महर्षिः स्वेन तपसा मरुतां गणं प्रति प्रस्थितवान्, यथा मित्रो विप्राय स्त्रीभ्यः दातव्यः, एवं ते दिवः प्रत्यूर्जसा मनोभिः स्तूयमाना उपयान्ति, दानार्थिनः सन्तः। तान् चिन्तयन्तः वयं देवगृहं यथा, तेषां समीपं गच्छामः, सुमनसः, सुस्मृतयः, महात्मभिः सह स्तोत्रैः भूषिताः। त एव महात्मानः, मम बन्धवः, गावो विषयं वदन्ति, पृश्निं मातरं वदन्ति; ततः प्राज्ञाः रुद्रं पितरं महान्तं वदन्ति। सप्त मे सप्त दातारः, प्रत्येकः शतम् अददात्; यमुनातट उपरि, कीर्तिमन्तः, अधः गावां फलम् उपशोचामि, उपरि अश्वानां फलम् उपशोचामि। कः एषां जन्म वेद? कः प्राचीनकाले मरुद्भिः प्रियः आसीत्? कः तान् योजयत्? कः तेषां रथस्थां कथां शृणोति? कः जानाति कुत्र गच्छन्ति? कस्यार्थे ते प्रवाहिताः, सुदासस्य हविभिः वर्षभिः च? ते मे उक्तवन्तः यत् ते प्रभया आगताः, हृष्टाः, महात्मानः, युवानः, अनपवद्यमानुषाः, दृष्ट्वा स्तुवन्ति। ते शोभिताः, शूलिनः, स्वप्रभासम्पन्नाः, हारकणकभूषिताः, शस्त्रधारिणः, रथेषु भूमिषु च दीप्तिमन्तः। मरुतां रथान् अहम् उत्सवेन स्थापितवान्, ते सदा दानिनः; वर्षाणि द्यौः स्रोतांसि इव प्रवहन्ति। सुमनसः स्वर्गपात्रं यजमानाय सिञ्चन्ति; ते पर्जन्यं मुञ्चन्ति, वर्षाणि पृथिव्यां प्रसृतानि, भूमिषु प्रवर्तन्ते। नद्यः शीघ्रगामिन्यः फेनयुक्ताः प्रवृत्ताः, रजः व्यनदत्, गावः इव; अश्वाः मार्गे मुक्ताः गच्छन्ति, शीघ्राः अग्रे यान्ति। मरुतः, दिवः अन्तरिक्षात् हर्षेण आगच्छन्तु; दूरं मा स्थित। रसा, अनितभा, कुब्हा, क्रुमु, न सिंधुः, न सरयूः आप्लुतवती, वः निवारयेत्; भवतः अनुग्रहः अस्मासु अस्तु। यः वः गणः, रथाः, तीव्रः मरुतां सैन्यः, सदा नूतनः; वर्षाणि तेषां पृष्ठतः यान्ति। गणात् गणं, सैन्यात् सैन्यं, वृन्दात् वृन्दं शुभैः स्तोमैः; वयं मनोभिः अनुगच्छामः। कस्मै अद्य, उत्तमजन्मने, हविर्भुजे, यूयं प्रस्थितवन्तः? अनेन मार्गे, हे मरुतः। येन यूयं धान्यं बीजं च, अक्षयं, सन्ततये प्रजननाय च वहथ; यत् वयं याचामहे, तत् सम्पूर्णं श्रियम् अस्मभ्यं दत्त। वयं गभीरं समुद्रं तीर्त्वा, शुभैः आशीर्भिः, अमित्रान् आपदः च परित्यज्य, वर्षेण हर्षेण च, मरुतः, आरोग्यं सह भवद्भिः प्राप्नुयाम। सः नरः एव भाग्यवान्, वीर्यवान्, यं मरुतः रक्षन्ति; वयं तादृशाः भवेम, भवद्भिः पालयमानाः। दानिनः स्तुत्याः, तेषां वासः स्तुत्यः; यथा युद्धाश्वः तृणं प्रति, तथा पूर्वमित्रान् वाचा आह्वयत, कामयमानान् गीतैः स्तुवीत। मरुतां गणाय, स्वप्रभाय, इयं वाणी नव्या, पर्वतसमुत्थिता, समर्प्यताम्; गीतैः तेषां वीर्यं स्तूयतां, यः दिवः पृष्ठे यज्ञान् कुर्वन्ति, दीप्तिमन्तः। मरुतः, बलिनः, नित्ययुवानः, अश्वयुक्ताः, शीघ्रगामिनः, वातरमसः, वयं गायामः; ते विद्युतं वहन्ति, संयुक्तं गर्जन्ति, आपः निनदन्ति, शीघ्राः वर्षन्ति। ते तेजस्विनः, मरुतः, वातरमसः, पर्वतजाः, तेषां रथाः अग्निं स्पृशन्ति इव; वर्षेण अपि पुनः पुनः गर्जन्ति, निनदेन संवृताः, बलवतः, वर्षं सिञ्चन्ति। रुद्राः, बलिनः, महान्तः, आच्छादनानि विक्षिपन्ति, अन्तरिक्षं दिशः च समुद्धरन्ति; यदा मरुतः विघ्नान् तिरस्कुर्वन्ति, नौः इव तरंगान्, ते कदापि संकटे न विफलन्ति। यत् वः बलम्, मरुतः, यत् महत्त्वम्, सूर्यस्य गतिम् इव व्याप्नोति; एषु विचरणेषु, वः अग्नयः न गृह्यन्ते, यदा यूयं अनश्वाः पर्वतं तीर्त्वा। मरुतां गणः दीप्तिमान्, यदा यूयं शोभिताः, वृक्षं न हिंसन्ति, यथा कुशलः तं न भिन्द्यात्; ततः एकचित्ताः, वः पथ्यं नयन्ति, यथा पश्यन्तं मार्गदर्शी नयति। सः न पराजीयते, मरुतः, न हन्यते, न जीर्यते, न कम्पते, न नश्यति; न रिपवः तस्य धनम् उपयान्ति, यदि सः ऋषिः वा राजा वा, यं यूयं पालयथ। यथा विजिगीषवः, मरुतः, वः गणैः, न वञ्चनीयाः; ते पात्रं पूरयन्ति, यदा गायका उच्चैः गायन्ति, ते सोमस्य माधुर्येण पृथिवीं सिञ्चन्ति। इयं पृथिवी मरुतां प्रति नमेत्, द्यौः प्रयत्नशीलानां प्रति नमेत्; अन्तरिक्षस्य पन्थानः नमन्तु, गिरयः प्राचीना नमन्तु। यदा मरुतः, बलिनः, उदितसूर्यसमाः, हृष्टाः भवन्ति, वः अश्वाः न श्रान्ताः, शीघ्रं मार्गस्य अन्तं प्राप्नुवन्ति। वः स्कन्धे शूलानि, ऊरुषु खड्गाः, उरसि कणकभूषणानि, मरुतः, शोभायमानाः रथे; अग्निसदृशभुजाः, हस्ते विद्युत्, शिरसि केतवः, सुवर्णमयाः। यत् अग्राह्यम्, ज्वलनम्, दीप्तमानम्, तेजोमयम् अग्रं, मरुतः, कम्पयथ; ते सुदूरात् समागच्छन्ति, शीघ्राः, यदा वीराणां दीर्घशब्दः निनदति। वः मरुतः, वयं विवेकिनं, रथ्यं, समृद्धं धनं प्राप्नुयाम; यः न विफलः, यथा निष्कम्पधनुष्कः, सः अस्मभ्यं मरुतः, सहस्रशः निधिं यच्छतु। यूयं मरुतः, शोभनं, वीर्यं धनं ददथ; ऋषिं, सामगायिनं रक्षथ; अश्वारूढाय जय्यं फलम् ददथ, राजत्वं योग्याय ददथ। तत् धनं अहम् इच्छामि, मरुतः, यत् वः सहाय्येन वयं जनानां मध्ये वितराम; एष मे प्रियं वचनं वः रोचयतु, मरुतः, यस्य शक्त्या वयं शतम् हेमन्तान् अतीराम। यज्ञेन, मरुतः, शोभनरूपैः, महाबलैः, कणकभूषणैः वक्षसि, ते सुविद्युत् शीघ्राश्वैः प्रस्थितवन्तः; वः रथाः पथ्यां प्रस्थिताः। स्वयमेव बलम् वहथ, यथाविदं, महान्तः, बभ्रवः, विस्तीर्णं प्रकाशयथ; अन्तरिक्षं वः शक्त्या मितम्, शोभनरथाः अनुक्रमेण प्रस्थिताः। सहजाः, शोभनाः, समुत्सृष्टाः, कीर्तये अपि पुरुषाः वर्धिताः; सूर्यरश्मिसदृशाः, शोभनरथाः अनुक्रमेण प्रस्थिताः। वः महत्त्वम्, मरुतः, भूषितम्, दृष्ट्यर्थम्, सूर्यचक्षुरिव; अमृतत्वं अस्मासु स्थापयन्तु, शोभनरथाः अनुक्रमेण प्रस्थिताः। मरुतः, समुद्रात् प्रेरयथ, वर्षं सिञ्चथ, आप्सु समृद्धाः; न अद्भुताः गावः वः वर्जयन्ति, शोभनरथाः अनुक्रमेण प्रस्थिताः। एवं मरुतां महिमा, दानशीलता, तेजः, वीर्यं च, ऋषिभिः स्तूयते, यजमानैः आहूयते, पृथिव्यां वर्षाणि सिञ्चन्ति, यशः, धनं, पुत्रान् च ददति, रक्षां, जयम्, अमृतत्वं च प्रयच्छन्ति। तेषां स्तुत्या, यज्ञैः, भक्त्या च, मानवाः सुखमवाप्नुवन्ति, दुष्कृतं परित्यजन्ति, सौम्यं जीवनं प्राप्नुवन्ति।