नदीः शीघ्रगामिन्यः फेनयुक्ताः सन्तः सगर्जितमिव प्रवहन्ति, रजः च धूलिवत् उड्डीयते, गोवत् इव। अश्वाः अपि मार्गे मुक्ताः सन्तः शीघ्रतया गच्छन्ति, त्वरमाणाः अग्रे सन्ति। आकाशात्, अन्तरिक्षात् च, प्रमुदिताः मरुतः आगच्छन्तु, दूरस्थाः मा भूवन्। रसाः, अनितभा, कुबा, क्रुमु, न सिन्धुः, न सरयुः जलपूर्णा, यूयं मरुतः मा निरुध्यन्त; भवतः अनुग्रहम् अस्मासु सदा अस्तु। यूष्माकं सैन्यम्, रथाः, तव मारुतानां प्रचण्डबलम्, नित्यनूतनम् अस्ति; वर्षाः च तेषां पृष्ठतः अनुगच्छन्ति। तेषां गणः गणान्तरम्, समूहम् समूहम्, स्तुतिभिः उत्तमान् वर्धयन्तः, वयं च मनसा तान् अनुव्रजामः। केषां नु अद्य, उत्तमजातानां, हविर्भाजां, यूयं प्रयान्ति? तेनैव पन्था, हे मरुतः। येन यूयं धान्यं बीजं च, अक्षयं सन्तानाय पुत्रेभ्यः च वहथ, तत् एव अस्मभ्यं प्रयच्छत, सर्वसमृद्धिं च। अस्मान् गभीरम् अतीत्य तीर्य, अनिष्टं शत्रून् च परित्यज्य, वर्षेण प्रमोदेन च, हे मरुतः, आरोग्यं सह वः अस्मभ्यं ददात। यं नरं मरुतः रक्षन्ति, सः एव भाग्यवान्, वीरः च; सः एव वयं भवेम, भवतः पालयित्वा। उदारान् स्तुमः, तेषां वासं च स्तुमः; युद्धाश्ववत् नवतृणं प्रति, स्वमित्रान् स्वरेण आह्वयाम, इच्छुकान् प्रति गीतं गायामः। स्वप्रभान् मरुतां गणं, पर्वतसमुत्थितं, नूतनं वाक्यम् अर्पयामः; तेषां महत् वीर्यं कीर्तये, दिवः पृष्ठे यजमानान्, तेजस्विनः, महाश्रियः। मरुतः बलवन्तः, नित्ययुवानः, अश्वयुक्ताः, शीघ्रगामिनः, वातरूपाः, तेषां वयं स्तुमः; विद्युतं वहन्ति, संयुक्तं गर्जन्ति, आपः निनदन्ति, शीघ्राः वर्षन्ति। तेजस्विनः मरुतः, पर्वतसमुत्थिताः, तेषां रथाः अग्निस्पर्शवत् दृश्यन्ते; वर्षेण अपि पुनः पुनः गर्जन्ति, गर्जितेन आवृताः, महाबलिनः, वर्षं सिञ्चन्ति। रुद्राः, महाबलिनः, महाशक्तयः, आवरणानि विच्छिद्यन्ति, अन्तरिक्षं दिशः च अपि मार्जयन्ति; यदा मरुतः विघ्नान् निवारयन्ति, नौका इव तरङ्गान्, तदा आपदः न व्याप्नुवन्ति। यूष्माकं बलम्, महत्त्वं, सूर्यस्य गतिवत् विस्तीर्णम्; तेषु विचेष्टासु, अग्नयः न गृह्यन्ते, यदा यूयं अश्वहीनाः पर्वतम् अतीत्य गच्छथ। मरुतां गणः प्रकटितः, यदा भूषणैः शोभिताः, वृक्षं न हिंसन्ति, दक्षः इव तं न भिन्दन्ति; ततः एकचित्ताः, पथ्यां मार्गे नयन्ति, पश्यन्तम् इव नेतुः। यो मरुतः अनुगृह्णन्ति, सः न जय्यते, न हन्यते, न जीर्णो भवति, न स्पृश्यते, न नश्यति; न शत्रवः तस्य धनं उपयान्ति, ऋषिः वा, राजा वा, यस्य यूयं प्रियाः। विजिगीषवः इव, मरुतः, स्वगणैः, न छल्याः भवन्ति; तस्य पात्रं पूर्यते, यदा गायका उच्चैः गायन्ति, सोमस्य मधुना भूमिं सिञ्चन्ति। इयं पृथिवी मरुतः प्रति नमतु, दिवः च प्रयत्नशीलान् प्रति; अन्तरिक्षस्य पन्थानः नमन्तु, प्राचीनाः पर्वताः नमन्तु। यदा मरुतः, तेजसा पूर्णाः, उदितसूर्यवत् दीप्तिमन्तः, प्रमोदन्ते, तेषां अश्वाः न श्रान्ताः, शीघ्रं पन्थानम् अन्तं गच्छन्ति। भुजयोः शूलानि, ऊरुषु खड्गाः, उरसि सुवर्णभूषणानि, मरुतः, शोभायाम् रथे; अग्निवद्भुजैः, हस्तयोः विद्युत्, शिरसि सुवर्णमौलयः। तत् अग्राह्यम् ज्वलन्तं, दीप्तिमन्तं शिखरम्, तेजोवृक्षम्, मरुतः, कम्पयन्ति; सुदूरात् समागच्छन्ति शीघ्राः, यदा वीराणां दीर्घश्रुतिः घोषः श्रूयते। मरुतः, अस्मभ्यं विवेकिनं धनं प्रयच्छन्तु, बहुलं, रथयुक्तं; यो न व्यर्थयति, धृष्टधन्वा इव, सः अस्मभ्यं सहस्रधनं ददातु। यूयं मरुतः, उत्तमं, वीर्यवत् धनं ददाथ; ऋषिं, सामगायिनं रक्षथ; धावकं विजये पुरस्कारं ददाथ, योग्याय राज्यम् ददाथ। तत् धनं अहम् इच्छामि, मरुतः, येन अस्माकं साह्येन वयं जनान् मध्ये प्रसारयेम; इयं मे स्तुतिः यूष्मान् प्रीयात, येषां बलात् वयं शतम् हेमन्तान् तराम। यज्ञेन मरुतः, दीप्तिमद्भिः, महावीर्यैः, सुवर्णाभरणैः भूषिताः, सुशिक्षितैः शीघ्राश्वैः सह प्रस्थिताः; भवतः रथाः शुभे पन्थाने अग्रे गच्छन्तु। स्वबलम् एव वहथ, महान्तः, दीप्तिमन्तः; अन्तरिक्षं शक्त्या मितम्, शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। एकस्मिन्नेव काले जाताः, शोभनाः, मुक्ताः, कीर्तये बलिनः; सूर्यरश्मिवत् दीप्तिमन्तः, शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। मरुतः, भवतः महत्त्वं भूषितम्, द्रष्टव्यम्, सूर्यनेत्रवत्; अमृतत्वं अस्मभ्यं स्थापयन्तु, शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। मरुतः, समुद्रात् उद्वेजयथ, वर्षं सिञ्चथ, आपः समृद्धाः; अद्भुताः गावः न प्रतिहन्यन्ते, शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। यदा चित् चित्राः अश्व्यः रथे युञ्जथ, सुवर्णान् पुरतः युञ्जथ, सर्वान् शत्रून् व्यधुन्वन्ति, मरुतः; शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। न पर्वताः, न नद्यः, यूष्मान् निवारयन्ति; यत्र यत्र प्रयात, तत्र एव गच्छथ, मरुतः; स्वर्गं पृथिवीं च व्याप्नुथ, शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। यद् यत् प्राचीनं, मरुतः, यद् यत् नवीनं, यद् यत् संकल्पितं, वसवः, यद् यत् स्तुतम्—सर्वस्य यूयं विज्ञातारः; शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। अस्मासु सौम्याः भवन्तु, मरुतः, न हंस्यः; विस्तीर्णं रक्षणं ददात; स्तोत्रस्य मैत्रीं गृह्णीत; शोभनरथाः अनुक्रमेण गताः। अस्मान् धनं प्रति नयन्तु, दुष्टेभ्यः दूरं नयन्तु, स्तुत्याः; हविः गृह्णीत, यज्ञियाः; वयं धनिनः भवेम। अग्ने, मरुतां प्रबलं गणम्, सुवर्णाभरणैः भूषितान्, दिवः दीप्तात्, अद्य सहाय्याय आह्वय। यथाऽभिलषसि, तथा मे अस्तु; ये समीपस्थाः, ते तव हविः उपगताः; वर्धस्व, घोरणे। पृथिवीवत्, दात्री, दूरात् आहताः, आगच्छन्तः हृष्यन्ति; ऋक्षवत्, मरुतः, बलं ते घोरम्, वृषभवत्, गावत्, महाबलम्। ये बलात् बन्धनानि विमोचयन्ति, गौः इव अप्रतिबद्धा; शिलां, पर्वतम्, गिरिम् च अपि कम्पयन्ति। इदानीं स्तुतिभिः भूषितान् उत्थापय; अहम् अद्भुतं, अपूर्वं मरुतां गणम् आह्वये, गावः इव प्रवाहितम्। इति, मरुतां महिमा, तेषां तेजः, स्तोत्रैः, वर्षैः, बलैः च, सर्वत्र प्रकटितम्। तेषां रथाः अनुक्रमेण गच्छन्ति, स्तुतयः उच्चैः प्रवर्तन्ते, वर्षाः भूमिं सिञ्चन्ति, सन्तानाय, धनाय, विजयाय च, मरुतः सदा प्रार्थ्याः।