अत्रयः यज्ञस्य समये, अग्निं समाहितमनसा आह्वयन्ति। हे अग्ने, त्वं मित्रेण वरुणेन सोमेन विष्णुना सह, अस्माकं स्पर्धायाम् अत्रिणां नि:श्रिते हविः समीहस्व। पुनः, आदित्यैः वसुभिः इन्द्रेण वायुणा च सह, त्वं यज्ञं प्रति आगच्छ। तदा भगः अश्विनौ च अस्माकं कल्याणाय भूयास्ताम्। अदितिः अनघा अस्मान् कल्याणेन पालयतु। पूषा बलवान् अस्मान् सुखमावहतु। दिवा च पृथिव्या च उत्तमेन मन्त्रेण अस्मान् कल्याणेन योजयेताम्। वायुम् अह्वामहे शुभाय, सोमं लोकपतिं शुभाय, बृहस्पतिं गणानां पतिं शुभाय, आदित्यान् च अस्माकं कल्याणाय। सर्वे देवाः अद्य अस्मान् सुखमावहन्तु। अग्निः वैश्वानरः हितकरः अस्मान् कल्याणेन पालयतु। देवाः पितरश्च अस्मान् सुखमावहतु। रुद्रः अपघातात् अस्मान् रक्षतु। मित्रवरुणौ अस्मान् कल्याणेन युनक्ताम्। मार्गस्य देवता दयावती अस्मान् सुखमावहतु। इन्द्राग्नी च अस्मान् सुखाय स्याताम्। अदिते, अस्मान् कल्याणाय कृतार्थय। यथा सूर्यचन्द्रमसौ कल्याणमार्गे चरतः, एवं वयं अपि अविघ्नेन गच्छेम। ज्ञात्वा पुनः ददामः, निर्भयाः पुनरागच्छेम, समवेताः स्याम। तदा श्यावाश्वः उत्साहेन स्तोत्रैः मरुद्भिः सह, ये अनृतं हविः न रमन्ते, तान् यजमानः स्तौति। ते मित्रवत् स्थिरबलाः, स्वशक्त्या नः अपघातात् सदा रक्षन्ति। मरुतः शीघ्राः, वहन्त्यः स्रवः इव, रात्रिम् अतिक्रान्ताः। दिवि पृथिव्यां च तेषां महत्त्वं अहम् इच्छामि। मरुद्भ्यः स्तोत्रं हविश्च उत्साहेन यजामः, ये युगेषु नृणां रक्षां कुर्वन्ति। ये उदाराः, दानशीलाः, अपराजिता बलिनः, तान् दिवि स्थितान् मरुतः यजामः। सुवर्णाभरणैः भूषिताः, युद्धे उच्चैः स्थिताः, स्वशक्त्या शरान् विसृजन्ति। तेषां पृष्ठतः विद्युतः गर्जन्ति, सूर्यः स्वतेजसा दिवि प्रकाशते। ये पृथिव्यां वर्धमानाः, अन्तरिक्षे, नदीनां संज्ञायाम्, महो दिवः स्थाने वा, तत्र मरुतः। स्तुताः मरुतः सत्यबलविक्रमाः, तेषां रथाः स्वशक्त्या युज्यन्ते। परुष्ण्याः तटे ऊर्णावन्तः शुद्धाः मरुतः वसन्ति, तेषां रथचक्राणि पर्वतान् भिन्दन्ति। महापथाः, विपथाः, अन्तःपथाः, पार्श्वपथाः – एतेषां नामभिः मे हविः विस्तारितम्। तत्र नराः स्तूयन्ते, तत्र गणाः स्तूयन्ते, तत्र पक्षिणां पक्षा इव तेषां अद्भुतानि रूपाणि दृश्यन्ते। स्तोत्रैः कुब्हन्याः स्रोतसि स्रवन्त्यः, नर्तकीव, केचन मातरः, केचन तेजस्विनः दृश्यन्ते। ये उच्चाः, तीक्ष्णायुधाः, प्राज्ञाः, सृजन्तः – तान् मरुतां गणं मधुरया स्तुत्या पूजयामः। ऋषे, मरुतां गणं प्रति गच्छ, यथा मित्रः स्त्रियै दाता, एवं ते दानशीलाः। दिवः शक्त्या, चिन्ताभिः स्तूयमानाः, दानाय आगच्छन्ति। तान् चिन्तयित्वा, वयं देवगृहं यथा, देवांश् समीमहे, दानशीलाः, सुदक्षिणाः, उदारैः सह स्तुतिभिः वन्दामः। ते उदाराः मम बान्धवाः, गावं वदन्ति, पृष्णिं मातरम् वदन्ति। पुनः, प्राज्ञाः रुद्रं पितरं महान्तम् वदन्ति। सप्त सप्त दातारः, प्रत्येकः शतम् अददात्। यमुनायाः तटे, कीर्तिमन्तः, अधस्तात् गावां फलम् शुद्धयामि, उपरिष्टात् अश्वानां फलम् शुद्धयामि। कः एषां जन्म वेद, कः प्राचीनकाले मरुद्भिः प्रीयमानः आसीत्? कः तान् योजयामास? कः तेषां रथस्थेषां आख्यानम् अशृणोत्, कः गतिं वेद? केन सुदासाय हविः वर्षेण च अभवत्? ते मे उक्तवन्तः यत्, ते उज्ज्वलया शोभया हृष्टाः आगतवन्तः। उदाराः, युवानः, दोषरहिताः, तान् दृष्ट्वा स्तुवन्ति। ये भूषिताः, परशुधराः, स्वतेजसः, माल्यैः, सुवर्णाभरणैः, शरैः, रथेषु च स्थिता, भूमौ च शोभमानाः। मरुतां रथान् हृष्टया स्थापयामि, ते सदा ददत्यः, वर्षाः दिवि स्रोतांसि इव वहन्ति। उदाराः दिव्यं पात्रम् उपहृत्य पर्जन्यं विमोचयन्ति, वर्षाः पृथिव्यां प्रस्रवन्ति, भूमौ विचरन्ति। नद्यः शीघ्राः फेनयुक्ताः स्रवन्ति, रजः उड्डीयते, गावः इव। अश्वाः मार्गे विमुक्ताः गच्छन्ति, शीघ्राः अग्रे यान्ति। मरुतः दिवः, अन्तरिक्षात्, हृष्टया आगच्छन्तु, दूरं न स्युः। रसा, अनितभा, कुब्हा, क्रुमु, सिंधु न तान् निवारयन्तु, सरयुः अपि, तेषां कृपा अस्मासु भूयात्। तेषां रथगणः, मरुतां तीव्रबलः, नित्यनवः, वर्षाः तेषां पृष्ठतः यान्ति। गणानुगणं, सैन्यानुसैन्यं, बन्धूनुबन्धुं, उत्तमया स्तुत्या अनुसरामः। केषां अद्य, उत्तमजातानां, हविपात्राणां, मरुतः गच्छन्ति? येन पन्था, हे मरुतः। येन यूयं धान्यं बीजं च, अक्षयं, सन्ततये वहथ, तद् अस्मभ्यं दत्त, यद् वयम् इच्छामः, सर्वसमृद्धिं। वयं पिप्रयः, दृढं, अनिष्टं रिपूंश्च परित्यज्य, वर्षेण हर्षेण च, मरुतः, आरोग्यं ददत। यः नरः, मरुतः, यं रक्षथ, सः एव भाग्यवान्, वीरः; वयं तादृशाः स्याम, भवद्रक्षिता। उदारान् स्तौमः, तेषां वासान् स्तौमः; युद्धाश्वा इव तृणं प्रति, पूर्वमित्रान् वाचा आह्वयामः, इच्छन्तीनां प्रति गीतं गायामः। एवं ऋषयः, यजमानाः च, मरुद्भिः सह देवगणान् स्तुवन्तः, कल्याणं, बलं, वर्षं, रक्षां, समृद्धिं च प्रार्थयन्ति, यज्ञमार्गेण स्वगृहं इव देवेषु समागच्छन्ति।