सर्वे लोका आत्मनः स्थाने प्रतिष्ठिताः, सागरस्य अन्तः, हृदि च प्राणे च विश्रान्ताः। आपः, सभायाम्, ये धृताः, तान् मधुमन्तं तरङ्गम्, हे कृष्ण, समाश्रयेमहि। तस्मिन्नेव क्षितिषु, सर्वं प्रतिष्ठितम्। तत्र, अग्निः जनानां मध्ये प्रबुद्धः, प्रज्वलनस्य समये, धेनुः वत्साय प्रसारयन्तीव, शुक्लपक्ष्यः इवोत्पतन्त्यः, तस्य रश्मयः दिवं प्रति प्रवहन्ति। देवतानां यज्ञाय ऋत्विक् प्रबुद्धः, सदा समुन्नतः, अग्निः सौम्यचित्तः, प्रातःकाले तिष्ठति। तस्य प्रज्वलितस्य शोभा दृश्यते, महादेवः तमः अपाकरोति। यदा सः गणस्य मेखलां बद्धवान्, शुद्धः अग्निः शुद्धाभिः धेनुभिः भूषितः। दक्षिणेन हविर्धानेन विजयिनं युञ्जाति, सम्यग्वान् सः चमसैः सहितः स्वं स्थानं प्राप्नोति। यजमानानां मनांसि अग्निं प्रति यान्तु, यथा चक्षूंषि सूर्यं प्रति। द्वे पृथग् उषसी तं सम्प्रेरयतः, तदा श्वेतवाहनः दिवसां प्रारम्भे जायते। सः हि दिवसां प्रारम्भे जायते, नियुक्तेषु स्थानेषु स्थाप्यते, वनानां मध्ये दीप्तमान्। सप्त सम्पदः वहन्, अग्निः ऋत्विक्, पूज्यतमः, उपविशत्। सः अग्निः, ऋत्विक्, सुरभि मातुः अङ्के, लोके प्रतिष्ठितः। युवा, प्राज्ञः, बहुषु स्थानेषु स्थितः, जनान् धारयन्, मध्ये प्रज्वलितः। इदानीं तम् प्रेरितं अग्निं, उत्तमं ऋत्विजम्, यज्ञेषु भक्त्या स्तुवन्ति। यः सत्येन उभे लोकौ व्याप्तवान्, तं सदा घृतैः शुद्धयन्ति। गृहजः स्वे गेहे शुद्ध्यति, कविभिः स्तुतः, अतिथिः, शुभः। सहस्रशृङ्गः वृषभः, सः बलः, हे अग्ने, त्वं तव वीर्येण सर्वान् अतिशेते। सद्यः, हे अग्ने, त्वं अन्यान् अतिशेते; त्वं अस्माकं शोभनतमो जातः। स्तुत्यः, अद्भुतः, प्रकाशमानः, जनानां प्रियः अतिथिः। तुभ्यं, हे कनिष्ठ, जनाः समीपात् दूराच्च हविः वहन्ति। दातारं प्रार्थय, हे अग्ने, अस्मभ्यं महत् श्रीमद् शुभं रक्षां दा। तेजस्विनि रथे स्थित्वा, हे अग्ने, यजमानैः परिवृतः। विशालस्य व्योम्नः मार्गान् वेदित्वा, देवान् अत्र हविर्भागाय आनीय। वयं वाचः प्राज्ञाय शुद्धाय कवये, वृष्णे, महते, स्तुत्याय उक्तवन्तः। भक्त्या स्तोत्रं दद्मः अग्नये, स्वर्णवर्णाय, दिवि व्यापकाय। माता, युवती, बालकं वहति, जागृतं, गुह्यं, सा तं पितरं न ददाति। तस्य मुखं जनैः न क्षीयते; अग्रे, रथे, स्थापितं तं पश्यन्ति। का त्वं, युवती, बालकं वहसि? बलवान् तं ससर्ज। गर्भः बहून् शरदः ववर्ध; अहं तं जातं दृष्टवान् यदा माता प्रसूतवती। दूरात् अहं तम् अपश्यं, हिरण्मयदन्तं, शुद्धवर्णम्, अयुधः क्षेत्राणि मापयन्तम्। अमृतत्वं तस्मै ददौ, प्राज्ञः; निर्दोषैः मयि किं कृतं, के स्तुतयः? क्षेत्रात् सः नूतनः जातः, महता पशुगणेन सह, महता तेजसा प्रकाशमानः। न तम् गृहीतवन्तः, सः हि जातः। पीतवर्णाः, एता युवतयः, मातरः भवन्ति। मम के आर्याः, गोमन्तः, बहुषु? येषां रक्षिता अपि काननम्। ये तं गृहीत्वा, तं मुञ्चन्तु; प्राज्ञः गवां जन्म वेद, सः अस्मान् समीपं आगच्छतु। शत्रवः राजानं, जनपालकम्, मर्त्येषु निवासरूपेण स्थापितवन्तः; अत्रेः प्रार्थनाः तं मुञ्चन्तु—दूषयन्तः स्वयम् दूषिताः भवन्तु। शुनःशेपः अपि, यूपे बद्धः, विमुक्तः, न हि सः भक्ष्यः आसीत्; एवं, हे अग्ने, अस्मान् एभ्यः बन्धनेभ्यः विमुञ्च, हे प्राज्ञ होतः, अत्र उपविष्टः। पीडितः अपि, सः हर्षे न चचाल; सः मम उक्तवान्, देवऋतस्य निरीक्षकः: इन्द्रः, वेद, त्वां निरीक्षितवान्—तस्य उपदेशेन, अग्ने, अहम् आगतः। अग्निः महता तेजसा प्रकाशते, सर्वाणि वस्तूनि तेन प्रकटितानि; सः देवीनां विरोधिनः शक्तीन् तिष्ठति, शृङ्गे धारयन् असुरान् विचालयति। अग्नेः स्वस्य, तीक्ष्णायुधाः दिवि सन्तु, असुरहन्तारः; मदे अपि, तस्य ज्वलन्त्यः बलात् प्रविशन्ति, अधार्मिकाः तेषां प्रहारं न तिष्ठन्ति। एषः स्तोत्रः, हे वीर्यसम्भूत, प्रेरितेन तुभ्यं कल्पितः, रथवत्, हे प्राज्ञ, कुशलकृत्; यदि त्वं, अग्ने, देव, एतत् गृह्णीयाः, अस्माभिः एतेन तेजस्वि कीर्तिम् अप्नुमः। महाकन्धरः, सदा वर्धमानः वृषभः, रिपुघ्नः, प्राज्ञः, विज्ञानसहितः अग्रे गच्छति। एवं अमराः एतम् अग्निम् उक्तवन्तः, मनवे, धर्मासनस्थाय, भक्त्या हविर्ददत्, रक्षां ददाति। त्वं, अग्ने, वरुणः भवसि जातः; सन्दीप्ये मित्रः भवसि; त्वयि, वीर्यपुत्र, सर्वे देवाः स्थिताः; त्वं इन्द्रः यजमानस्य, हे मर्त्य। त्वं आर्यमन् भवसि, यदा कनिष्ठानां नाम धारयसि, हे स्वयम्भू, त्वं गुह्यं वहसि; मित्रं, सुशोभनं, धेनुभिः अभिषिञ्चन्ति, यदा त्वं दम्पती एकचित्तौ करोति। तव यशः कृते, मरुतः अलङ्क्रियन्ते, हे रुद्र, तव जन्म अद्भुतं, शोभनं; विष्णोः पादः तव प्रतिरूपे स्थापितः—तेन त्वं गवां गुह्यं नाम रक्षसि। तव तेजसा, हे देव, दीप्तिमन्तः देवाः, बहुधा वहन्तः, अमृतत्वं भुञ्जते; मनुष्यैः अग्निः होतारं स्थापितः, प्रेरिताः, अनुग्रहं इच्छन्तः, तं स्तुवन्ति। न कश्चन पूर्वः होताऽग्ने त्वत्तः श्रेष्ठः, नान्यः, हे स्वयम्भू, तव प्राज्ञतया अतीतः; यस्य त्वं अतिथिः भवसि, सः यज्ञेन मर्त्यान् जयति, हे देव। तव साहाय्येन, अग्ने, वयं सम्पदः जयेम, हविषा प्रबुद्धाः; वयं, संग्रामेषु, सभासु, दिवा, हे वीर्यपुत्र, धनैः मर्त्यान् जयेम। यः अस्मासु पापं वा द्वेषं वा आहरति, यः दुष्टचित्तः, सः तं दोषं वहतु; हे प्राज्ञ अग्ने, एतां शापं नाशय—यः अस्मान् द्वैधेन हन्तुम् इच्छति। त्वं, देव, प्रातः, दूतः इव, प्राचीनैः हविषा पूजितः; यदा, अग्ने, धनसङ्गमं यासि, त्वं, देव, मर्त्यैः सम्पद्भिः स्तूयसे। द्वेषिणं, हे विज्ञ, पितरं प्रति, दूरय; पुत्रवत्, हे वीर्यपुत्र, अस्मान् रक्ष; हे प्राज्ञ अग्ने, कदा अस्मान् पश्यसि? हे सत्यवेदिन्, कदा अस्मान् उपयास्यसि? स्तोत्रकर्ता, स्तुवन्, बहूनि नामानि ददाति; हे निधिपते, यदि तेन तुष्यसि; अग्निः, वर्धमानः, देवस्य वीर्येण कृतवान्, अस्मभ्यं अनुग्रहं लभेत। त्वं, कनिष्ठ, गायकम् अशेषदुःखात् तारय; अग्ने; चौराः अदृश्याः, शत्रवः जनाः, ये चिह्नरहिताः, ते पापिनः भवन्ति। एते स्तोत्राणि, हे सर्वदर्शिन्, तुभ्यं उक्तानि, हे वासव; एतद् अत्र मया उक्तम्। एषः अग्निः न अस्मान् निन्दया हिंसति, न च पीडयति; सदा वर्धमानः, दूरस्थं दुरितं अपाकरोति। त्वं, अग्ने, धनानां मध्ये धनपति, वयं त्वां यज्ञेषु प्रमुखं स्तुमः, हे राजन्। त्वया, बलाय यतमानाः, वयं विजयं लभेम; मर्त्यानां स्पर्धासु वयं अतीत्य स्थेयाम। अग्निः, अमृतः, वह्निः, अस्माकं पिता, विश्ववेदिन्, सुस्पष्टदर्शिन्, अस्मान् अनुगृह्णातु। शुभेन गार्हपत्येन दीप्तिमान् भव; अस्मभ्यं साक्षात् कीर्तिं मापय। त्वं अग्निम्, जनानां ऋषिम्, नरपतिम्, शुद्धम्, दीप्तिमन्तम्, घृतेन अभिषिक्तम् स्थापयसि। सः, ऋत्विक्, सर्वज्ञः, त्वया नियुक्तः; सः देवेषु संपदः प्राप्नोति। एवं, सागरान्तः प्रतिष्ठितेषु लोकेषु, अग्निः जनानाम् अन्तः प्रबुद्धः, दिव्यैः तेजसा, ऋत्विक्, यज्ञेषु पूज्यः, सर्वत्र प्रतिष्ठितः, विश्वस्य धर्मस्य प्रेरकः, अमृतत्वस्य दाता, देवेषु पूज्यतमः, मनुष्याणां रक्षिता, सर्वदुःखात् तारयिता, सर्वं प्रकाशयन्, सर्वान् अनुगृह्णन्, यथा ऋचः प्रतिपादयन्ति, सदा अस्मान् पातु।