यदा इन्द्रः जातः, तदा एव सः शत्रून् व्यद्रावयत्, गौः अन्विष्य धनानि समाहृतवान्। तत्र, यदा दासस्य नामुचेर् मूर्धानं प्रत्यावर्तयत्, तदा मनवे मार्गं विवृणोति, सः गमनाय स्पृहयन्। तदा, हे इन्द्र, त्वया माम् युक्तं कृत्वा, नामुचेर् दासस्य मूर्धा अभिनिष्पिष्टः। अपि च, यः शिलः दीप्तः चलन्वान्, तं त्वं मरुतां कृते प्रकाशयः, यथा उभे इमौ लोकौ निर्मितौ। दासः शस्त्राणि स्त्रीणां इव अकरोत्, तस्य दुर्बलाः सेनाः मम किं कर्तुं शक्ताः? तस्य गौः उभे अन्तः निहिते, किन्तु इन्द्रः समराय अभिप्रस्थितः, दस्युं च नाशयत्। तत्र, सर्वाः गावः पृथिव्याम् एकत्र रुदन्त्यः, वत्सैः वियुक्ताः सन्। इन्द्रः स्वबलात् ताः संनयन्, सोमस्य सुतस्य तृप्तः। यदा पिङ्गलाः कम्पमानाः सोमाः तम् आनन्दयन्ति, तदा वृषभः आसनेषु गर्जति। इन्द्रः, पुरहणः, पीत्वा, भक्तेभ्यः गावः पुनः दत्तवान्। एतत् शुभम्, हे अग्ने, यत् ऋषमाः चतुर्सहस्रं गावः अददुः। ऋणं शुद्ध्वा ददतः दानस्य, वयं दानानि प्रतिगृह्णीमहि, यः नरः सर्वदा दानप्रियः। ऋषमाः, हे अग्ने, दिव्यं दानं प्रेषयन्ति, सहस्रशः गावः युक्ताः। बलिनः सोमाः इन्द्रं हर्षयन्ति, प्रातः परिसर्पदिवसे। सा रात्रिः परिसर्पदिवसा दीप्तिमती आसीत्, यदा ऋषमाणां राजा ऋणंचयः उपस्थितः। शीघ्रगः अश्वः इव प्रेरितः, पिङ्गलः चतुर्सहस्रं प्राप्नोत्। वयं ऋषमाणां चतुर्सहस्रं गावः प्रतिगृह्णीमहि, हे अग्ने। अपि च तप्तः पात्रः, यः उपविष्टः, सः अपि तेषां विज्ञाप्यते, वयं धीमन्तः तद् वदामः। इन्द्रः रथस्य पन्थानं करोति, यः मध्ये स्थितः, सम्प्रत्यर्थाय यत्नशीलः। यथा गोपः पश्युः गणे पृथक् करोति, तथा अव्यथितः अग्रे गच्छति, जयाय उत्सुकः। त्वं, हे इन्द्र, पिङ्गलैः अश्वैः अग्रे प्रचोदय; विलम्बं मा कृथाः, समीपं आगच्छ। त्वत्तः ऋते किमपि नास्ति, हे इन्द्र; लोकेषु अपि केवलं त्वया एतत् कृतम्। महाबलः जातः, इन्द्रः, सर्वबलसम्पन्नः, स्वशक्तिम् अदर्शयत्। सः नित्यदुघां गौः संवारे स्थापयत्; ज्योतिषा तमः अपाकरोत्। तक्षणः अश्वाय रथं निर्माति, त्वष्टा तुभ्यं दीप्तं वज्रं करोति, हे बहुधा आहूत। ऋत्विजः, स्तोमैः इन्द्रं स्तुवन्तः, तम् वर्धयन्ति, यथा शत्रुं समरे हन्तुम्। बलिनं स्तुवन्तु, इन्द्रं, शिलाभिः, आदितिं सह। ये अश्वहीनाः, रथहीनाः, इन्द्रेण प्रेरिताः, ते दस्यून् प्रत्यावर्तयन्। ते तव प्राचीनानि कर्माणि उक्तानि, अधुना च, हे मघवन्, नवानि अपि। यथा महाबलः, त्वं उभे दिवी पृथिवी धारयसि, आपः जयन्, अद्भुतानि ददाति। एषः तव कर्म, हे अद्भुत, यत् मनीषिभिः स्तुतम्; यदा शत्रुं हत्वा, बलम् अत्र ममाप; शुष्णस्य मायाः अपि त्वया हृताः, दस्यून् आपः अपाक्रान्तः, प्राचीः आपः स्थापिताः। त्वं, हे इन्द्र, यदवे तुर्वशाय च आपः प्रवाहितवान्, ताः पुष्टिकराः अकार्षीः; आयुं कुत्सं च तीक्ष्णं सुरक्षितवान्, देवाः च त्वया सह तुष्टाः। इन्द्रः कुत्सः च रथेन वहमानौ, तौ सुश्लिष्टौ गीतं श्रोतुं तव कर्णयोः नयतः; मूकान् अपाकुरु, पृथग् उपविष्टान् अपि, हे मघवन्, चित्तेभ्यः तमः अपाकुरु। वातस्य सुप्रयुक्ताः अश्वाः, प्राज्ञाः च, तव अनुग्रहम् इच्छन्ति; सर्वे मरुतः, तव सखायः, इन्द्र, तव बलं स्तोमैः वर्धयन्ति। सूर्यः अपि रथस्य पन्थानं परितः परिक्रामति, प्रथमं तं सज्जीकृत्य, ततोऽनु प्रेरयन्; चक्रं शीघ्रगं वहन्, अग्रे स्थापयन्, तेन नः निश्चयं स्थापयिष्यति। जनाः तं पश्यन्ति, यदा सः आगच्छति; इन्द्रः स्वमित्रं सोमपेष्टारं इच्छति; शिला वदति—"वेदिः पूर्यताम्"—यस्य कृते ऋत्विजः वृद्धेन सह सञ्चरन्ति। ये त्वां स्तुतवन्तः, ये च इदानीं स्तुवन्ति, हे अमृत, तेषां न कश्चनापद् भवतु; नः यज्ञं गृहाण, तव बलं तेषु जनासु स्थापय, यत्र वयं त्वया सह वसाम। त्वं, इन्द्र, स्रोतांसि अपावः, पन्थानः अपावः, बन्धनानि अपि भिन्दन्, अनियन्त्रितः। यदा पर्वतम् अवोदयः, तदा आपः प्रवाहिताः, दानवं च त्वं हन्ता। त्वं, वज्रिन्, यथाकालम् बन्धनानि भिन्दन्, पर्वतस्य स्तनं अपि अपावः; महावृतं अहिं, अनन्तकोटिस्थितम्, त्वं, तीक्ष्ण इन्द्र, बलात् हन्ता। तस्य महतः व्याघ्रस्य, इन्द्रः हन्तारं बलात् अपातयत्; यः आत्मानं अप्रतिमम् अमन्यत, तस्मात् अन्यः, अधिकबलः, जातः। तेषु अपि, स्वबलम् आस्वादयन्, तमसि वृद्धः, मेघस्य अपत्यं, वृषा वज्रधारिन्, तीक्ष्णं शुष्णं दानवं शस्त्रेण अपातयत्। यः स्वमायया स्थितः, तम् इन्द्रः दुर्बलताम् अपश्यत्; यदा सोमबलसम्पन्नः, तं प्रतिद्वन्द्विनं तमसि गृहस्य स्थापयत्। तं, सूर्यरहिते तमसि शयानं, वर्धमानं, वृषा सोमपीत्य आनन्दितः, इन्द्रः उपरि अपातयत्। इन्द्रः शस्त्रं उच्चैः उत्थापयत्, महादानवे हन्ये, अव्यभिचारिणं हन्तुं इच्छन्; यदा त्वं वज्रं गृह्णासि, तदा सर्वाणि जीवानि अधमत्वं प्राप्नुवन्ति। तं गर्जन्तं, मधुपीत्य शयानं गुहायाम्, तीक्ष्णम्, इन्द्रः महाबलः अपातयत्; अपादं, अकरं, महता प्रहारेण तमः मध्ये अपातयत्, तस्य वाचः शान्ताः। कः तस्य बलं, तस्य वीर्यं, स्थातुं शक्नोति? एकः, अजितः, धनानि जयति; अपि एते शीघ्रगाः, हे देवाः, इन्द्रस्य बलं भीत्वा पलायन्ते। तस्य, दिव्या प्रीति इन्द्रं वृत्यते, यथा शीघ्रगा स्त्री पतिं वृणोति; यदा तस्य बलं सर्वैः सह संयुज्यते, तदा लोकाः आत्मबलिनं नमन्ति। त्वां एव श्रुणोमि, सत्यस्य नाथ, पञ्चजन्यस्य जातम्, जनासु प्रसिद्धम्। उत्सुकाः त्वां मम कृते गृहीत्वा, नूतनं इन्द्रं, रात्रौ प्रातः च आह्वयन्ति। एवं त्वां श्रुणोमि, प्रयोजनवन्तं, यः ऋत्विजेभ्यः धनं ददाति। तव ते सखायः किम्, हे इन्द्र, ये त्वां स्पृहां विहाय स्वार्थं वर्तन्ते? महतो, वीरस्य, स्तुतिं जनासु प्रज्वालयामि—एवं इन्द्राय, वीराय, अरण्येषु। यः, स्तुतः सम्प्रदाने, जनैः मित्रत्वेन संगृह्यते समरे। एवं त्वं, हे इन्द्र, चिन्तया प्रेरितः, स्तोमैः, तव पिङ्गलयोर् युक्तौ न अश्रान्तः। हे मघवन्, यथा त्वं हृष्टः अग्रे गच्छसि, स्तुत्यः जनान् पालय। ये त्वां न स्तुवन्ति, हे इन्द्र, ते न कदापि अस्मान् अतिक्रान्तवन्तः; ते विश्वासघातिनः, नष्टाः अभवन्। रथे स्थित्वा, हे वज्रिन्, रश्मीन् गृहाण, हे देव, स्वयम् अश्वान् प्रचोदय। बहूनि स्तोत्राणि, हे इन्द्र, तव सन्ति; गावः कृते युद्धं कृत्वा, विस्तीर्णेषु क्षेत्रेषु अकरः। सविता अपि, हे वृषन्, तव स्थाने अधिष्ठानं अकरोत्; युद्धेषु दासस्य नाम प्रसिद्धं कृतवान्। वयं तव, हे इन्द्र; एवं ते मनवः, ये जाताः, ये च रथाः प्रस्थिताः। त्वं नः समीपं आगच्छ, हे अहिहन्, बलसम्पन्नः, यथा श्रीः, हविषि रम्यः, स्पर्धायाम् रमणीयः। तव वीर्येण, हे इन्द्र, सर्वान् अतिक्रान्तवान्, अमृत, पुरुषेषु श्रेष्ठवीर्यः। एतत् धनं नः ददातु, हे राधसः दातः, स्तुत्य, महादानस्य दानं अहम् स्तौमि। एवं, ऋचः निर्दिष्टानां महात्मन इन्द्रस्य कर्माणि, दानानि, स्तुतयः च, एकया प्रवाहमयीया कथायां सम्यक् अनुवर्णितानि।