उषाः देवी, ज्योतिषा स्वेन विश्वं व्याप्य, तमसोऽपाकरणाय प्रकाशं वितन्वती, स्वधर्मानुगता सदा प्रकटते। सा स्वतेजसा व्योम्नि, प्रियेषु अन्तरिक्षेषु च, अरुणैः रश्मिभिः प्रकाशं विस्तारयति। तस्याः अनन्तरं, वयं भगवतः सवितुः महद्वरं वृणीमहे—सः प्राज्ञः स्वयम्भूः यजमानं स्वबलात् पालयति, तेन महता ज्योतिषा अस्मान् दिवः प्रतिप्रापयतु। सविता देवः स्वर्णवर्णं वसनं धारयन्, दिवं पृथिवीं च धारयन्, प्रजापतिः सन्, सुदृशा दृष्ट्या शुभं स्तोत्रं सृजति। स एव स्वतेजसा दिवं पृथिवीं च पूरयति, स्वधया तेजसा च जगत्स्थापनाय बाहू विस्तारयन् सर्वं चराचरं प्रवर्तयति। सविता देवः, अव्यथमानव्रतः, जगतीः तेजसा प्रकाशयन्, स्वेन व्रतेन प्रजाः पालयन्, महापथस्य राजा इव शोभते। सविता त्र्यन्तरिक्षं, त्र्यध्वान्, त्र्यर्चिषः च महिम्ना व्याप्य, त्रिदिवं त्रिपृथिवीं त्रिः आपः च अधितिष्ठन्, त्रिभिः व्रतैः अस्मान् स्वबलात् पालयति। स महाबुद्धिः, सर्वोपजीव्यः, चराचरस्य ईश्वरः, अस्माकं गृहाय त्रिविधं अभयं ददातु। स देवः सविता, ऋतूनां सहित्येन आगच्छन्, गृहं नः पुष्णातु, सन्ततिं खाद्यं च ददातु, रात्र्या दिवा च अस्मान् प्रेरयतु, सन्ततिसम्पदः च अस्मभ्यं ददातु। सविता देवः स्तोत्रार्हः अभवत्; अस्मिन्नेव दिने सः मानवैः पूजनीयः। सः मर्त्येभ्यः धनानि वितरन्, यथावत् अस्मभ्यं श्रेयः ददातु। देवेषु प्रथमेभ्यः, सविता अमृतत्वं श्रेष्ठं भागं ददाति; तस्मात् जीवतः बन्धनानि विमुञ्चन्, आयुः मर्त्येभ्यः ददाति। यद् अजानता दुर्बलत्वात् देवेषु, मनुष्येषु वा, पापं कृतमस्ति, तत् अत्र अस्मासु अपापत्वं ददातु। सवितुः परिमाणं नातिक्रम्यते, सः विश्वं धारयन् पृथिव्याम् आकाशे च यद् व्याप्नोति, तत् अस्मभ्यं ददाति। गिरिभ्यः, इन्द्रप्रियात्, गृहात् सविता समृद्धिं गृहाय ददातु; यथा पक्षिणः विविधं पतन्ति, तथा तव प्रेरणानि स्थिराणि। ये तव सहचराः, हे सवितः, ये त्रिरह्नः शुभं वहन्ति, तेभ्यः इन्द्रः, द्यावापृथिवी, सिन्धुः अपां सहित्या, अदितिः आदित्यैः च अस्मान् रक्षन्तु। कः वः वसवः वस्रदः? कः रक्षकः? द्यावापृथिवी, अदिते, अस्मान् भीतेः पालयेताम्। महाबलिनौ वरुणमित्रौ, कः यज्ञे मर्त्येभ्यः गमनं ददाति? ये आदौ सनातनानि व्रतानि स्थापयन्ति, ते स्वधया अमृतानि व्रतानि स्थापयन्ति, विचक्षणाः ऋतचेतसः शोभन्ते। स्तोत्रैः अदितिं सिन्धुं च मित्रतायै स्तौमि, दिव्यां शुभायै। यथा अहः रात्रिश्च अस्मान् व्याप्नुतः, तथा अप्रपञ्चिनी उषाः रात्रिश्च अस्माकं हिताय कार्येते। अर्यमन् वरुणश्च पन्थानः विस्तारयन्ति; अन्नस्य ईशः अग्निः शुभाय नेतृ भवति। इन्द्रविष्णू, स्तुतौ, अस्मान् रक्षतं, श्रेयसः आगच्छतं। गिर्यः, मरुतां, भगस्य च रक्षांसि अस्मान् आगच्छन्तु। मित्रः अस्मान् रक्षतु, दुःखं न आप्नुत। द्यावापृथिवी, अनन्तनागेन सहिते, एभिः हविभिः स्तूयेताम्। यथा नद्यः समुद्रं प्रति वहन्ति, तथा वह्निमधुराः आपः मिलन्तु। अदितिः देवैः सहित्या अस्मान् पालयतु; त्रातृ देवः शीघ्रं त्रायेत। वयं मित्रवरुणयोः आज्ञां, न च अग्नेः पन्थानं, उल्लंघयितुं न योग्याः। अग्निः धनस्य ईशः, महद्भागस्य च ईशः; सः तद् अस्मभ्यं ददातु। उषः, अस्मभ्यं बहूनि दानानि, बलवती पुरस्कारांश्च वह। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, इन्द्रः च अस्मान् द्रविणैः आगच्छन्तु। द्यावापृथिव्यौ, महती, अस्मिन्स्थले सन्निधिं कुरुतं, शुद्धैः रश्मिभिः विराजमाने। यदा युवां, महत्यौ, व्याप्नुतः, तदा वृषभः शक्त्या व्याप्य तिष्ठति। देवी, देवैः पूज्या, हविभिः पूज्यते, सा स्थिरा, अविचला, ऋतावृता, निष्कपटा, देवपुत्र्यः, यज्ञस्य नेतृ, शुद्धस्तोमैः दीप्ताः। सः एव, स्वयम्भूः, यः द्यावापृथिव्यौ सृजति, सः प्राज्ञः शक्त्या तौ संयुक्त्य, विस्तीर्णे अधिष्ठाने स्थापयति। द्यावापृथिव्यौ, पतिव्रतेव, अस्मान् महद्भिः अभयैः रक्षतं; सर्वैः पूज्ये, रक्षतं, बुद्ध्या यज्ञे सदा रथिनः स्याम। द्यावापृथिव्यौ, शुद्धे, अस्माकं स्तुत्यै समीपं आगच्छतं। स्वस्वरूपे नूतनं रूपं धारयन्त्यौ, शक्त्या पालयन्त्यौ, सनातनं ऋतं धारयन्त्यौ। मित्रस्य महदनुग्रहः, सत्यस्य पालनं, यज्ञं पर्युपविशताम्। क्षेत्रस्य पतिना सह वयं विजयं लभेमहि; सः गामश्वं पुष्णाति, अस्मान् तस्मिन्नेव कृते अनुगृह्णातु। हे क्षेत्रपतिः, अस्मभ्यं मधुरं, प्रपूरितं वारि वह, यथा धेनुः स्तनं पिपर्ति; सोमस्य पतयः मधुक्षीरं घृतं अस्मभ्यं ददातु। ओषधयः मधुमतीः स्युः, दिवं आपः च मधुमत्यः स्युः, अन्तरिक्षं मधुमत्तमं भूयात्; क्षेत्रपतिः अस्मभ्यं मधुमान् भूत्वा, वयं तस्य उपरि अनवद्यं विचरेम। वृषभः शुभः, नरः शुभाः, हलः शुभः, युक्तयः शुभाः, अङ्कुशः शुभायोन्नीयताम्। शुनासीर, अस्माकं वाचं गृहाण, यः दिवि पयः कृतवान्, तेन क्षेत्रं सिञ्च। सीते, सुभगे, समीपं आगच्छ, त्वां वयं नमामः; त्वं अस्मासु प्रीयस्व, अस्मभ्यं फलं वह। इन्द्रः सीतां गृह्णातु, पूषा स्थापयतु; सा दुग्धवती अस्मभ्यं पुनः पुनः फलं ददातु। अस्माकं हलानि शुभेन भूमिं कृषन्तु, कृषकाः शुभेन युक्तैः समीपं आगच्छन्तु; मेघः मधुक्षीरयुक्तः, शुनासीरः, अस्मान् समृद्ध्या सिञ्चतु। एवं, ऋतस्य पन्थाः अनुगम्य, देवाः, देवीः, भूमिः, अन्तरिक्षं, दिवं, आपः, यज्ञं च, सर्वे मिलित्वा, मर्त्यानां कल्याणाय, समृद्धये, अभयाय, पवित्राय च, सदा प्रकटन्ते।