नवग्वाः सोमं पृष्य, इन्द्रं स्तुत्वा प्रशंसन्ति; दशग्वाः अपि तं स्वैः स्तोत्रैः सम्मानयन्ति। ते, गव्यं विस्तीर्णं क्षेत्रं, अपि गूढं, तस्य कामनया उद्घाटितवन्तः। हे नराः, इन्द्रस्य कर्माणि ज्ञाय, अहं कथं तस्य वीर्याणि वर्णयामि? नूतनानि महान्ति कर्माणि किम् अद्य क्रोष्यसि, हे बलिष्ठ? तानि स्पर्धासु उद्घोषय। इन्द्रः, जन्मना च शक्त्या च सर्वान् कर्मणः अतीत्य कृतवान्; यानि साहसानि वज्रेण कृतवान्, तस्य शक्तिम् कोऽपि न समश्नोतु। तुभ्यं रच्यमानानि स्तोत्राणि स्वीकारय; यानि नूतनानि कर्माणि कृतवान्, हे महाबल। यथा शिल्पी वस्त्रं रचयति, तथा धीरः धनार्थी तुभ्यं रथं निर्मितवान्। कः स वीरः यः इन्द्रं पश्यति, यः सुमुखैः अश्वैः रथमारुह्य सहजं गच्छति? स वज्रधारी, सोमकामः, उदारस्य गृहं आगच्छति, बहुभिः आह्वितः। अहं घोषयन्तं मार्गं अन्वेष्टुम् इच्छन्, निधिदातुः स्थानम् अभिलषन्, अन्यान् पृष्टवान्; ते उक्तवन्तः—"वयं, नराः, अन्वेष्टुम्, इन्द्रं प्राप्तवन्तः।" सोमपेषणे तव कर्माणि उद्घोषयामः, हे इन्द्र, यानि कृतानि यानि नः प्रीतानि। धीमान् जानाति, मूढः शृणोति; एष उदारः, सर्वसेनानां स्वामी, तानि वहति। जन्मादेव मनः दृढं कृत्वा, अकेलः, अलङ्कृतः, बहून् अपि विरोधिनः युद्धाय स्थितवान्। बलात्, अश्मं विदार्य, पूजकानां गव्यं विस्तीर्णं अवतारयत्। दूरस्थे, उत्तमस्थले, प्रसिद्धं नाम धारयन्, इन्द्रः जातः। तस्मात् देवाः अपि भयम् अनुभूतवन्तः; स सर्वाणि आपः, दस्यूनां पत्न्यः अपि विजितवान्। तुभ्यं, हे इन्द्र, मारुताः सौम्यं गायन्ति, सोमं अर्पयन्ति, हविः पिपासन्ति। इन्द्रः, शक्तिभिः, शयानं मायाविनं सर्पं हन्ति। जन्मना शत्रून् वितरितवान्, हे उदार, गव्यं कामयन्, धनं संगृहीतवान्। यत्र दासस्य नमुचेर् शिरः परिवर्तितवान्, तत्र मनवे मार्गं उद्घाटितवान्। तदा, हे इन्द्र, मां युक्तवान्; दासस्य नमुचेर् शिरः चूर्णितवान्। मारुताय अश्मं दीप्तं च चलन्तं प्रकटितवान्, यथा द्वौ लोकौ निर्मितवान्। दासः शस्त्राणि स्त्रीवत् निर्मितवान्; तस्य दुर्बलाः सेनाः किम् कर्तुं शक्नुवन्? तस्य गौः अन्तरितः, किन्तु इन्द्रः युद्धाय ययौ, दस्युं विनाशितवान्। गाः पृथक् वत्सेभ्यः रुदन्त्यः; इन्द्रः बलात् ताः संगृहीतवान्, यदा सोमः सन्तुष्टः। यदा पीताः सोमाः तं तुष्टवन्तः, वृषभः आसने गर्जितवान्। इन्द्रः, नगरविध्वंसकः, पीत्वा, पूजकाय गाः पुनः दत्तवान्। शुभम् अस्ति, हे अग्ने, यद् रुशमाः चत्वारिंशत् सहस्राणि गाः दत्तवन्तः। ऋणं दातुः उदारस्य दानानि स्वीकारितानि। रुशमाः, हे अग्ने, दिव्यं दानं प्रेषयन्ति, सहस्रगव्यं। बलिनः सोमाः इन्द्रं सन्तुष्टवन्तः, परितक्म्यस्य दिवसस्य प्रातः। परितक्म्यस्य रात्रिः दीप्तवान्, यदा रुशमानां राजा ऋणंचयः उपस्थितः। शीघ्रः अश्वः प्रेरितः, ताम्रः, चत्वारिंशत् सहस्राणि प्राप्तवान्। चत्वारिंशत् सहस्राणि गाः रुशमान्भ्यः स्वीकारितानि, हे अग्ने। तप्तं पात्रम् अपि, यत् स्थापितम्, वयम्, धीराः, तेषां इति उद्घोषयामः। इन्द्रः रथाय मार्गं निर्मितवान्, मध्ये स्थितस्य, पुरस्कारार्थम्। यथा गोपालः गोष्ठे गाः पृथक् करोति, तद्वत् अघातितः विजयाय प्रथमं गच्छति। तवर्णैः अश्वैः, इन्द्र, अग्रे गच्छ; विलम्बं मा कुरु; समीपं आगच्छ। तव विना धनं नास्ति; जनानाम् मध्ये अपि, त्वया एष कृतम्। बलवान् इन्द्रः शक्त्या जातः, सर्वशक्तिं प्रकाशितवान्। नित्यदायिनीं गाम् गोष्ठे सञ्चालितवान्; प्रकाशेन तमः निवारितम्। शिल्पिनः अश्वाय रथं निर्मन्ति; त्वष्टा तुभ्यं दीप्तं वज्रं निर्मितवान्। ऋषयः स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुत्वा, तं वृद्धं कृतवन्तः, यथा युद्धे शत्रुं हन्ति। बलिनः इन्द्राय स्तोत्रं गायन्तु; अदितिः सह। ये अश्वहीनाः, रथहीनाः, इन्द्रेण प्रेरिताः, दस्यून् प्रत्यागतवन्तः। पूर्वाणि कर्माणि उक्तवान्, अद्य अपि नूतनानि, हे उदार; यथा महाबलः, द्वौ दिवौ धारयति, आपः जयति, अद्भुतं दानं मानवाय दत्तवान्। एष तव कर्म, हे अद्भुत, धीरैः स्तुतम्; यदा शत्रुं हत्वा, बलम् अत्र मितवान्; शुष्णस्य मायाः अपि गृहीतवान्, दस्यून् आपः निवार्य, तासां प्राचीनं प्रवाहम् स्थापितवान्। यदु-तुरवशयोः तुभ्यं इन्द्र, आपः प्रवाहितः, धनवतीः कृतः; आयुं कुत्सं च तीक्ष्णं सुरक्षितम्, देवाः तव सह आनन्दितवन्तः। इन्द्रः कुत्सेन रथेन गच्छन्, द्वौ रम्यौ तुभ्यं गीतं श्रावयन्तु; मौनिनः, पृथक् उपविष्टान्, हे उदार, निवारय; हृदयस्य तमः अपाकुरु। वातस्य अश्वाः, धीराः, तव अनुग्रहाय आगतवन्तः; सर्वे मारुताः तव मित्राः, हे इन्द्र, स्तोत्रैः तव बलं वृद्धवन्तः। सूर्यः अपि रथं मार्गे परिक्रामति; प्रथमं तैयारयति, ततः प्रेरयति। चक्रं शीघ्रं वहति, अग्रे स्थापयति, तेन नः संकल्पः स्थाप्यते। जनाः तं पश्यन्ति, यदा समीपं आगच्छति; इन्द्रः सख्यम् अन्वेष्टुम् सोमपेषकं अभिप्रेत्य गच्छति। अश्मः उद्घोषयति—"वेदी पूर्यताम्;" तस्मिन् यज्ञे, ऋषयः वृद्धेन सह विचरन्ति। ये स्तुतवन्तः, ये स्तुत्वा अपि, हे अमर, तेषां अहितम् मा कुरु; नः पूजा स्वीकारय, तव बलं तेषु स्थापय, येषु वयं तव सह वसामः। त्वं, इन्द्र, नाड्यः भग्नः, पन्थानः उद्घाटितः; प्रतिबन्धं च भङ्क्त्वा, महापर्वतः विदार्य, प्रवाहाः प्रवाहितः, दानवं हन्ति। वज्रधारी, ऋतुना प्रतिबन्धं भग्नवान्, पर्वतानां स्तन्यं विमुक्तवान्; महाः सर्पः, अनन्तं कूटं शयानम्, त्वं, उग्र, बलात् हन्ति। तस्य महतः व्याघ्रस्य, इन्द्रः हन्तारं बलात् हन्ति; यः अपि अतीव शक्तिमान्, तस्मात् अन्यः, अधिकः, जातः। तं अपि, स्वबलं रममाणं, तिमिरस्य पुत्रं, तिमिरात् वृद्धं, वज्रधारी वृषभः, शुष्णं दानवं शस्त्रेण हन्ति। तं अपि, स्वमायया स्थितं, इन्द्रः दुर्बलस्थानम् अन्वेष्टुम्; सोमबलसम्पन्नः, विरोधिनं गृहस्य तिमिरम् स्थापयति। तं तिमिरान्तः शयानम्, सोमपानात् प्रमुदितः, इन्द्रः उपरि तस्मात् हन्ति। इन्द्रः शस्त्रं महादानवाय उच्चैः उत्तोलयत्, अच्युतं प्रहारम् अन्वेष्टुम्; यदा वज्रं गृह्णाति, तदा सर्वे प्राणी अधमः कृतः। तं गर्जन्तम्, मधुपानम्, गुहायां शयानम्, उग्रं, इन्द्रः बलात् हन्ति; पादरहितम्, हस्तरहितम्, महाबलेन तिमिरान्तः क्षिप्तवान्, तस्य वाणी निस्तब्धा। एवं ऋषयः सोमपेषणेन, स्तोत्रैः, दानैः, युद्धैः, इन्द्रस्य महाकर्माणि श्रद्धया उद्घोषयन्ति, तस्य वीर्यं, दानं, प्रकाशं च पूजयन्ति।