सविता देवः, सर्वदेवानां प्रथमः पूज्यतमः च, अमृतत्वं परमं भागं च ददाति। तस्मात् जीवद्भ्यः बन्धनानि विमोचयति, मृत्युलोकस्थेभ्यः आयुः ददाति। यदि किञ्चित् अविदितं दोषं वयं देवसमूहेषु दुर्बलैः शक्तिभिः मानवदुर्बलतया अकरवाम, सविता, त्वं अस्मान् अत्र पापरहितान् कुरु। दिव्यस्य सवितुः प्रमाणं न अतिवर्तनीयम्, सः सर्वं जगत् धारयति; भूमेः व्याप्तिः, आकाशस्य अन्तरं यत्, तत् सविता एव वितरति। सविता पर्वतान् इन्द्रप्रियान् गृहात् गृहात् च, सौभाग्यं गृहिणेभ्यः ददाति। पक्षिणः यथा नानाविधं गच्छन्ति, तथा सवितुः प्रेरणाः स्थिराः एव तिष्ठन्ति। तव सहचराः, हे सविता, ये त्रिः प्रतिदिनं शीघ्रं शुभं आनयन्ति, तेषां संग्रहेण इन्द्रः, दिवा पृथिवी, सिन्धु नदी जलैः, अदितिः च आदित्यैः सह, अस्मान् आश्रयम् ददातु। वसूः, केषां मध्ये वस्त्रदाताः? के रक्षकाः? दिवा पृथिवी, हे अदिते, अस्मान् भयात् रक्षताम्। हे महाबलिनौ वरुणमित्रौ, केषां मध्ये देवाः यज्ञे मृत्युलोकस्थेभ्यः मार्गदाताः? ये आदौ सनातनानि नियमानि स्थापयन्ति, ये अनित्याः न, विज्ञाः, ते शाश्वतान् धर्मान् स्थापयन्ति; अद्भुताः धर्मयुक्तविचारैः दीप्तिमन्तः भवन्ति। स्तोत्रैः अदितिं, सिन्धु नदीं, कल्याणाय मित्राय च स्तौमि। यथा अहः रात्रिः च अस्मान् आविशन्ति, तथा असत्यरहिते उषाः रात्रिः च अस्माकं हिताय कर्म कुर्वन्तु। अर्यमन् वरुणः च पथः विस्तारयन्ति; अन्नस्य स्वामी अग्निः सौभाग्यं नयति। इन्द्रः विष्णुः च, मनुष्यानां मध्ये प्रशंसितौ, आश्रयम् रक्षणं च ददातु, अस्माकं साहाय्यं कुर्यात्। पर्वतान्, मरुतां रक्षाः, भगस्य रक्षिता देवस्य, अस्मान् आगच्छतु। मित्रः स्वामी, मनुष्यजन्मेभ्यः उत्पन्नं अपकारं रक्षतु, अस्मान् न बाधयेत्। दिवा पृथिवी, अनन्तसर्पेण सह, एतैः उत्तमैः हविभिः देवतारूपेण स्तूयन्ताम्। यथा नद्यः समुद्रं प्रति मिलन्ति, तथा स्निग्धशीतलाः धाराः जलानि मिलन्तु। अदितिः देवी देवैः सह अस्मान् रक्षतु; देवः रक्षिता शीघ्रं अस्मान् रक्षतु। वयं मित्रवरुणयोः आज्ञां न उल्लङ्घयामः, न अग्नेः पथम्। अग्निः धनस्य स्वामी, महत् सौभाग्यस्य स्वामी; सः अस्मान् एतत् ददातु। हे उषः, उदारं दानं आनय, सौम्ये, बहूनि पुरस्काराणि, बलसम्पन्नानि अस्मान् ददातु। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, इन्द्रः च, स्वैः दानैः अस्मान् आगच्छन्तु। महती दिवा पृथिवी, अत्र उपस्थिते, उत्तमा, शुद्धरश्मिभिः दीप्तिमन्ते। यदा यूयं, महत्तमा विस्तीर्णा, व्यापकं क्षेत्रं ममाप्यन्त, महाबलः वृषभः शक्तिभिः तानि विस्तारयत्। देवी, पूज्यदेवैः सह, यज्ञैः पूज्यते; सा स्थिरा, अचलिता। ऋतस्य पालिका, कपटरहिताः, देवकन्याः, यज्ञनेत्री, शुद्धस्तोत्रैः दीप्तिमन्तः। सः एव, स्वयम् आत्मनिष्ठः, ये दिवा पृथिवी उत्पादयामास, सः प्रज्ञः शक्त्या विस्तीर्णं गम्भीरं च क्षेत्रं एकत्र संयोगयामास, तस्य मूलं समञ्जसयामास। दिवा पृथिवी, संयुक्ते इव दम्पती, महत् रक्षां दत्तम्, सहाय्याय उत्सुकः। सर्वैः पूज्ये, अस्मान् रक्षतम्; तव बुद्ध्या, वयं यज्ञे सदा सारथयः भूयाम। दिवा पृथिवी, महत् स्तोत्रं वः दत्तम्; शुद्धे, समीपं आगच्छतं, अस्माकं यशः वर्धयताम्। रूपेण नूतनं नूतनं, स्वशक्त्या नियन्त्री, पुरातनात् ऋतं धारयथः। मित्रस्य महत् साहाय्यं, सत्यं धारयन्, यज्ञं व्याप्य, तस्य समीपे उपविशत्। क्षेत्रस्य स्वामी सहायकः स्यात्, यथा रथेन विजयीम, सः गोअश्वान् पोषयन्, अस्मान् अनुगृह्णात्। हे क्षेत्रस्वामिन्, अस्माकं कृते मधुरं, प्रचुरं तरङ्गं स्रावय, यथा धेनुः क्षीरं; अमृतस्य स्वामिनः, मधूनि स्रावन्ति, शुद्धं घृतं दत्तु। ओषधयः मधुराः स्युः, दिवः जलानि मधुराणि स्युः, अन्तरिक्षं मधुरमस्तु; क्षेत्रस्वामी मधुरः स्यात्, वयं तत्र निर्भयम् चराम। वृषभः शुभः स्यात्, पुरुषाः शुभाः स्युः, हलः शुभः तिलति; युगानि शुभेन बध्यानि, अंकुशः शुभेन उत्तोल्यताम्। हे शुनासीरे, अस्माकं वाक् गृह्यताम्, यः दिवि क्षीरं अकरोत्, तेन क्षेत्रम् सिञ्च। हे सीते, सौभाग्ययुक्ते, समीपं आगच्छ, त्वां वयं पूजयामः; त्वं अस्मान् अनुगृह्णातु, फलदायिनी स्यात्। इन्द्रः सीताम् गृह्णातु, पूषा ताम् स्थापयतु; सा क्षीरसम्पन्ना, अस्माकं पुनः पुनः धान्यं ददातु। अस्माकं हलः शुभेन भूमिं तिलतु, कृषकाः शुभेन स्वैः युक्त्यैः आगच्छन्तु; वर्षमेखला मधुक्षीरयुक्ता, शुनासीरे, अस्मान् समृद्धिं ददातु। समुद्रात् मधुरतरङ्गः उद्भवति, फेनयुक्तः, अमृतं वहन्; घृतस्य गुह्यनाम्नि तत्र, देवदूतः, अमृतनाभिः। यज्ञे घृतस्य नाम्नि वयं घोषयामः, श्रद्धया स्थापयामः; कविः प्रेरितः स्तोत्रं शृणोति, चतुर्ह्रस्वः वृषभः एतत् उद्घोषयामास। सः चत्वारि शृङ्गानि, त्रयो चरणाः, द्वे शिरसी, सप्त हस्ताः; वृषभः त्रिधा बद्धः गर्जति, महादेवः मानवेषु प्रविष्टः। देवाः घृतं गोमध्ये गुह्यं अविन्दन्, त्रिधा विभक्तं, हस्तैः रक्षितम्; इन्द्रः एकं उत्पादयामास, सूर्यः अपरं, तृतीयं वेना स्वयम् शक्त्या निर्मितवान्। एते स्त्रोतः हृदयात्, समुद्रात्, शतगुणाः, दुर्गमाः; अहं घृतस्य स्त्रोतः पश्यामि, सुवर्णकाण्डाः मध्ये। ते स्त्रोतः यथावत् प्रवहन्ति, गोवत्, नद्यः, हृदयमनसः शुद्धाः; घृततरङ्गाः शीघ्रं धावन्ति, यथा मृगाः गुहायाः इच्छया। यथा नदी वेगवती गर्जन्ति, वातवत् शीघ्रं, महान्तः धावन्ति; घृतस्त्रोतः, रक्तः अश्वः इव, बन्धनानि भित्त्वा, तरङ्गैः पूर्णाः। ते समं प्रवहन्ति, यथा भूषिता महिलाः, अग्निं स्मितं कुर्वन्ति; घृतस्त्रोतः अग्निं प्रज्वलयन्ति, जातवेदः हर्षेण गृह्णाति। यथा कन्याः वरस्य इच्छया, अभ्यक्ताः, भूषिताः, अहं ताः पश्यामि; यत्र सोमः पच्यते, यत्र यज्ञः, तत्र घृतस्त्रोतः प्रवहन्ति। भद्रं स्तोत्रेण प्रवह, गोः समृद्धिं आनय, शुभं धनं अस्मान् दत्तु; यज्ञं अस्माकं नेतारः भूत्वा, हे देवाः, घृतस्त्रोतः मधुरया सुवर्ण्या प्रवहन्तु। एवं ऋषयः, देवाः, भूमिः, दिवः, नद्यः, ओषधयः, अग्निः, सीता, शुनासीरे, उषः, अदितिः, मित्रः, वरुणः, इन्द्रः, विष्णुः, भगः, पूषा, मरुतः, सर्वे च, यज्ञे शुभं, अमृतं, सौभाग्यं, रक्षणं, मधुरं, धनं, आयुः, पापरहितत्वं, धर्मं च ददाति।