जनाः तं समीपं यान्तं पश्यन्ति, यदा इन्द्रः स्वमित्रं सोमं सुतवन्तं अन्विष्यति। तत्र शिलायाः घोषः श्रूयते—“अयं वेदिर्निर्वृत्तः स्यात्”—तस्मै यत्र ऋत्विजः सह जरन्तया विचरन्ति। ये त्वां स्तुतवन्तः, ये च त्वां इदानीं स्तुवन्ति, हे अमृत, तेषां न किञ्चिदपि अनिष्टं भवतु। अस्माकं यज्ञं गृहाण, तव वीर्यं तेषु जनेषु स्थापय, यत्र वयं त्वया सह वसेम। इन्द्रः तदा अपिध्यानि अपासारयत्, स्रवांसि मुक्तवान्, पन्थानः उद्घाटितवान्। स यदा महतीं गिरिम् अवर्तयत्, तदा निर्झराः प्रवहन्ति स्म, दानवं च सः अवधीत्। वज्रिणा त्वया, ऋतून् अनुगृह्य, अपिध्यानि भिन्नानि; पर्वतस्य स्तनं मुक्तं कृतम्। अनन्तकोशं महाव्यालं अपि, त्वं बलवता, हे भीम इन्द्र, हत्वा चकार। तस्य महतः क्रूरस्य पशोः, इन्द्रेण हन्ता बलात् निपातितः; योऽस्मिन् अविजित्यं मन्यते स्म, तस्मात् अन्यः, अधिकबलः, जातः। तेषु अपि, स्वबलमाश्रित्य रममाणं, तमिस्राजं तनयं, तम् उग्रं शुष्णं दानवं, वज्रधारी वृषा इन्द्रः स्वशस्त्रेण निपातितवान्। यः स्वमायया स्थितः, तस्य दुर्बलस्थानं त्वं, हे इन्द्र, अवगच्छः; सोमबलसम्पूर्णः सत्त्ववान् त्वं, तं प्रतिद्वन्दिनं तमसि गृहे स्थापयामासिथ। सः सूर्यरहिते तमसि शयानः, स्वयम् उत्क्षिप्तः, त्वया, सोमपेयेन तुष्टेन वृष्णा इन्द्रेण, उपरि निपातितः। महद् दानवं प्रति, इन्द्रः शस्त्रं उच्चैः उद्धृत्य, अव्यथनीयमस्त्रं इच्छन्, वज्रं गृहीत्वा, सर्वेषां सत्त्वानां अधमं कृतवान्। गर्जन्तं, मधुपेयम्, विवरस्थं, तं भीमं त्वं, हे महेन्द्र, निपातितवान्; अपादं, अकरं, महता प्रहारेण, तमसि न्यपतयः, तस्य वाक् शान्ता। कः तस्य बलस्य, वीर्यस्य च, प्रतिरोधं कर्तुं शक्नोति? एक एव, अजितः, धनानि जयति; शीघ्रगाः अपि, हे देवाः, इन्द्रस्य बलं भीताः पलायन्ते। तस्मै, दिव्या प्रीतिर्निर्वृता, इन्द्रं वरणुते, यथा शीघ्रिणी युवानं पतिं वृणुते। यदा तस्य बलं सर्वैः संयुज्यते, तदा लोकाः स्वबलिनं नमन्ति। शृणोमि हि त्वामेव, सत्यस्य अधिपतिं, पञ्चजन्यं जातं, जनानां मध्ये कीर्तिमन्तम्। त्वाम् उत्सुकाः मम कृते ग्राहयन्ति, हे नूतन इन्द्र, रात्रौ च प्रातः च आह्वयन्ति। एवं त्वां शृणोमि, यः प्रयोजनवान्, यः ऋत्विजेभ्यः धनानि ददाति। किं तैः बन्धुभिः, हे इन्द्र, ये त्वां प्रति स्पृहां त्यक्तवन्तः? महान्तं, वीर्यवन्तं, अहं नृणां मध्ये स्तौमि—एवं बलिनं इन्द्रं अरण्येषु। यः स्तुतः सम्पदर्थे, जनैः युद्धे सखा इति विज्ञायते। त्वं, हे इन्द्र, धियाः प्रेरितः, स्तोत्रैः, हरिणां युगं न अतिष्ठसि। सुमनसः प्रीयमाणः, स्तुत्यः, जनान् पालय। ये त्वां न स्तुवन्ति, हे इन्द्र, ते न कदापि अस्मान् अतिक्रान्तवन्तः; अविश्वासिनः शून्याः अभवन्। रथं आरोह, हे वज्रिन्, रश्मीन् धारय, हे देव, स्वयम् अश्वान् चालय। बहूनि स्तोत्राणि, हे इन्द्र, तव सन्ति; गोषु युद्धं कुर्वन्, विस्तीर्णे क्षेत्रे त्वं कर्म अकुरुत। सूर्याय स्वं स्थानं दत्तवान्, हे वृषन्, संग्रामे दस्योः नाम प्रसिद्धं चकार। वयं तव, हे इन्द्र, त एव च ते जनाः, जाताः गणाः, प्रस्थिताः रथाः च। आगच्छ, हे अहिहन्, बलसमेतः, श्रियं इव, हविषि रमणीयः, स्पर्धायाम् अपि शोभनः। त्वया, हे इन्द्र, सर्वे अतीताः, अमृत, वीर्येषु श्रेष्ठः। अस्मभ्यं एतत् धनं ददातु, दानप्रिय, स्तुत्य, दानस्य स्तुतिं करोमि। एवं, हे इन्द्र, महद्भिः बलैः अस्मान् पालय, वीर, यदा वयं त्वां स्तौमः, गायकः इव। ये त्वां त्वचं ददति स्पर्धायाम्, तान् हर्षय, मधुमत्तमं सोमं रमस्व। त्रसदस्योः, पुरुकुत्सस्य पुत्रस्य, दश श्वेताः सुवर्णभूषिताः शीघ्रगामिनः माम् वाहयन्तु। ते रक्तचिह्नाः, बलसम्पन्नाः, माम् एव वहन्तु। मरुताश्वस्य रक्ताः अश्वाः, बलसमृद्धाः, सभायाम् दातारः, माम् वाहयन्तु। सहस्रशः, नित्यगाः, माम् ददतु; तेजस्वी, प्रभायुक्तः, सौन्दर्याय स्तूयताम्। ध्वन्यस्य शुभलक्षणाः, शोभनाः, सुप्रयुक्ताः अश्वाः माम् वाहयन्तु; संवरणस्य ऋषेः महत्या सम्पद्या, गावः इव गोष्ठं, शीघ्रं आगच्छेयुः। यस्य शत्रवः अजाता, यः अजरः, तेजोमयः, स्वधर्मे स्थितः, सः अद्भुत इति स्तूयते। प्रार्थनाभृतः, बहुशस्तुतः, तस्मै सोमं सुत्वा, पच्यताम्। सोमेन तृप्तो दातारः, मधुमत्तमं पेयम् रमते। यदा सः पशोः वधाय प्रयाति, सः सहस्रहन्ता रिपुं विनाशाय अन्विष्यति। यो तस्मै सोमं सुत्वा ददाति, सुतशाले वा पात्रे वा, स तेजस्वी भवति, हे महाबल। शक्तिमान् शक्रः तस्मात् पापं हन्ति; सः दाता, मेधावी मित्रः, तस्य शरीरं शुद्धं करोति। यः पितरं वा मातरं वा भ्रातरं वा हन्ति, तं शक्रः न इच्छति। स धर्मपथं जानाति, भक्त्या युक्तः; पापिनः सम्पदः न आगच्छन्ति। न सः पञ्च वा दश वा आह्वयति; न अनध्वरं वा समृद्धं वा संनद्धः। सः विद्यां जयति, रिपुं हन्ति, मेधावी दिव्यं भागं गोमत्यां सनुते। शीघ्रगामी, स्पर्धायाम्, चक्रं प्रवर्तयति; अनध्वरस्य शत्रुः, अध्वरस्य सखा। इन्द्रः सर्वजयिता, भयंकरः, दास Arya च स्वेच्छया नयति। सः लूण्ठकसहचारी, अन्नं हरन्, भक्ताय धनं ददाति। न क्वापि, दुर्गे अपि, तत् सुरक्षितम्; यः तस्य बलं रुषयति, तस्य सर्वं नश्यति। इन्द्रः, दाता, उभौ जनौ जानाति, धनिनं च कीर्तिमन्तं च, चमूमध्ये। एकं युक्तं कम्पितवान्, स्वबलात्, स्रोतः गावः दुग्धं स्रवयति। त्वं सहस्रस्तोत्रम्, अग्नितेजसम्, रिपुम्, ध्वजिनम्, चिह्नवत् स्तौषि। तस्मै, निरुद्धाः आपः स्रवन्ति; तस्मिन्, तेजस्वि, महद् ऐश्वर्यं अस्तु। इन्द्र, तव तां परमोपकारीं, महतीं, विजयीं साहाय्यशक्तिं अस्मभ्यं आनय, या युद्धेषु अजेयम्, जनसमर्थनम्। हे इन्द्र, यदि चत्वारि, यदि त्रिणि, यदि पञ्च अपि सहायानि जनानाम् मध्ये, तानि अस्मभ्यं आनय, हे वीर। तव उत्तमां, बलिष्ठां सहाय्यां वयं आह्वयामः; त्वं हि वृषा, महाबलसम्पन्नः, जातः। सत्यम्, त्वं दानाय वृषा; वृषः जातः, तव बलं वृषभम्। तव स्वबलं, तव धीरमना, हे इन्द्र, स्थिरं पुरुषत्वम्। त्वं, हे इन्द्र, विघ्नहन्, तं मृत्युम्, यो रिपुरिव आचरति, निगृह्य; हे बलपति, शतक्रतो, सर्वैः रथैः अग्रे गच्छ। त्वं वृत्रहन्, ये समिधं तन्ति, तैः जनैः आहूयसे, प्राचीनेषु अपि प्राचीनः, स्पर्धायै। इन्द्र, अस्माकं रथं, दुष्प्रधृष्यम्, युद्धेषु अग्रगामिनम्, स्पर्धायाम्, वित्ते च, नित्यं जयन्तं कुरु। एवं, ऋषयः, जनाः, स्तुतयः च, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानं, च कार्याणि, श्रद्धया, भक्त्या, यशसा च, स्तुवन्ति, तं प्रार्थयन्ति, तस्मै हविः समर्पयन्ति, तस्य साहाय्यं याचन्ति, स च दातारः, रक्षिता, जयिता, पापहन्, धर्मपथगामी, भक्तवत्सलः, सदा सर्वेषां प्रियः भवति।