक्षः वृक्षं न भिन्द्यात्। तदा एकचित्ताः सन्तः, पथ्यां मार्गे नयन्ति, यथा दृष्टिमान् पथगः नेतृणा नीयते। यो मरुतः प्रियः, स न जय्यते, न हन्यते, न क्षीयते, न कम्पते, न नश्यति; न च रिपवः तस्य धनं समीपं गच्छन्ति, स यः ऋषिः वा राजा वा भवेत्। यथा विजिगीषवः नराः, मरुतः स्वगणैः सह न प्रमाद्यन्ति; ते पात्रं पूरयन्ति, यदा गायका गायन्ति, सोमस्य माधुर्येण पृथिवीं सिञ्चन्ति। पृथिवी मरुतां प्रति नमतु, द्यौः प्रयत्नशीलानां प्रति नमतु; अन्तरिक्षस्य पन्थानः, प्राचीना पर्वतानि च नमतु। यदा मरुतः, बलसम्पन्नाः, सूर्यस्य उदयसमः प्रभया विराजन्ते, तदा तेषां अश्वाः न क्लान्ताः भवन्ति; शीघ्रं मार्गस्य अन्तं गच्छन्ति। मरुतां स्कन्धेषु शूलानि, ऊरुषु खड्गाः, वक्षःस्थले सुवर्णाभरणानि, शोभायमानरथाः; अग्निसदृशबाहवः, हस्तयोः विद्युन्माला, शीर्षेषु सुवर्णकूटाः। तदग्रं, अग्राह्यम्, दीप्तिमन्तं, शोभनपत्रं, मरुतः कम्पयन्ति; ते दूरस्थात् समागताः शीघ्रगामिनः, यदा वीराणां दीर्घशब्दः श्रूयते। मरुतः, वयं तवात् विवेकिनं धनं प्राप्नुयाम, बहुलं, रथयोग्यं; स न प्रमाद्येत, यथा निष्कण्टकः धनुर्धरः, सः नः सहस्रगुणं धनं ददातु। मरुतः, यूयं शोभनं वीर्यवन्तं धनं ददाथ, तं ऋषिं, सामगायिनं रक्षथ; त्वरमाणाय जय्यं फलम्, योग्याय राजत्वं ददाथ। यत् धनं अहं मरुतः याचे, तद् वयं सर्वेभ्यः वितराम, तव सहाय्येन; एष मे प्रियं वचः तुष्टये अस्तु, येन वयं शतं हेमन्तान् अतिक्रामेम। यज्ञेन मरुतः, शोभनरूपैः, महाबलैः, सुवर्णाभरणैः भूषिताः, सुसंस्कृतैः शीघ्राश्वैः सह प्रस्थिताः; तेषां रथाः शुभे पन्थानि यान्तु। स्वशक्तिं मरुतः यथावद् वहन्ति, महान्तः, विशालाः, प्रभया व्याप्ताः। तेषां बलैः अन्तरिक्षं मापितम्; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। समाने जाताः, शोभनाः, एकस्मिन्न् मुक्ताः, यशः प्राप्नुवन्ति, सूर्यरश्मिसदृशाः, शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। मरुतां महिमा अलङ्कृतः, दर्शनीयः, सूर्यनेत्रवत्; अमृतत्वं अस्माकं स्थापयन्तु; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। मरुतः, समुद्रात् उत्पाटयन्ति, वर्षं सिञ्चन्ति, अप्सु समृद्धाः; न काचित् अद्भुत गौः तान् निवारयति; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। यदा मरुतः रथाय चित्राङ्गाः अश्वान् युञ्जन्ति, सुवर्णान् अग्रे स्थापयन्ति, तदा सर्वान् शत्रून् विक्षिपन्ति; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। न पर्वतानि न नद्यः तान् निवारयन्ति, यत्र यत्र गच्छन्ति, तत्र तत्र यान्ति; द्यावापृथिव्यौ अपि व्याप्नुवन्ति; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। यत् प्राचीनं, यत् नूतनं, यत् सज्जीकृतं, यत् स्तुत्यं, सर्वं जानन्तु; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। मरुतः, अस्मासु दयाम् कुरुत, न हिंसन्तु; विस्तीर्णं रक्षां ददात; अस्माकं सख्यं गृह्णीत; शोभनरथाः सम्यक् प्रस्थिताः। मरुतः, अस्मान् धनस्य पन्थानं प्रति नेत, दुष्टेभ्यः दूरं नय, स्तुत्याः; हव्यं गृह्णीत, यज्ञार्हाः; वयं धनिनः स्याम। अग्ने! अद्य सुवर्णाभरणैः भूषितं मरुतां गणं सहायतायै आह्वय; दीप्तद्योतः स्वर्गात् आगच्छन्तु। यथाऽभिप्रायः तव हृदये, तथा मम स्यात्; ये समीपस्थाः, ते तव हविषि आगताः; वर्धस्व, उग्ररूपिन्। पृथिवीसदृशं, दूरात् आहतं, ते आगच्छन्तः हृष्टाः; मरुतः, तव बलं ऋक्षसदृशम्, वृषभवत्, धेनुसदृशं च। ये बलात् बन्धनानि विमुञ्चन्ति, यथा गाः अवारण्याः; अश्मानं, पर्वतं, गिरिं च कम्पयन्ति। एतेषां शोभनानां स्तवैः समुत्थाय, अहं अद्भुतं, अप्राक्तं मरुतां गणं आह्वये, गावः इव प्रवृत्तम्। रक्ताश्वान् रथे युञ्जीत, पीताश्वान् रथाय युञ्जीत; शीघ्रान् श्यामान् युञ्जीत, उत्तमान् युञ्जीत। बलवान् रक्तः, उग्रः, सः अत्र स्थाप्यते, शोभनः दृश्यते; मरुतः, अश्वाः चिरं न तिष्ठन्तु, रथेषु तं प्रोत्साहयन्तु। वयं मरुतां रथं कीर्तिमन्तं आह्वयाम, यस्मिन् उभे विश्वे निधिभिः सह स्थिते, मरुतैः सह। तव रथायोजितं महद् मरुतां गणं आह्वये, यत्र सुभगो, सौम्यः, मरुतैः सह वर्धते। हे रुद्राः, इन्द्रबलसम्पन्नाः, एकीभूताः, सुवर्णरथारूढाः, अस्माकं कल्याणाय आगच्छन्तु। एषः स्तवः अस्मत् युष्मभ्यं समर्पितः, यथा तृष्णा आपः इव द्याम् आरोहति। वाणी, शूलानि, प्रज्ञा, सुमध्यमा धनुषः, बाणाः, तूणीराः च युष्माकं; श्रेष्ठाः अश्वाः, शोभनरथाः, प्रिष्ण्याः जाताः, स्वास्त्राणि; मरुतः, शुभमावहत। द्यां च पर्वतान् च कम्पयथ, दातारः, वनानि च भयेन कम्पन्ते; पृथिवीं च प्रेरयथ, प्रिष्ण्यः पुत्राः, उग्राः, शोभनाः, यदा चित्राङ्गाः अश्वाः युज्यन्ते। मरुतः, वातसमा शीघ्रगामिनः, वर्षं सिञ्चन्ति; शोभनाः, सुसंयुक्ताः अश्वाः, पीताश्वाः, रक्ताश्वाः, प्रभामयाः; तेषां महिमा द्यौः इव निनदति। दातारः, अलङ्कृताः, उदाराः, शोभनरूपिणः, तमोरहिताः; उत्तमजाः, सुवर्णवक्षसः, स्वदीप्त्या दिवि अमृतनाम प्राप्तवन्तः। युष्माकं शूलानि स्कन्धेषु, बले तेजसि बाहुषु स्थापिते; शौर्यं शीर्षेषु, अस्त्राणि रथेषु; सर्वा कीर्तिः युष्माकं शरीरेषु निवेशिता। एवं मरुतां महिमा, तेजः, सौम्यत्वं, दानशीलता च, ऋषिभिः स्तूयमाना, जगति प्रतितिष्ठति।