सर्वे देवाः स्वरेण घोषमाना, वृक्षैः सहिताः, जातवेदाः, प्रजाजननस्य गर्भं, सुमेधसः, सुरुचिरस्वनाः, प्रवाहमानेषु स्रोतेषु समनुगायन्तः, ऋजुगीतैः दीप्तिमन्तः सन्ति। ते वर्धन्ताम्, यज्ञे पत्न्यः जीवतु। यथा कश्चन दृश्यते, तथा एव सः कथ्यते; छायया सह शीघ्रैः आपः स्थाप्यन्ते। अस्मभ्यं विशालं, विस्तीर्णं, महद् बलं, वीर्यम्, अक्षयश्च तेजः ददातु। सः प्रथमजः, प्रजापतिः, प्रतिद्वन्द्वी, उदारमना, सूर्यः, ऋषिः, गृहम् रक्षन् सर्वतः परिवर्तते। सः अस्मभ्यं श्रेयस्करं शरणं ददातु, सुभगं धनं युक्त्वा। यः महत्तरः, यज्ञचिह्नेन युक्तः, ऋषिः, युष्माकं मध्ये विचरन्, युष्माकं नामानि वहन्, यथा स्थाप्यते, तथा अन्धकारे दृश्यते; सः एव वहति, सः शुभं करोतु। सः अग्रे सागरस्य अन्ते स्थितः, न अपच्यवते यत्र पन्थानः संगच्छन्ति। तत्र हृदि, अग्नेः शोखा कम्पते, यत्र चिन्तनं शुद्धं बद्धं च अस्ति। सः राजस्यानि मनसश्च बलैः, यजमानस्य हिताय वदति; सखा च सः। वत्सस्य गीतैः वयं बलिष्ठं पुरस्कारं, महद् धनं, मनीषिणामपि, पूरयाम। श्वेतपक्षी, माता, प्रीति, विश्वरक्षिणः तेजः, पूज्यः, अद्भुतः, अन्योन्यं प्राप्नोति, ते शृङ्गं जानन्ति, ते प्रवाहमदं प्रति यान्ति। सदा दानशीलः, यजमानः शत्रून् विनाशयति, बहुभिः स्तूयमानः, कीर्तिमान्, ज्ञानवान्, तव साहाय्येन। उभे शुभे समागतं, प्रकाशे, सः समूहं सुनेत्रेण विभजन् स्फुरति। यः यजमानं पालयति, सत्यधृतिः, सर्वेषु अच्युतः, चिन्तनस्य बोधयिता, सः, पयोधारा धेनुवत्, पौष्टिकं रसं सिञ्चन्, स्तोत्रं जपन्, प्रगच्छति, न च निद्रां गच्छति। यः जागर्ति, तम् ऋचः इच्छन्ति; यः जागर्ति, तम् सामानि यान्ति; यः जागर्ति, तम् सोमः वदति – ‘त्वमेव मम सखा, तव सहवासो मम अस्तु।’ अग्निः जागर्ति – तम् ऋचः इच्छन्ति; अग्निः जागर्ति – तम् सामानि यान्ति; अग्निः जागर्ति – तम् सोमः वदति – ‘त्वमेव मम सखा, तव सहवासो मम अस्तु।’ त्वं दिवम् अविद्यः, उषसां रश्मिभिः दीप्तमानः, तमः अर्यः प्रज्वाल्य, उच्चैः स्वर्गात् द्वाराणि अपावः, हे देव, मानुषान् विघ्नान् अपाकरोः। सूर्यः, धेनुमातरमिव प्राज्ञः, मार्गविद्, प्रकाशं वितन्वन्, तमः अपाकरोति; नद्यः दीप्त्या सह गर्जन्त्यः प्रवहन्ति; दृढं दिवम् स्थूणमिव तिष्ठति। एतेषां स्तोत्राय, पर्वतानां गर्भाय, महताम् प्राचीनजन्मने, पर्वतः विवृतः, द्यौः सम्पन्नः, आहूय, पृथिवीं निनादयन्ति। देवपूज्यैः स्तोत्रैः वचोभिः इन्द्रं च अग्निं च आह्वयाम; स्तोत्रैः विद्वांसः, यज्ञकुशलाः, मारुतान् आह्वयन्ति। अद्य वयं प्राज्ञा भूत्वा, सर्वं पापं निष्कृत्य, महत्त्वं प्राप्नुयाम; द्वेषं दूरं निष्किप्याम, दग्ध्वा, यजमानं प्रति गच्छाम। वयं मित्राणि, तां धियं सृजाम, येन मातरः गोष्ठं प्राप; येन मनुः वर्णिनं जितवान्, वणिक् गुह्यं निधिं प्राप। अत्र, दशमासेन प्रयत्नेन, नवग्वाः हस्तैः सुत्वा पर्वतम् स्तुतवन्तः; सरमा, सत्यम् अन्विष्य, गावः अविन्दत्; अङ्गिरसः सर्वाणि सत्यानि कर्माणि अकुर्वन्। सर्वे देवाः, तस्या दीप्त्या, तस्या महत्या शक्त्या, यदा अङ्गिरसः गावः सह यान्ति, अस्याः स्रोतः परमे पदे अस्ति; सरमा, सत्येन मार्गेण, गावः अविन्दत्। सूर्यः सप्त अश्वैः युक्तः प्रस्थितुं गच्छतु, यदा दीर्घेण पन्था क्षेत्रं मिमीते; शीघ्रः श्येनः ऋजु गच्छति, युवा मुनिः गावः मध्ये दीप्तिमान् गच्छन् प्रकाशते। सूर्यः आरोहति, दीप्तवर्णः, यदा हरितपृष्ठाः तुरङ्गाः युज्यन्ते; प्राज्ञाः, नौमिव आपो वहन्ति, उपनिन्युः; शृण्वन्त्यः आपः समीपमागच्छन्। त्वदर्थं अहं धियं आपः प्रकाशमयीं न्यधाम, येन नवग्वाः दशमासं सम्पूर्णम्; एषया धिया वयं देवैः रक्षामहे, एषया धिया दुःखं तराम। विवेकिनं अश्वमिव, अयुक्तम्, अहं स्वयम् युजां स्थापयामि, सुलभं हितं च; न अहं अस्य मुञ्चामि, न बध्नामि, मार्गविद् नेतृ ऋजु प्रायाति। अग्निः, इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, देवगणः, आगच्छन्तु, मारुतः विष्णुश्च; अश्विनौ, रुद्रः, देव्यो, पूषा, भगः, सरस्वती – ते सन्तु प्रीताः। इन्द्रः च अग्निः, मित्रः च वरुणः, अदितिः, सूर्यः, पृथिवी, द्यौः, मारुतः, पर्वतानि, आपः – अहं विष्णुं, पूषाणं, बृहस्पतिं, भगं, सवितारं च आह्वयामि। विष्णुः, वातः, अविघ्नः, अस्मभ्यं धनं ददातु; सोमः सुखं ददातु; ऋभवः, अश्विनौ, त्वष्टा, विभ्वान् च अस्मान् सम्पदर्थे अनुगृह्णन्तु। ते मारुतगणाः अस्मान् आगच्छन्तु, पूज्यः स्वर्गवासी यज्ञे उपविशतु। बृहस्पतिः, पूषा, यमः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च अस्मान् रक्षां ददातु। पर्वतानि, सुहृदः, उदाराः, नद्यः, भूतपालकाः, अस्मान् रक्षन्तु। भगः, वितरकः, बलं साहाय्यं च ददातु; विश्वव्या अपि अदितिः मम आह्वानं शृणोतु। देवानां दीप्ताः पत्न्यः अस्मान् अनुगृह्णन्तु, विजयम्, बलस्य लाभम् च ददातु। या पृथिव्याम् वसन्ति, या आपः नियमेन पालयन्ति – ताः सौम्याः देव्यो अस्मान् रक्षाम् ददातु। देव्यो, देवपत्नीः, अस्मान् आगच्छन्तु – इन्द्राणी, अग्नायी, अश्विनी, राक्; वरुणानी द्वयोर्लोकयोः शृणोतु; ऋतस्य मातरः देव्यो अस्मान् आगच्छन्तु। सा, प्रवृत्ता, दिवम् आरोहति, घोषयन्ती; महती माता पुत्रीं बोधयति। या युवती चिन्तया पूर्णा, सृजति, पितॄन् स्वगृहे आह्वयन्ती। शीघ्रगामिन्यः, प्रयत्नवन्त्यः, अमृतस्य नाभिं प्राप्त्वा यान्ति। अनन्ताः ताः पन्थानः, सर्वतः, द्यावापृथिव्या सह गच्छतः। वृषा, समुद्रः, अरुणः, सुशिखी, पूर्वपितुः गर्भं प्रविष्टः। दिवः मध्ये स्थाप्यते, चित्रशिला लोकान् अन्तान् प्रति प्रसारितः। चत्वारः तं रक्षायै वहन्ति, दश गर्भं गमनाय पालयन्ति। त्रिधा अस्य उच्चाः गावः; ताः दिवः अन्तेषु एकैव चरन्ति। एष रूपम्, एष वासः, जनाः विचरन्ति, यदा नद्यः, आपः, स्थिताः। द्वौ मातरं वहतः, अन्याः अत्र जायन्ते, यमौ स्वबन्धुभिः सह। आपः तस्य चिन्तां विस्तारयन्ति, यथा मातरः पुत्राय वसनं वयन्ति। हृष्टाः, महान्तः, संमेलनं प्रति यान्ति, वध्वः दिव्यमार्गेण गच्छन्ति। एष नः अस्तु, हे मित्र वरुण, हे अग्ने, एष नः शुभं अस्तु। गाम्, स्थिरं पदं प्राप्नुयाम; नमो महते दिवे, तस्य स्थानाय। प्रियम् आवासं, महत् तेजः, स्वयम् ज्योतिष्मन्तम्, महान्तम्, तं चिन्तयाम। यदा दिवः दिशः अद्भुतः आपः प्रसारयति, ताः वृत्य उपादत्ते। ते मार्गं विस्तारितवन्तः, वीर्यवन्तः, सामान्यः, बलात् सर्वं क्षेत्रं व्याप्य। आपः संगता, अन्याः प्रवृत्ताः; दिव्याः जनाः पूर्वैः सह तरन्ति। अश्मभिः, दिवस्-रात्रिभिः, सः बलिष्ठं वज्रं ताडयति, अद्भुतः। शतं अपि तस्य गृहे चलन्ति, सम्यक् परिवर्तन्ते, दिवस्-रात्रि च परिवर्तन्ते।