इन्द्रः स्वेन महता वीर्येण अस्मान् पातु, यं वयं स्तोत्रेण स्तौमः। यः यज्ञे त्वचं ददाति, तं सदा मुदयतु, मधुमन्तं सोमं रममाणः। तत्र त्रसदस्योः पुरुकुत्सस्य पुत्रस्य दश श्वेताः सुवर्णाभरणयुक्ताः शीघ्रगामिनः अश्वाः माम् वहन्तु, ते रक्तचिह्नाः बलवन्तः सत्यं माम् अग्रे नयन्तु। तथा मरुताश्वस्य रक्तवर्णाः बलसम्पन्नाः अश्वाः, ये सभायाम् ऐश्वर्यं ददाति, सहस्रशः सदा चलन्तः, माम् दानैः सम्पादयन्तु, तं तेजस्विनं शोभनं स्तौमि। ध्वन्यस्य अश्विनः शुभलक्षणयुक्ताः अश्वाः, ये सम्पन्नाः, सुशिक्षिताः, सम्यक् मार्गदर्शिनः, सुमन्तवः, साङ्केतिकाः, माम् वहन्तु। सवंवराणस्य ऋषेः महता सम्पद्विभवेण, गावः इव गोष्ठं प्रति, त्वरमाणाः आगच्छन्तु। स एव अद्भुतः इन्द्रः, यस्य शत्रवः अजाता, स नित्यः, स्वप्रज्ञया प्रकाशमानः, स्तुत्यः इति कीर्त्यते। तस्मै स्तोत्रवाहनाय सोमं सिञ्चतु, हविषा यजतु। स सोमपानः उदारः, मधुना रमते; यदा सः पशून् हन्तुं प्रस्थितः, सहस्रदण्डी रिपुं विनाशयितुं प्रयाति। यः तस्मै सोमं पिण्डे वा पात्रे वा सिञ्चति, स तेजस्वी भवति, शक्तिमान् शक्रः तस्य पापं हरति; सः मेधावी मित्रः सखायं कृत्वा तं शुद्धं करोति। यः पितरं वा मातरं वा भ्रातरं वा हन्ति, तं शक्रः न इच्छति। स धर्मपथं जानाति, भक्त्या कर्म कुर्वन्; पापिनः सम्पद् न लभ्यते। सः न पञ्च न दश सहायान् आह्वयति, न अदातारं वा समृद्धिं वा अन्वेति। सः ज्ञानं जयति, शत्रुं हन्ति, धीरः दिव्यभागं गवां मध्ये विभजते। तेजस्वी स्पर्धायाम् चक्रं प्रवर्तयति; सः अदातारं द्वेष्टि, दातारं सखा भवति। इन्द्रः सर्वदमनः, भयानकः, दासं च आर्यं च स्वेच्छया नयति। सः अपहर्त्रा सह गच्छन् अन्नं गृह्णाति; सः उपासकाय, साधवे, धनं वितरति। दुर्गे अपि रक्षितं नास्ति; यः तस्य वीर्यं रुषयति, सः सर्वं नाशयति। इन्द्रः उदारः, उभौ जनौ, धनाढ्यं प्रसिद्धं च, गवां मध्ये जानाति। स एकं युक्तमपि कम्पयति, स्वबलात् स्रोतो दुग्धं विसृजति। यः सहस्रगीतैः स्तूयते, अग्निवर्णः रिपुर्हि, उन्नतध्वजः, श्रेष्ठचिह्नः; तस्मै आपः बद्धाः विसृजन्ति; तस्मिन्सु बलिन्यैश्वर्यं स्यात्। इन्द्रः, तव यत् श्रेष्ठं सहायं, विजयी युद्धे, अजितं समरे, जनानां समर्थं, तत् अस्मभ्यं वह। इन्द्र! चत्वारि, त्रयः, पञ्च वा ये सहायाः जनानां मध्ये, तान् अस्मभ्यं आनय। वयं तव श्रेष्ठं, बलिष्ठं साहाय्यं आह्वयामः; त्वं हि वृषा जातः, महावीर्ययुक्तः। सत्यं, त्वं दानाय वृषा, वृषत्वेन जातः, तव बलं वृषभवत्; तव स्वशक्ति, धैर्ययुक्तं मनः, स्थिरं पुरुषत्वम्। त्वं, इन्द्र, विघ्नहर्ता, तं शत्रुवत् मनुष्यं दमय; शतक्रतो, सर्वैः रथैः सह प्रस्थितः भव। त्वं, वृत्रहन्, ये दर्भं वितन्वन्ति, तैः आहूयसे, प्राचीनः, प्राचीनानां मध्ये, सम्पदं लभसे। इन्द्र, अस्माकं रथं, दुर्जयं, युद्धे अग्रगामिनं, स्पर्धायां विजयिनं, नित्यं जयन्तं कुरु। आगच्छ, इन्द्र, अस्माकं रथं पालय; वयं बलवन्तः स्वर्गे कीर्तिं लभेमहि, तत्र स्तोत्रं यजेमहि। स इन्द्रः अत्र आगच्छतु, यो निधीनां सम्पदां वेत्ता, धनदः, यः तृषितः इव मरुस्थले मधुमन्तं सोमं पातुं इच्छति। त्वाम्, वीर, हरिवः, सोमः शिखरवत् उत्थायति; त्वां अनुगम्य, वयं हर्षयामः, त्वां गीतैः प्रहृष्यन्तः। यथा चक्रं परिभ्रमति, तथा मे मनः तव वीर्यं चिन्तयित्वा कम्पते; गायकः त्वां रथ उपवेश्य, सदा वर्धते, त्वां स्तौति। एष गायकः, शिलायामिव, त्वदर्थं महतीं ध्वनिं जनयति, इन्द्र, सोमपानाय उत्सुकः; सः उदारः, दक्षिणेन हस्तेन दानानि ददातु, वामेन न निवारयतु। द्यौः त्वां वर्धयतु, वृषभं वृषभाणां मध्ये; त्वं द्वाभ्यां हरिभ्यां वहसि; एवं वृषन्, इन्द्र, दृढरथ, सुग्रीव, महाबल, वज्रिन्, अस्मभ्यं धनं ददातु। यः त्रिशतैः सहचरैः द्वौ रक्तौ शीघ्रगामिनौ अश्वौ युञ्जाति, तस्मै बालाः नमन्तु; मरुतः रथप्रिया, तस्मै समायान्तु। सूर्यतेजसा युक्तः यजमानः, तैलाभ्यक्तपीठः, नम्रः, तस्मै अव्यया उषसः प्रकाशन्ते; सः इन्द्राय सोमं पातुं इच्छति। अग्निः दीप्तः, कुशा वितनिता, शिलाः सज्जीकृताः, सोमः सिञ्च्यते; शिलाः तस्मै वदन्ति, होता हव्येन प्रवाहं प्रति गच्छति। वधूः पतिं प्रति गच्छति, रानी वाकं जनयति; रथध्वनिना सहस्रशः स्तोत्रैः भ्रमन्ति। स राजा न चलति, यस्य इन्द्रः, गवां सखा, सोमं पिबति; सः सखिभिः अग्रे गच्छति, अहिं हन्ति, प्रजाः पालयति, सौभाग्यं नाम वहन्। सः सुरक्षितः स्पर्धायाम् युद्धे च विजयी भवति; सः सविता प्रियः, अग्नये प्रियः, यः इन्द्राय सोमं यजति। इन्द्रः, विस्तीर्णमुख, धनद, शतक्रतो, सर्वेभ्यः जनाय कीर्तिं, ऐश्वर्यं, महत्त्वं ददातु। यदा, इन्द्र, त्वं महाबल, कीर्तिं पोषणं च स्थापयसि, तदा त्वं दीर्घश्रुतं, सुवर्णमयं, अजयं यशः विस्तारयसि। तव शक्तयः, अश्महस्त, बुद्ध्या प्रबला; त्वं देवौ द्वौ, स्वर्गे भूमौ च, कल्याणाय पालयसि। वृत्रहन्, यद् कौशलं तव अस्ति, तत् अस्मभ्यं वीर्यं, वीरबलं च ददातु। एतेभ्यः आशीर्भिः, शतक्रतो, अस्मान् पालय; इन्द्र, वयं रक्षिताः स्याम, वीर, वयं रक्षिताः स्याम। यद् ते, इन्द्र, अश्महस्त, तेजस्वि बलम् अस्ति, तद् अस्मभ्यं ददातु, उभयं धनं आनय। यद् इन्द्र, त्वम् श्रेष्ठं मन्यसे, तत् दिव्यं दानं अस्मभ्यं आनय; तव प्रियं वयं जानेम, उदार, अतिविषमस्य कृते। सा तव निश्चला बुद्धिः, दानाय उत्सुकाः, यशस्विनी, महान्, तया त्वम्, अश्महस्त, बलिनं अपि जयसि, अस्मभ्यं सम्पदं ददातु।