इन्द्रः स्वैः कपिलैः अश्वैः अग्रे धावयतु, विलम्बं मा कुर्यात्, अस्माभ्यं समीपं आगच्छतु। इन्द्रात् विना किञ्चन सम्पदस्ति न, जनानामपि मध्ये स एव एतदकुरुत। स बलवान् इन्द्रः शक्त्या जातः, सः सर्वशक्तिम् आविर्भावयत्। स एव गोः अक्षयं दुधं गोष्ठे प्रवर्तयत्, तमसा संहृत्य ज्योतिषा वितन्वन्। तस्य कृते तक्षाणः अश्वाय रथं निर्मिमीत, त्वष्टा तुभ्यं, इन्द्र, वज्रं निर्मिमीत, यं स्तोमैर् बहुहूयमानं त्वां ऋत्विजः स्तुवन्तः ववर्धुः, यथा त्वं शत्रुं समरे हन्याः। तम् बलिनं स्तुवन्तु बलवन्तः, इन्द्रं सोमपेषैः, अदितिः च साकं। ये अश्वहीनाः, ये अ-रथवन्तः, तान् इन्द्रप्रेरिताः दस्यून् प्रत्यनयन्। तव प्राचीनीः कर्माणि अवदं, अधुना अपि, महादान, तव नवीनानि अपि; त्वम् इव बलवान्, उभे दिवि धारयसि, आपः जयन्, मनुष्येभ्यः अद्भुतानि ददासि। एष ते कर्म, आश्चर्यवत्, पण्डितैः स्तुतम्—यदा त्वम् शत्रुं हत्वा स्वबलं अत्र ममाप्य, शुष्णस्य मायाः अपि अपाहरः, दस्यून् आपः अपाकरोः, तासां प्राचीं गतिं स्थापयन्। त्वम्, इन्द्र, यदु-तुर्यवशयोः कृते आपः प्रवाहयः, समृद्धफलाः कृतवान्; आयुं कुत्सं च तीक्ष्णं सुरक्षितवान्, देवाः च त्वया सह हृष्टाः। इन्द्रः च कुत्सः रथे स्थाप्य, तयोः मधुरे गीतं तव श्रोत्रे नयन्तु; मौनिनः, पृथग् उपविशतः, ओ महादान, अपाकरोतु, अन्धकारं च हृदयेभ्यः अपास्यतु। वायोः सुप्रयुक्ताः अश्वाः, पण्डिताश्च, तव प्रीत्यर्थं अत्र आगताः; सर्वे मरुतः, तव मित्राणि, इन्द्र, तव वीर्यं स्तोमैः वर्धयन्ति। सूर्यः अपि रथं पन्थानं परितः भ्रमति, प्रथमं तं सज्जयित्वा, ततो धावयति; चक्रं शीघ्रं वहमानं संयोजयति, अग्रे स्थापयन्, अस्माकं निश्चयं स्थापयिष्यति। जनाः तम् पश्यन्ति, यदा सः आगच्छति; इन्द्रः सखायम् अन्वेषयति, यः सोमं सुतः; पवित्रशिलाः वदन्ति—"वेदिः पूर्यताम्," यस्य कृते ऋत्विजः वृद्धेन सह विचरन्ति। ये त्वां स्तुतवन्तः, ये च इदानीं स्तुवन्ति, अमृत, तेषां न हानिः स्यात्; अस्माकं अर्चां गृहाण, तव बलं तेषु जनासु स्थापय, यत्र वयं त्वया सह वसामः। त्वम्, इन्द्र, छिद्राणि विदारयः, मार्गान् विमोचयः, बन्धनानि अपि भिन्दन्; यदा त्वं महत् पर्वतम् विदारयः, तदा स्रोतांसि प्रवर्तन्त, दानवं च हन्यः। वज्रिण्, त्वम् ऋतुभिः बन्धनानि विदारयः, पर्वतस्य स्तनं विमोचयः; महावृतं सर्पं, अनन्तकायं, त्वं, इन्द्र, प्रबलः, स्वबलात् हन्यः। तस्य महतः मृगस्य, इन्द्रः स्वबलात् हन्तारम् अपातयत्; सः आत्मनः अप्रतिद्वन्द्वं मन्यते, तस्मात् अन्यः, अतिवीर्यवान्, उत्पन्नः। तमपि, स्वशक्त्याः आसक्तं, तमसि वर्द्धमानम्, वज्रधारी वृषभः शुष्णं दानवं आयुधेन अपातयत्। तम् मायया स्थितम्, त्वम्, इन्द्र, दुर्बलं देशं अविन्दः; सोममदेन पूर्णः, प्रतिस्पर्धिनं गृहस्य अन्धकारे स्थापयः। तम् एवं शयानम्, सूर्यरहिते तमसि वर्द्धमानम्, त्वम्, सोमपानः, वृषभ, इन्द्र, उपरि स्थित्वा अपातयः। इन्द्रः वज्रं उच्चैः उन्नीय, महतो दानवस्य कृते, अव्यथं हन्तुं इच्छन्; यदा त्वं वज्रं आदत्त, तदा सर्वेषां अधमतमं कृतवान्। तमपि गर्जन्तं, मधुपानं, विवरे स्थितम्, प्रबलम्, त्वं, महेन्द्र, अपातयः; पादविहीनं, हस्तविहीनं, बलवता प्रहारेण तमसि अपास्य, तस्य वाक् शान्ता। कः तस्य बलं, तस्य वीर्यं, तिष्ठेत्? सः एकाकी, अजय्यः, धनानि विजित्य गच्छति; अपि एते शीघ्राः, हे देवाः, इन्द्रस्य बलेन भीतानि पलायन्ते। तस्मै, दिव्यः प्रियतमा इन्द्रं वृतवती, यथा शीघ्रतरुणी पतिं वृत्येत; यदा तस्य वीर्यं सर्वैः संयुज्यते, लोकाः स्वबलिनं नमन्ति। श्रुतं हि त्वाम् एव, सत्यम्, पञ्चजन्यः, सत्यम्, जनस्मिन प्रसिद्धः। उत्सुकाः त्वां मम कृते गृहीत्वा, नवतमं इन्द्रं, रात्रौ च प्रातर् आह्वयन्ति। एवं श्रुतवान् अहम्, त्वं प्रयोजनेन चरन्, ऋत्विजेभ्यः धनं ददाति। किं तव तैः सखिभिः, इन्द्र, ये त्वत्कामं परित्यज्य, ऋत्विजः? महतो महान्तं, अहम् स्तोमम् जनासु प्रज्वालयामि—एवं इन्द्राय, महते, अरण्येषु। यः स्तुतः धनस्पर्धायाम्, जनैः युद्धे सखा इव विज्ञायते। त्वम्, इन्द्र, धिया प्रेरितः, स्तोमैः, अश्वयुगं न श्रमसि। महादान, यथा सन्तुष्टः अग्रे यासि, स्तुत्य, प्रजाः पालय। ये त्वां न स्तुवन्ति, इन्द्र, तैः कश्चन न अतिशेते; ते अविश्वासिनः शून्याः भवन्ति। स्वेन रथे तिष्ठ, वज्रधारिन्, रश्मीन् गृहाण, देव, स्वयम् अश्वान् चालय। बहूनि स्तोमानि, इन्द्र, तव सन्ति; गावः कृते युद्धे, विस्तीर्णे क्षेत्रे त्वं अकरः। त्वम्, वृषन्, सूर्याय स्वं स्थानं अकरः, युद्धे दासस्य नाम प्रसिद्धं कृतवान्। वयं तव, इन्द्र, तथा ते पुरुषाः, जाताः गणाः, प्रस्थितरथाः च। त्वं, अहिवृत्रहन्, बलात् आगच्छ, श्रियं इव, होत्रेषु रमणीयः, स्पर्धायाम् मनोज्ञः। त्वया, इन्द्र, सर्वान् अतिशयः, अमृत, वीर्येषु श्रेष्ठः। अस्मभ्यं एतद् धनं ददातु, दानपते, स्तुत्य, अहम् तव दानं स्तौमि। एवं, इन्द्र, रक्षस्व अस्मान् महाबलैः, वीर, यथा वयं त्वां स्तौमः, गायकः। ये त्वां त्वचं ददति स्पर्धायाम्, तान् सन्दधत्स्व, मधु, सुतं प्रियं। ते दश श्वेताः, सुवर्णाभरणाः, शीघ्राश्वाः त्रसदस्योः, पुरुकुत्सपुत्रस्य, माम् वहन्तु; रक्तचिह्निताः, बलवतः, माम् सत्यम् वहन्तु। ते रक्ताश्वाः मारुतश्वस्य, बलसम्पन्नाः, सभायाम् दाता, माम् वहन्तु; सहस्रशः, सततम् गच्छन्तः, माम् ददातु; विशदः, शोभनः, सौम्यः स्तूयताम्। ते प्रीयमाणाः, शोभनाः, सुप्रयुक्ताः ध्वन्यस्य अश्वाः, शुभलक्षणाः, माम् वहन्तु; सवंरणस्य ऋषेः महत्या श्रिया, गवां गोष्ठमिव, शीघ्रं आगच्छन्तु। सः यस्य शत्रवः अजाता, अजरः, ज्योतिष्मान्, स्वधया, आश्चर्यवान् स्तूयते। प्रार्थनाप्रवाहाय, बहुस्तुताय, समर्पयत। यो सोमेन उदरं पूरयित्वा, दानवान्, मधुनः आस्वादने रमते। यदा सः पशुं हन्तुं याति, महाहन्तारम्, सः सहस्रप्रहारः शत्रुं विनाशाय अन्वेषयति। यः तस्मै सोमं सुत्ये वा पात्रे वा पिनष्टि, सः तेजस्वी भवति, महाबलिन्। शक्रः तस्मात् पापं निवारयति; दानवान्, यो मित्रः पण्डितः, तस्य शरीरं शुद्धं करोति। यः पितरं, मातरं, भ्रातरं वा हन्ति—शक्रः तं न इच्छति। सः धर्ममार्गं वेत्ति, भक्त्या कर्म करोति; पापिनः धननिधिः न आगच्छति। सः न पञ्च वा दशान् आह्वयति, न अयजमानैः वा समृद्धैः सह संयुज्यते। सः विद्याम् जयति, शत्रुं हन्ति, पण्डितः दिव्यभागं गवां समृद्धौ सञ्जयति। शीघ्रः स्पर्धायाम् चक्रं चालयति; अयजमानस्य शत्रुः, यजमानस्य मित्रम्। इन्द्रः, सर्ववशी, भीमः, दास Arya च स्वेच्छया नेतुं समर्थः। एवं ऋषयः, स्तोत्रैः, सोमैः, यज्ञैः च, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यम्, दानशीलता, अस्य सर्वत्र प्रसिद्धा जाताः।