इन्द्रः सर्वदानिनां मध्ये महाबलश्च राजाऽभूत्, जनानां नायकः, यं स्तुतये प्राचीनानि गीतानि बहुवर्णानि उपयुञ्जते। तस्मै कवयः काव्यं वचनं च समर्पयन्ति, यतो हि स इन्द्रः स्तोत्रधारः, यस्य कृते त्रयः स्तोत्रगानाः वर्धन्ते, त्रयः स्तोत्रगानाः प्रकाशन्ते। अथ सुतसोमेन सह शिलाभिः आगच्छतु, सोमपतिं प्रति पातु, महाबलिनं वृत्रहन्तारं च। शिला बलवती, हर्षः बलवान्, अयं सुतसोमः अपि बलवान्; एवं महाबलिनं वृत्रहन्तारं इन्द्रं वयं आह्वयामः। अहं त्वां महाबलिनं महास्तोत्रैः आह्वयामि, वज्रधरं वृत्रहन्तारं च। त्वं शीघ्रगः, वज्रधरः, महाबलः, जयिनः, शक्तिमान्, राजा, वृत्रहन्ता, सोमपीथः; तव युग्ये पिङ्गले योजयित्वा, इन्द्रः मध्याह्ने सुतस्य समीपे प्रीणन सोमं आगच्छतु। यदा स्वर्भानुरसुरः त्वां सूर्यं तमसा अभ्यहनुत्, तदा त्वं क्षेत्राणाम् अज्ञानवत् मोहितः, तथापि त्वया लोकाः प्रकाशिताः। यदा स्वर्भानोरमायः दिवः पतित्वा इन्द्रेण दृष्टः, अत्रिः तमसा आच्छन्नं गुह्यं सूर्यं चतुर्थेन ब्रह्मणा अविन्दत्। मा एष ते क्रोधोऽत्र मयि पततु; मा रुषा वा भीत्या वा मां निष्कासयः। त्वं मित्रः, सत्यदातृ, वरुणश्च राजा, यौ नौ उभौ पातः। ऋत्विजः शिलाभिः स्तोत्रैः च देवांश्च श्रद्धया यजामास; अत्रिः दिवि सूर्यस्य चक्षुः पुनः स्थापयामास, स्वर्भानोः मायां अपाकरोत्। यं सूर्यं स्वर्भानुरसुरः तमसा अभ्यहनुत्, अत्रिः तां तमः अविन्दत्, अन्ये न अशक्नुवन्। अथ मित्रावरुणौ, कः नु वः रक्षेत्? दिवः महत्त्वात् उत पृथिव्याः बलात्, उत ऋतस्य स्थाने? युवां नः पशूनिव यज्ञियान् अश्वानिव पातम्। मित्रः, वरुणः, अर्यमा, इन्द्रः, ऋभवः, मरुतः, ये च रुद्रं नमस्यन्तः स्तोत्रैः सन्तः, ते नः अनुगृह्णन्तु। अश्विनौ, ये वयं आह्वयामः, रथस्य वातस्य पोषाय, स्वर्गस्य अधिपतये च, स्तोत्रं समर्पयामः यथा यज्ञदत्तं ददाति। दैवः कण्वः, ऋत्विजः त्रितः, अग्निना सह वायुः, पूषा भगश्च सर्वदातृणः स्पर्धायाम् अश्ववत् शीघ्रं आगच्छन्। अश्वयुक्तं धनं वः सृजामि; मनः धनस्य सहायं चिन्तयतु। शुभः उषिजां होतृ, मरुतश्च महाबलिनः सदा सन्निहिताः। वायुम् ऋथ्युक्तं आह्वयामः; देवं धियं स्तोत्रैः स्तौमः। धर्मपत्नीः दयावः अत्र नः चिन्तयन्ति। उपस्थेयः वः उत्तमाः स्तोत्रैः, ये युवानमपि द्युमन्तं प्रबोधयन्ति। उषाः निशा च सर्वज्ञे यज्ञं मर्त्येभ्यः वहतः। पुष्टिवर्धनः नरपतिः त्वष्टा च स्तुयन्ते; श्रद्धया धिषणा, वृक्षा, ओषधयः च धनं याचन्ते। पर्वतानः अस्माकं रक्षकाः स्युः, वसूनिव वीर्यवन्तः। पूषा, आप्त्याः, नमस्यन्तः नः स्तोत्रं वर्धयन्तु, शुभानि वरदानि ददातु। त्वं पृथिव्याः बीजं बलयसि, त्रितः आपां सुतः बहु ददाति। अग्निः स्तोत्रैः स्तुतः ज्वलद्ग्रीवः दारुं छिनत्ति। कथं वयं महतो रुद्रस्य, कद्रस्य, भगस्य च वदेम? आपः ओषधयः च नः पान्तु, स्वर्गः, वना, पर्वतानां पत्रिणः च। पौरुषेयः पर्वतः, शीघ्रः, बलवान्, सर्वतोवृत्तः नः शृणोतु; आपः दुर्गा इव दीप्ताः पर्वतः परितः वहन्तु। ये वयं स्तौमः, ते महान्तः अद्भुतदातृणः जानन्ति; पक्षिणः अपि तेषां शरणं यान्ति, मर्त्याः भयभीताः अनुयान्ति। अद्याहं सुमखाय दैवीमानुष्ये जन्मनि वदामि; दिवः, दीप्तपर्वतानां वर्धनं, विस्तीर्णानां नदीनां वर्धनं प्रार्थये, विघ्नान् नुदन्तु। प्रतिपदे मम जरां तिरस्कुर्यात्; बलवती रक्षिका मां पालयतु। महती जननी, पृथिवी, सुमती, ऋजुपाणिः, ऋजुपथ्या अस्मभ्यं बुद्धिसंयुक्तं वरं ददातु। कथं वयं उदारान् श्रद्धया सेवेम? मरुतः स्तोत्रैः उपगच्छेम; कीर्त्या उपगच्छेम। अहिर्बुध्न्यः नः न हिंसयेत्; रक्षकः सदा समीपस्थः अस्तु। एवं सुताय धनाय च देवाः मर्त्यैः इच्छन्ति; एवमस्तु। अत्र शुभानि वपुषि स्थापयेम; जरां यदि आगच्छेत्, निरृत्या अपि सा क्षप्येत्। देवाः, वः सौम्या कृपा, या बलवती, अस्माकं भूयात्; वसवः, गाव्यं वरं लभेम। उदारदात्री देवी शीघ्रं शुभाय आगच्छतु। इला, पशूनां माता, अस्मान् उपगच्छतु; नद्यः वा उर्वशी वा तां स्तौयुः। उर्वशी, विशदद्यौः स्तुता, ये च पूर्णाः, ते हविर्भिः फलं वहन्तु। पृष्ठिवी अस्मभ्यं समृद्धिं ददातु। अथ वयं वरुणं शान्तमुत्तमं गीत्या याचामः; मित्रं, भगं, अदितिं च। पञ्चजन्य ऋत्विजः, चित्रायाः अश्वायाः जातः, शृणोतु; महाबलः असुरः, हर्षदः, अस्मान् सुष्ठु मार्गे नेतु। अदितिः मम स्तोत्रं गृह्णातु, यथा माता प्रियं पुत्रं पालयति। वचः पवित्रं, देवप्रियं, अहं मित्रावरुणाभ्यां हर्षदाभ्यां समर्पयामि। श्रेष्ठं धियः उत्तमं उत्तिष्ठापय; स मधुना घृतेन च स्तूयताम्। सविता देवः इच्छितं दीप्तं धनं ददातु, यत् सुप्रतिष्ठितं हितकरं च। इन्द्रः, त्वं मनसा, गावः, शीघ्रैः, हिरण्यमैः, सौम्यैः अस्मान् नेतु; वचसा, देवप्रियैः, देवानां कृपया अस्मान् संयोजय। भगः, सविता, भागधनं, इन्द्रः वृत्रहन्ता, धनं, ऋभवः, पुरस्कारः, पुरंधी च, अमृताः महाबलिनः अस्मान् पालयन्तु। मरुतां जयिनां, अजित्यां, नित्ययुवानां कर्माणि अहं प्रवदामि; न पूर्वः, न परः, न नवः, तव बलं समशक्नोत्। प्रथमं वसु धनदं बृहस्पतिं स्तौमि, यः बहुभिः स्तूयते, आहूयते, शुभदः, बह्वाह्वानः। तव सहायेन, बृहस्पते, उदाराः वीर्यवन्तः अक्षता भवन्तु। ये अश्वं, गावं, वस्त्रं वा ददति, तेषां मध्ये धनं अस्ति। यो अनाथः, धनकामः, ये स्तोत्रं न प्रतियच्छन्ति, तेषां मध्ये स नय्यः प्रस्थाप्यताम्। ये विद्रोहे वर्धन्ते, ये वचो द्विषन्ति, सविता, तान् दूरं नय। एवं ऋषयः, देवाः, उदाराः, बलवन्तः, स्तोत्रैः, यज्ञैः, प्रार्थनाभिः च सदा पूज्यन्ते, ये नः रक्षां, धनं, बलं च ददाति, तमसो नाशनं, सोमस्य प्रीतिं, पृथिव्याः समृद्धिं, तथा सर्वेषां जीविनां कल्याणं च।