राज्ञः स तु न सञ्चलति, यस्य अन्तः इन्द्रः, गोमित्रः, बलिनं सोमं पिबति। सः स्वैः सहचरैः अग्रे गच्छति, अहिं हन्ति, जनान् पालयति, सौभाग्यवान् च कीर्तिमान् च भवति। सः सुरक्षितः सुखेन च समरे च समृद्धिं प्राप्नोति, स्पर्धायां च युद्धे च विजयं लभते। सः सूर्यस्य प्रियः, अग्नेः च प्रियः, यः इन्द्राय सुतं सोमं जुहोति। इन्द्रः, विस्तीर्णमुखः, धनदः, शतक्रतुः, सर्वेषां जनानां कृते महत्त्वं, कीर्तिम्, राज्यम्, महिमानं च दातुं त्वं नो ददातु। यदा त्वं, इन्द्र, वीर्यवान्, कीर्तिं पोषणं च स्थापयसि, तदा त्वया श्रुतपूर्वा सुवर्णमयी दुर्जया कीर्तिः विस्तीर्णा क्रियते। तव ये शक्तयः, वज्रपाणे, प्रज्ञया विवेकशक्त्या च बलवन्तः; यूयं देवौ स्वस्तये दिवि च पृथिव्यां च राजथः। अधुना, वृत्रहन्, यद् यद् कौशलं तव अस्ति, तत् नो वीर्यं ददातु, नः शौर्यं च ददातु। एतेन सौभग्येन, शतक्रतो, त्वं नः रक्षां कुरु; इन्द्र, वयं सुवरक्षिताः स्याम, महाबलिन्, सुवरक्षिताः स्याम। यद् यत् तेजः, इन्द्र, तव अस्ति, वज्रपाणे, तद् धनं नः ददातु, उभे धने नः आनीयात्। यद् यत् श्रेयः त्वया चिन्तितम्, इन्द्र, तत् दिव्यम् उपहारं नः आनय; त्वदीयं प्रीतिं वयं जानीयाम, उदार त्वं असि, तवात्यन्तदाहाय। तव या धीरः दानाय प्रेरिता, कीर्तिमती महती च बुद्धिः, तया, वज्रपाणे, त्वं प्रबलानपि जयसि, फलमपि नः ददाति। दानानां मध्ये श्रेष्ठः, जनानां राजा, इन्द्रः, स्तुत्याय, प्राचीना गीतानि बहुवाचोभिः तम् उपसर्तुम् अर्हन्ति। तस्मै एषा स्तुतिः, एषा ऋचः इन्द्राय गायनीयम्; तस्मै प्रार्थनाय, त्रयः स्तोत्राणि वर्धन्ते, त्रयः स्तोत्राणि प्रभान्ति। आगच्छ वज्रैः, सुतं सोमं पिब, सोमस्य अधिपते, महाबलिन् इन्द्र, महाबलिभिः सह, वृत्रस्य हन्तरि। वज्रः महाबलः, मदः महाबलः, अयं सुतः सोमः महाबलः; महाबलिन् इन्द्र, महाबलिभिः सह, वृत्रस्य हन्तरि। त्वां अहं आह्वये, महाबलम्, महाबलैः स्तोत्रैः, वज्रधारिन्; महाबलिन् इन्द्र, महाबलिभिः सह, वृत्रस्य हन्तरि। त्वरितः, वज्रधारिन्, महाबलः, विजयी, बलवान्, राजा, वृत्रस्य हन्ता, सोमपः; युक्त्वा हरितौ, इन्द्रः मध्याह्ने सुतप्रेषणे आगच्छतु, सोमस्य रमेण। यदा स्वरभानुः, असुरः, त्वां, सूर्य, तमसा अभितप्तवान्, यथा कश्चित् क्षेत्राणां अज्ञः मोहितः, त्वं लोकान् प्रकाशयः। यदा स्वरभानोः मायाः, इन्द्र, दिवः पतिता, अत्रिः तमसा छन्नं सूर्यं चतुर्थेन ब्रह्मणा अदृश्यत्। मा एषः तव रोषः अत्र मयि पततु; मा क्रोधात् वा भीत्या वा माम् अपाकुरुष्व। त्वं मित्रः, सत्यम् दातारः, वरुणः च राजा, आवां रक्षतः। ऋत्विक्, वज्रैः स्तोत्रैः च, देवान् श्रद्धया अर्चयत्; अत्रिः दिवि सूर्यस्य चक्षुः स्थापयामास, स्वरभानोः मायां अपाकरोत्। तम् सूर्यं, यं स्वरभानुः, असुरः, तमसा अभितप्तवान्—अत्रिः ताम् तमः अदर्शयत्, अन्ये न अशक्नुवन्। कः नु, मित्रवरुणौ, त्वां रक्षेत्—दिवः महिम्नः उत पृथिव्याः बलात्, उत सत्यस्य आसने? यूयं नः पालयेत, यथा पशून् वा अश्वान् वा यजुषि रक्षेयुः। मित्रः, वरुणः, अर्यमन्, इन्द्रः, रिभवः, मरुतः च नः प्रीयन्ताम्; ये च, श्रद्धया, रुद्रं, शंकरं, स्तुवन्ति, ते अपि नः अनुगृह्णन्तु। अश्विनौ, यौ वयं साहाय्यार्थं आह्वयाम, रथस्य पोषणाय, वातस्य च, च दिवस्पते, वः स्तोत्रं यजमान इव समर्पयाम। दिव्यः कण्वः, ऋत्विक्, त्रैथा, च वायुः अग्निना सहितः; पूषा च भगः, सर्वदातृ, स्पर्धायाम् अश्ववत् शीघ्रं आगच्छन्। वः कृते, अश्वयुक्तं धनं समुत्सृज; मनः धनाय सहायं विचिनुत। शुभः होतारः उशिजाम्, यूयं मरुतः, महाबलिनः, नित्यं उपस्थिताः। वायुम् आह्वयाम, रथयुक्तं; दिव्यं, प्राज्ञं, दातारं स्तोमैः स्तौम। धर्मिष्ठाः, उदाराः पत्न्यः, अत्र नः चित्तानि न्यधुः। अहम् उपसर्पामि वः, यथार्हं स्तोत्रैः, तैः स्तोमैः ये नवम् व्योम अपि बोधयन्ति। उषाः च रात्रिः, सर्वज्ञे, यज्ञं मर्त्याय वहतः। वः स्तौमि, पोषिणः, नरपतिं, त्वष्टारं, विश्वकर्माणम्। श्रद्धया, भगिनी धिषणा, वृक्षाः, ओषधयः च धनं इच्छन्ति। गिरयः अस्माकं रक्षिणः स्युः, वसूनामिव, बलवन्तः शूराः। दाता, अप्त्याः, पूज्याः, नः स्तुतिं सदा वर्धयन्तु, शुभानि च ददातु। त्वं बीजं पृथिव्याः बलं कुरुषे, महाबलिन्; त्रैथा, आपां पुत्रः, बहूनि दानानि वहति। अग्निः, स्तुत्यः, ज्वलद्ग्रीवः, दारूणि छिनत्ति। कथं वयं महान्तं रुद्रं, कद्रं प्राज्ञं, भगं च भाषेमहि? आपः च ओषधयः अस्मान् पालयन्तु, दिवः, वनानि, गिरयः च पर्णशिरसः। पोषणस्य अधिपः अस्मान् शृणोतु, गिरिः शीघ्रः, बलवान्, सर्वं व्याप्नुवन्। आपः, दुर्गाणिव प्रकाशमानाः, शृण्वन्तु, परितः प्रवहन्त्यः महतीं शैलम्। ये हि महान्तः ये वयं स्तुमः, अद्भुतदातारः, ते जानन्ति। पक्षिणः अपि तेषां शरणम् आगच्छन्ति, मर्त्याः अपि तान् भयेन अनुयान्ति। अधुना अहम्, दिव्यानि च पार्थिवानि च जन्मानि सुमखाय वदामि। द्यौः च प्रभ्राजमानाः गिरयः वर्धन्तां, विस्तीर्णाः नद्यः प्रवहन्तु, विघ्नान् अतिवर्तन्ताम्। प्रत्येकं पादे, जरां मम दूरं कुर्यात्; बलिष्ठा रक्षिका मम रक्षां कुर्यात्। महती माता, पोषिणी पृथिवी, ऋजुपाणिः, ऋजुपथा, प्राज्ञस्य अनुग्रहं नः ददातु। कथं वयं उदारान् श्रद्धया सेवेमहि? मरुतः स्तुत्या उपसर्पाम; मरुतः कीर्त्या उपसर्पाम। अहिर्बुध्न्यः नो न हिंसितु; अस्माकं रक्षकः सदा समीपः भवतु। एवं, सन्ततिः च धनं च इच्छन्तः, देवाः मर्त्यैः उपास्यन्ते; एवम्, देवाः मर्त्यैः उपास्यन्ते। अत्र, वयं शुभत्वं स्वशरीरे स्थापयेम; जरां चेद् आगच्छेत्, निरृत्या ग्रस्तं भवतु। हे देवाः, वः सौम्यः अनुग्रहः, यः बलं ददाति, अस्माकं भवतु; हे वसवः, वयं गावः शुभं लभेम। उदारा देवी, शुभदा शीघ्रगा, नः शुभाय आगच्छतु। इला, गवां माता, अस्मान् उपसर्पतु; नद्यः वा उर्वशी वा ताम् स्तुवन्तु। उर्वशी, दिवि विस्तीर्णायाम् स्तुता, ये च बहवः, ते यज्ञस्य फलं वर्धयन्तु।