अग्निः जागर्ति, तम् ऋचः कामयन्ते; अग्निः जागर्ति, तस्मै स्तोत्राणि गच्छन्ति; अग्निः जागर्ति, तस्मै सोमः स्नेहेन वदति – “त्वदीयोऽहम्, त्वया सह वसामि।” स एव देवः दिवम् अवगच्छति, उषसां रश्मिभिः दीप्तिमान्, तमसा च प्रचण्डैः किरणैः वितन्वानः, उच्चात् दिवः बन्धान् अपावृत्य, मानुषाः विघ्नान् अपसार्य, मार्गं विमोचयति। सूर्यः, गोमातुः प्राज्ञायाः सदृशः, पन्थानं जानन्, प्रकाशं वितन्वन्, तमः अपोहनं करोति। नद्यः, दीप्तिमत्यः, शब्देन प्रवहन्ति; दृढं दिवम् इव स्तम्भं तिष्ठति। गिरिः, महतां जन्मनः प्राचीने गर्भे, अस्मिन स्तोत्रे, उद्गच्छति; दिवः सम्पाद्य, पृथिवीं निनादयन्ति। इन्द्रम् अग्निं च स्तोत्रैः, देवप्रियैः वचोभिः, आह्वयेम; मारीचीन् अपि, यज्ञकुशलैः विप्रैः, स्तोत्रैः उपह्वयन्ति। अद्य नः प्रज्ञा जायेत; सर्वं पापं निष्कुर्याम; द्वेषं दूरं नयाम, दग्ध्वा, यजमानस्य समीपं गच्छेम। वयं मित्राः, तं चिन्तां सृजेम, येन मातरं गवां गोष्ठं प्राप; येन मनुः वर्णमयं जितवान्, येन वणिक् निहितं निधिं प्राप। अत्र, नवग्वाः दशमासान् हस्तैः मन्थन्तः, गिरिं स्तुवन्; सरमा सत्यं विचिन्वती गावः प्राप; अङ्गिरसः सर्वाणि सत्यानि कर्माणि अकुर्वन्। सर्वे देवाः, तस्याः दीप्तौ, महत् वीर्यं दृष्ट्वा, अङ्गिरसो गावः सह गच्छन्तः, तस्याः स्रोतः परमं पदं; सरमा सत्या पन्था गावः प्राप। सप्ताश्वयुक्तः सूर्यः, दीर्घेण पन्था क्षेत्रं मापयन्, गच्छतु; शीघ्रः श्येनः सीधन्, युवान् कविः गावः मध्ये दीप्तिमान् प्रवर्तते। सूर्यः, हरितपृष्ठान् अश्वान् युक्त्वा, दीप्तवर्णः आरोहति; प्राज्ञाः, आपो नौमिव, एनम् ऊर्ध्वं नयन्ति; शृण्वन्त्यः आपः समीपं आगच्छन्ति। त्वदर्थं, अप्सु चिन्तां स्थापितवान्, या दीप्तिमती, येन नवग्वाः दशमासान् अपूर्वन्; तया चिन्तया देवैः रक्षेमहि, तया चिन्तया दुःखं तराम। प्राज्ञः अश्वः इव, स्वयम् अयुक्तः, अहम् सौम्यं हितं युक्तिं स्थापयामि; न तं मुञ्चामि, न बध्नामि, पन्थानं ज्ञात्वा, नेता एनम् ऋजु नयति। अग्निः, इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, मरुतः, विष्णुः, अश्विनौ, रुद्रः, देव्यो, पूषा, भगः, सरस्वती – एते सर्वे देवाः आगच्छन्तु। इन्द्रं च अग्निं च, मित्रं वरुणं च, अदितिं, सूर्यं, पृथिवीं, दिवं, मरुतः, पर्वतान्, आपः, विष्णुं, पूषाणं, बृहस्पतिं, भगं, सवितारं च आह्वये। विष्णुः, वातः च, विमुक्तः, संपदः ददातु; सोमः सुखं ददातु; ऋभवः, अश्विनौ, त्वष्टा, विभ्वान् च धनाय अनुगृह्णन्तु। मरुतां गणः, दिवि स्थितः, नः उपविशतु; बृहस्पतिः, पूषा, यमः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च, नः पालयन्तु। सौम्याः पर्वताः, उदाराः, नद्यः च, भूतानां रक्षिण्यः, नः पालयन्तु। भगः, वितरः, बलं साहाय्यं च ददातु; विश्वमयी अदितिः मम आह्वानं शृणोतु। देवीनां पत्न्यः, दीप्तिमत्यः, नः अनुगृह्णन्तु; जयः, बलप्राप्तिः च ददातु; या पृथिव्याम्, या अप्सु, ताः सौम्याः देव्यो नः रक्षां ददतु। देवपत्न्यः, इन्द्राणी, अग्नायी, अश्विनी, राक् च आगच्छन्तु; वरुणानी द्वयोः लोकयोः शृणोतु; ऋतस्य मातरः देव्यो नः समीपं आगच्छन्तु। सा माता, प्रबोधयन्ती, दिवम् आरोहति; महती माता पुत्रीं जागरयति। या युवती, चिन्तया युक्ता, पितॄन् स्वधाम्नि आह्वयति। शीघ्रम् गच्छन्त्यः, अमृतस्य नाभिं प्राप्ताः, दिवं पृथिवीं च, अनन्तैः पन्थाभिः, सर्वतः चरन्ति। वृषा, सागरः, अरुणः, शोभमानपक्षः, पूर्वपितुः गर्भं प्रविष्टः; दिवः मध्ये, चित्रशिलः, सर्वेषां कक्षाणां अन्तानि व्याप्य तिष्ठति। चत्वारः तं रक्षार्थं वहन्ति, दश गर्भं सञ्चाराय पोषयन्ति; तस्य त्रयः परमा गावः, एकैः समये दिवः अन्तेषु विचरन्ति। एष रूपं, एष वासः, जनाः विचरन्ति, यदा आपः, नद्यः, तिष्ठन्ति; द्वे मातरं वहतः, अपराः अत्र जायन्ते, यमलाः स्वजनैः सह। आपः तस्मै चिन्तां वितन्वन्ति, यथा मातरः पुत्राय वस्त्रं वयन्ति; हृष्टाः, महान्तः, संगमे समीपं यान्ति, कन्याः दिवः पन्थानम् अनुसरन्ति। एतद् नः, हे मित्रावरुणौ, हे अग्ने, शुभं भवतु; गाम्, स्थाणुं, प्राप्नुयाम; महत् दिवे नमः, तस्य पदाय। प्रियतमे धाम्नि, महति वीर्ये, स्वयशसे, महति, वयं चिन्तां यच्छामः; यदा दिवः दिशः, अद्भुतः, आपः वितन्वन्, ताः चिनोति। त एव, वीर्येण, सामान्येन, पन्थानं सर्वेभ्यः क्षेत्रे वितन्वन्ति; आपः संगच्छन्ति, अन्याः निवर्तन्ते; दिव्या जनाः पूर्वैः सह तरन्ति। सः, अश्मभिः, अहोरात्रेण, दृढतमं वज्रं हन्ति, अद्भुतः; शतं गृहे चरन्ति, अहोरात्रम् एकत्र परिवर्तन्ते। तस्य मार्गः, परशोः धारामिव, शत्रोः प्रति प्रवर्तते; वीर्यं तस्य रूपस्य प्रकाशते; यदि सः सहचर्येण निधिं यजमानस्य गृहे स्थापयति। चतुर्मुखजिह्वः, शीघ्रगः, शोभायुक्तः, यदा वरुणः शत्रुं निगृह्णाति, सः गच्छति; अस्य वीर्यं न वयं जानिम, यतः भगः सविता च पुरस्कारं ददतः। अद्य वः सवितारम्, भगं च, धनानां वितरं, विन्द्याम; युवां, दातृ, प्रति वः वयम्, अहानि अहानि, अश्विनौ, मित्रवत्, प्रार्थयाम। महतः पन्थानं विज्ञाय, सवितारं देवम् स्तोत्रैः स्तुवीत; समीपं गच्छन्तः, विनयेन, श्रद्धया, तं प्रमुखं, धनविभागिनं, वदन्तु। तस्य दानैः, पूषा, भगः, अदितिः, वस्ताः, उषाः, इष्टानि ददुः; इन्द्रः, विष्णुः, वरुणः, मित्रः, अग्निः च, एते अद्भुताः शुभानि अहानि जनयन्ति। सविता, अनिष्टः, नः रक्षां ददातु; नद्यः प्रवहन्त्यः स्वपन्था अनुयान्तु; यदा अहं होतृत्त्वेन वदामि, वयं धनस्य, पुरस्कारस्य च, ईशानः स्याम। ये वसून् स्तुवन्ति, दानवत्, तान् दूरस्थं मित्रावरुणौ स्तोत्रैः; वः उत्तमं पन्थानं ददातु; दिवापृथिव्योः प्रसादेन, वयं मोदाम। सर्वः प्रजाः दैवीम् अनुचरणस्य मैत्रीं इच्छन्तु; सर्वे धनं प्रयत्नेन प्राप्नुवन्तु, कीर्तिं वरण्तु, समृद्धिं च कामयन्तु। ये, हे दैव्यानुचर, त्वया अत्र नीयन्ते, तेषां वयं धनं भागीमः स्याम, तैः सह संगच्छेम, ये वास्तवतः संयुक्ताः। सः नः मनुष्येषु, अतिथिषु, पत्निषु च, अनुग्रहं ददातु; सर्वं वैरं, दुष्पन्थान् च, दूरं नयतु।