अग्निं प्रति ऋषयः स्तुतिभिः समुपसृजन्ति। तस्य सहचराः विविक्ताः, केचित् शुभाः, केचित् अशुभभावं प्राप्ताः। ते स्वयमेव भ्रमन्तः, धर्ममिव वदन्तः, अधर्मस्यापि भाषां कुर्वन्ति। यः तु श्रद्धया यज्ञं इच्छति, स सत्यं रक्षति, तं रक्तवृषभं, चिरस्थायिनं नहुषस्य विशालं शुभं वासं पालयतु। ऋषयः स्तुतिभिः अग्निं आह्वयन्ति, स्तुत्या एव तं प्रज्वलयन्ति, तं सहाय्याय प्रार्थयन्ति। स्तोत्रेण अग्निं पूजयन्ति, यः अद्य शीघ्रः, दिवं स्पृशन्, दिव्यं धनं वहन् अस्ति। सः अग्निः, यः मनुष्येषु होता, तेषां वचांसि स्वीकुर्यात्, स देवसभा आर्चयतु। स एव प्रख्यातः, प्रियतमः पुरोहितः, पूज्यः; तस्मात् यज्ञाः प्रवर्तन्ते। तम् ऋषयः स्तुवन्ति, सः बलशाली, प्रशंसितः; स नः उत्तमं तेजः ददातु। अग्ने, त्वं वलयं विना चक्रवत् अन्यान् देवतान् अतिक्रामसि; त्वं शोभनानि दानानि विधासि। स्तुत्या अग्निं बोधयन्ति, प्रज्वलितं, अमृतं। तव हविः देवेषु स्थापय। यजमानाः कर्मसु तं अमृतं, मनुष्येषु श्रेष्ठं देवम्, पूजयन्ति। सततम् तं देवम् हविषा सिञ्चन्ति, अग्निं वहन्तं हवीनाम्। जातः अग्निः प्रकाशते, दस्यून् नाशयन्, तमः स्वतेजसा अपाकरोति; सः गावः, आपः, सूर्यं च प्राप्नोति। अग्निं पूजयन्तु, योग्यं ऋषिं, घृताननं; स आगच्छतु, अस्माकं आह्वानं शृणोतु। घृतेन गीतैश्च अग्निं बलवन्तं कृतवन्तः, स विश्वदेवः स्वयमेव वचोभिः स्तूयते। विद्वांसं, कविम्, ज्ञेयम् अग्निं प्रति, प्राचीं स्तुतिं श्रियम् इच्छन् अर्पयामि। अग्निः, धनानां पतिः, अनुग्राही असुरः, घृतेन प्रतिष्ठितः, धनस्य वाहकः, निधीनां धारकः। सत्येन सत्यं च अधिष्ठानं च धारयन्ति, यज्ञबलस्य, परमे दिवि। ये जाताः अजाताश्च, ते समागत्य, दिव्यं ऋतं मनुष्येषु स्थापयन्ति। त्वं, युवान् बलवान्, विस्तीर्णं दुस्तरं पन्थानं प्राचीं पुरातनाय प्रसारयसि। सः नूतनः जातः, शीघ्रगः, क्रुद्धसिंहवत्, सर्वतः पर्येति। मातृवत् त्वं पालयसि, पोषयसि, विस्तारयन्, प्रत्येकस्य च पालनं करोति। त्वं युवानं वृद्धं च धारयसि, स्वेन रूपेण जयाय प्रयत्नं करोति। तव बलं नः ददातु, विस्तीर्णं, सुरक्षितं धनं, भगवन्, समृद्धये। पितृवत् त्वं गुह्ये पादं स्थापयसि, महान्तं धनं विचिन्वन्, न कदापि प्रमाद्यसि। दीप्ताय देवाय अग्नये महती दीक्षा विधीयते, यं मर्त्याः मित्रवत् स्तुतिभिः अग्रे स्थापयन्ति। सः अग्निः, जनानां मध्ये होता, दक्षस्य बाहुभ्यां; सः भागवत् हवीनि वितरति, प्रार्थयमानानां कृते अनुग्रहम् ददाति। यस्य सौम्यं सख्यं, यस्य ज्वाला बलवती, सर्वे शक्तयः सभायाम् तस्य बलं अर्पितवन्तः। एवं अग्निः, एतेषु जनासु, वीर्यस्य कृते उन्नीयते; तस्य कीर्तिः, घोषवत्, द्यावापृथिव्यां व्याप्यते। त्वं आगच्छ, अग्ने, इच्छितानि दानानि वह, यतः वयं त्वां स्तौमः; अस्माकं च, सुजनानां च, कल्याणं कुरु, युधि च नः बलं वृद्धय। यज्ञैः मर्त्यः देवम् उपयाति सहाय्याय; अग्निः, विधौ प्रतिष्ठितः, सहाय्याय स्तूयते। स्वस्य कीर्तये, सः आत्मानं श्रेष्ठतमं मन्यते यजमानानाम् मध्ये; तस्य दिवं, तेजसा ज्वलन्तं, प्राज्ञः रमते। तस्य वसनानि ज्वलन्त्यः ज्वालाः, याः वाचः बलिना युक्ताः; सः दिवः बीजवत्, तेजस्विन्यः रश्मयः प्रज्वलन्ति। बुद्ध्या च दृष्ट्या, सः विद्वान्, शुभः, रथे आरूढः; एवं अग्निः सर्वेषु जनपदेषु स्तूयते आह्वनीयः इति। अधुना, इच्छितानि दानानि साधवः संजग्मुः; वीर्यस्य पुत्र, संपूर्णत्वाय, अस्मान् रक्ष, सुखं ददातु, च युधि नः बलं वृद्धय। प्रातः, अग्निः, प्रियः, स्तूयेत अतिथिरिव जनानाम्; सः अमृतः, सर्वाणि हवीनि मर्त्येषु गृह्णाति। द्वितीयवारं, वह्निम् वहन्तम्, स्वदक्षिणया महत्त्वेन, सोमं गृह्णाति, सः अमृतः, गायकैः सततम् स्तूयते। तं दीर्घायुषम्, तेजस्विनं, अहं गीत्या आह्वयामि, दानशीलानां कृते; तेषां रथः अक्षतः, शीघ्रगः, अश्वैः युक्तः। येषु तेजः आगतम्, त एव दीप्ताः; ते स्तोत्राणि रक्षन्ति, कुशासनस्य उपरि, दीप्ताः, सर्वतः कीर्तिं स्थापयन्ति। ये पञ्चाशत् अश्वान् दत्तवन्तः स्तुत्या, हे अग्ने, तेषां दानशीलानां, वीराणां, अमृतानां कीर्तिं मनुष्येषु महान् कुरु, दीप्तिमन्तं च। अपत्यं जायते, वर्धते, गोष्ठं उद्घाट्य ज्ञायते; कश्चन मातुः उपस्थं पश्यति। ते यज्ञं कृत्वा, विवेकेन, अचलं बलं रक्षन्ति; ते दृढे दुर्गे प्रविशन्ति। श्वैत्रेयाणां जनाः दीप्तिमन्तः, वृद्धिमन्तः; बृहदुक्तः, हारवती, मधुना युक्तः, स्पर्धायामिव अग्रे गच्छति। प्रियं दुग्धमिव, काम्यं, बान्धवैः सह योजयामि; स्पर्धायाः अन्तः उष्णतामिव, अप्रपञ्चितं, नित्यं, माया अस्ति। क्रीडन्ती रश्मिः प्रकटते, भस्मना अनिलेन च स्पष्टं दृश्यते; तस्य तीक्ष्णानि, सुबद्धानि बन्धनानि वहनाय सिद्धानि, वाहके स्थाप्यन्ते। अग्ने, यद् यत् धनं त्वं दातुम् इच्छसि, तत् कीर्तिमत्, योग्यं, अस्मभ्यं स्तोत्रैः आनय, देवेषु युक्तम्।