सर्वेभ्यः मरुद्भ्यः वीर्यवन्तः स्तोत्रं बलिनं च हविः साहसं च समर्पयामः, ये युगेषु युगेषु मर्त्यान् अभयम् आवहन्ति। ते महान्तः उदाराश्च, दुर्हेतिभिः अशक्यबलाः, स्वर्गस्थेभ्यः मरुद्भ्यः यज्ञं वह्निं च विधत्त। सुवर्णाभरणधारिणः, युद्धे उच्चैः स्थिताः, शरान् विसृजन्ति; तान् अनुगच्छन्ति विद्युतः, गर्जन्ति मरुतः प्रसवमिव स्त्रियः, स्वतेजसा सूर्यः आकाशे विराजते। ये भूमौ ववृधुः, विष्णोः अन्तरिक्षे, नद्यः संगच्छन्ति, महतो दिवः निवासे च स्थिताः। मरुतां गणः स्तुतः, सत्यबलविक्रमः, तेषां शुभ्ररथाः स्वयमेव युज्यन्ते। परुष्ण्याः तटे ऊर्णावन्तः विशुध्यन्ति, तेषां रथचक्राणि बलात् पर्वतान् भिन्दन्ति। मुख्यमार्गाः, उपमार्गाः, अन्तर्मार्गाः, पार्श्वमार्गाश्च — एतेषु नामसु हविः मम विस्तीर्णम्। तदा पुरुषाः स्तूयन्ते, तदा गणाः स्तूयन्ते; तदा पक्षिणां पक्षा इव तेषां अद्भुतरूपाणि दृश्यन्ते। स्तोत्रैः स्तुवन्तः, कुभन्याः स्रोतसि स्रवन्त्यः, नर्तकीव दृश्यन्ते; केचित् मातरः, केचित् दीप्ताः सखायः दृश्यन्ते। ये उच्चैः, तीक्ष्णशस्त्रिणः, प्राज्ञाः, सृजनशीलाः — तं मरुदां गणं, ऋषे, मधुरया स्तुत्या पूजयाम। गच्छ त्वं, ऋषे, मरुदां गणं प्रति, यथा मित्रः स्त्रियै उदारः; दिवः बलवता तेजसा, चिन्तनैः स्तूयमानाः, दानार्थिनः आगच्छन्ति। इदानीं तान् चिन्तयित्वा, वयं देवाँ उपगच्छामः, यथा गृहं; उदाराः, प्रज्ञवन्तः, आर्यैः सह स्तुतिभिः अलंकारैः च आगच्छामः। ते आर्याः, मम बान्धवाः, गावं कथयन्ति, पृष्णिं मातरं वदन्ति; तदा धीराः रुद्रं पितरं, बलीयांसं, वदन्ति। सप्त मे, सप्त दातारः, प्रत्येकं शतं ददुः; यमुनायाः तटे, ख्याताः, अधः अहं गावां फलम् शुद्धयामि, उपरि अश्वानां फलम् शुद्धयामि। कः एषां जन्म वेद? कः प्राचीने काले मरुद्भिः प्रियः आस? कः तान् योजयत्? कः तेषां रथस्थेषु आख्यानं शृणोति? कः जानाति कुत्र गच्छन्ति? कस्य कृते प्रवहन्ति, सुदासस्य, हविः वर्षाभिश्च सह? श्रुतम्, ते दीप्त्या हृष्टाः आगतवन्तः; आर्याः, युवानः, निरदोषाः, दृष्ट्वा तान् स्तुवन्ति। ते अलङ्कृताः, परशुधारिणः, स्वतेजसः, हारिणः, सुवर्णाभरणयुक्ताः, शस्त्रपाणयः; रथेषु च प्राङ्गणे च शोभमानाः। वः रथान्, हे मरुतः, हर्षेण स्थापितवान्, नित्यदातृणः; वर्षाः दिवि स्रवन्ति। उदाराः दिव्यं पात्रं यजमानाय अपास्रवन्; ते पर्जन्यं विमोचयन्ति, वर्षाः पृथिव्याम् व्याप्नुवन्ति च। नद्यः शीघ्राः फेनयुक्ताः प्रवहन्ति, रजः वदन्ति, गावः इव; अश्वाः मार्गे मुक्ताः गच्छन्ति, शीघ्रगामिनः अग्रे सन्ति। आगच्छत मरुतः, दिवः, अन्तरिक्षात्, हर्षेण; दूरं मा स्थात। न रसा, अनितभा, कुब्हा, क्रुमु, न सिन्धुः वः निरुध्यन्तु; न सरयुः अपि जलपूर्णा वः निवारयेत्; वः अनुग्रहः अस्मासु अस्तु। वः सेना, रथाः, तीव्रः मरुदां गणः, नित्यनूतनः; वर्षाः तस्य अनुगच्छन्ति। गणात् गणं, सेनात् सेनां, वृन्दात् वृन्दं, शुभैः स्तोमैः; वयं चिन्तया अनुगच्छाम। कस्मै अद्य, सुसन्तानाय, हविष्यमाणाय, प्रस्थितवन्तः? अनेन मार्गेण, हे मरुतः। येन धान्यं बीजं च वहथ, अक्षयम्, सन्तानाय; यत् वयं इच्छामः, तद् अस्मभ्यं दत्त, सर्वसमृद्धिं। वयं गाढम् अतिक्रमेम, शुभैः अनुग्रहेण, शत्रून् दुःखं च परित्यज्य; वर्षेण हर्षेण च, हे मरुतः, आरोग्यं दत्त, सह वयम्। सः पुरुषः एव भाग्यवान्, वीरः, हे मरुतः, यं यूयं रक्षथ; वयं तादृशाः भवेम, वः पालयमानाः। स्तोतव्याः उदाराः, तेषां निवासः स्तुत्यः; यथा युद्धश्वाः तृणं प्रति, पूर्वसखान् आह्वयत, इच्छुकान् गाय। मरुतां गणाय, स्वतेजसे, इदं वचनं समर्पयामः, नूतनं, पर्वतात् उत्पन्नम्; गीत्या तेषां वीर्यं स्तौमः, दीप्तिशालिनः, ये दिवः पृष्ठे यज्ञं कुर्वन्ति। वः, मरुतः, बलेन, नित्ययुवानः, अश्वयुक्ताः, शीघ्रगामिनः, वातरूपाः, गायाम; विद्युतं वहन्ति, संयुक्तं गर्जन्ति, आपः निनदन्ति, शीघ्रगामिनः वर्षन्ति। तेजस्विनः, मरुतः, वातरूपाः, पर्वजाताः, तेषां रथाः अग्निं इव स्पृशन्ति; वर्षेण अपि पुनः पुनः गर्जन्ति, निनदेन संवृता, महता बलिना वर्षन्ति। रुद्राः, बलवन्तः, महाबलाः, आच्छादनं विक्षिपन्ति, अन्तरिक्षं दिशः च विहरन्ति; यदा यूयं, हे मरुतः, विघ्नान् तिरस्कुर्वथ, नौरिव तरङ्गान्, न कदापि विपत्तौ विफलाः। वः बलं, मरुतः, वः महत्त्वं, सूर्यस्य गतिरिव, दूरं व्याप्नोति; एषु गमनेषु, वः अग्नयः न गृह्यन्ते, यदा अश्वहीनाः पर्वतम् अतिक्रमथ। मरुतां गणः दीप्तिमान् अभवत्, यदा यूयं अलङ्कृताः वृक्षं न हिंसथ, यथा दक्षः तं न भिन्दति; ततः संयुक्तसंकल्पाः अस्मान् शुभे मार्गे नेत, यथा नेतृ दृष्टिमन्तं नेतुं। स न जय्यते, हे मरुतः, स न हन्यते, स न क्षीयते, स न कम्पते, स न नश्यति; न रिपवः तस्य धनं प्राप्नुवन्ति, ऋषिः वा राजा वा, यं यूयं अनुगृह्णीथ। यथा विजिगीषवः नराः, हे मरुतः, गणैः सह, न वञ्चनीयाः; ते पात्रं पूरयन्ति, यदा गायका ऊचुः, सोमस्य माधुर्येण पृथिवी सिंचन्ति। इयं पृथिवी मरुद्भ्यः नमेत, दिवः झातृभ्यः नमेत; अन्तरिक्षस्य मार्गाः नमन्तु, पुरातनाः पर्वताः अपि नमन्तु। यदा, हे मरुतः, बलिनः, सूर्यस्य उदयकाले इव दीप्तिमन्तः, हृष्यन्ति, वः अश्वाः न श्रान्ताः, धावन्तः; शीघ्रं एषं मार्गं समाप्नोथ।