पूर्वे काले ताः शुभाः, सुगन्धाः, तेजस्विन्यः, सत्यमूलकाः उषसः प्रादुर्भूताः। तासु गायनः स्तोत्रैः स्तुवन् शीघ्रमेव विपुलं धनं प्राप्नोति। ताः उषसः समं पूर्वतः संयुक्ताः, एकसंकल्पाः, सहैव प्रसारयन्त्यः, सत्यस्य देव्यो जाग्रत्याः, गोधाराभिः इव प्रवहन्त्यः, स्वातः आसनादुत्थाय प्रवर्तन्ते। ताः तरङ्गवत् समं गच्छन्त्यः, एकवर्ण्यः, उषसः अग्रे सरन्त्यः, स्वच्छैः तेजोमयैः शरीरैः तमः छादयन्त्यः, शुद्धाः, दीप्ताः, स्ववपुषा प्रकाशन्त्यः। हे दिव्यकन्याः, प्रजया युक्तं धनं अस्मभ्यं दत्त, युष्माभिः सुखासनात् उत्थाय अस्मान् वीर्यवन्तः अधिपतीन् कुरुत। एतत् दिव्यकन्येभ्यः, हे उषसः, यज्ञस्य चिह्नं वः उच्यते; वयं जनानां मध्ये कीर्तिमन्तः स्याम, द्यावापृथिव्यौ च, देवी, एतत् अस्मभ्यं ददातु। सा दीप्तिमती कन्या उत्थाय स्वां भगिनीं बोधयति; दिव्यकन्या दृश्यते। उषा, अश्वेषु चित्रा रक्तवर्णा वधूः इव, सा गवां जननी, पयस्विनी, अश्विनोः सखी जाता। त्वं खलु अश्विनोः सखी, त्वं गवां माता; त्वमेव उषः, धनस्य ईश्वरी। त्वं प्रज्ञावती द्वेषं नुदन्ती, शुभवाक्यप्रदा, स्तोत्रैः त्वां उपागच्छाम। शुभरश्मयः प्रादुर्भूताः, गोधाराभिः इव; उषः, त्वं जीवाय विस्तीर्णं स्थानं उद्घाटितवती। त्वं दीप्तिमती, व्योम्नि विशालं स्थानं पूरयन्ती, तमसा प्रकाशेन अपानयः; उषः, स्वधया चरसि। त्वं स्वच्छैः रश्मिभिः दिवं, प्रियं अन्तरिक्षं च व्याप्य प्रसारयसि। वयं तं महद् दानं सवितुः देवस्य वृणीमहि, येन स्वशक्त्या स भक्तं त्रायते; स एव महादेवः स्वप्रभाभिः अस्मान् दिवान्य् आनयात्। स स्वर्णद्युता वस्त्रं धारयन्, प्रजापतिः, ऋषिः, स्वविस्तारेण द्यां पृथिवीं च पूरयन्, सविता शुभानि स्तोत्राणि जनयति। स देवः स्वश्रियं स्वधया स्थापयन् द्यावापृथिव्योर् अन्तरिक्षं पूरयति; सविता स्वहस्तौ प्रसार्य, जगत् दिवाभ्यां स्थापयति च। सविता देवः, अच्युतः, लोकान् प्रकाशयति; स स्वनियमैः प्राणिनः रक्षति; स स्थिरव्रतः, प्रजासु हस्तौ प्रसार्य, महापथस्य राजा दीप्तिमान् अस्ति। सविता महात्मा, त्र्यन्तरिक्षं, त्र्यायतनं, त्र्यर्चिषः व्याप्य, त्रिदिवं, त्रिपृथिवीं, त्र्यापः च पालयन्, त्रिभिः नियमैः अस्मान् स्वशक्त्या रक्षति। स सर्वप्रजापालकः, चराचरस्य स्वामी, सविता अस्मभ्यं त्र्यायतनं शरणं ददातु। ऋतून् अन्वागतः सविता, अस्माकं गृहम् वृद्धये, सन्तानं, अन्नं च ददातु; रात्रिदिवाभ्यां अस्मान् जीवन्तु, सन्तानयुक्तं धनं च अस्मभ्यं प्रयच्छतु। सविता देवः स्तुत्यः जातः; अस्मिन्नेव दिने स पूज्यः; स मर्त्येभ्यः धनानि वितरति, यथावत् अस्मभ्यं श्रेयः ददातु। देवेषु, सविता, त्वं अमृतत्वं, श्रेष्ठं भागं ददासि; तस्मात् जीवेषु बन्धनानि विमोचयन्, आयुः मर्त्येभ्यः ददाति। यद् दुर्बलतया, मानुषदोषैः, देवेषु, मनुष्येषु च, अज्ञानतः अपराधं कृतवन्तः, सविता, अत्र अस्मान् पापरहितान् कुरु। सवितुः देवस्य मापमानं नातिवर्तते; स हि सर्वं जगत् धारयन्, यावती पृथिवी, यावद् व्योम, तत् स एव ददाति। पर्वतेभ्यः, इन्द्रप्रियात्, गृहेभ्यः च, सविता, त्वं समृद्धिं गृहाय ददासि; पक्षिणः इव विचित्रम् उत्पतन्ति, तथा सवितुः प्रेरणाः नित्यं स्थिताः। ये ते सखायः, सवितः, ये त्रिर् अहः शुभं वहन्ति, ते इन्द्रः, द्यावापृथिव्यौ, सिन्धुः अप्सु, अदितिः आदित्यैः सह अस्मान् रक्षन्तु। के वः, हे वसवः, वासांसि ददाति? कः रक्षिता? द्यावापृथिव्यौ, अदितिः, अस्मान् भीतः रक्षताम्। वरुणमित्रौ, के देवेषु यज्ञे मर्त्येभ्यः पन्थानं ददातः? ये आदौ प्राचीः नियमाः स्थापयन्ति, ते अनपायिनः, प्राज्ञाः, नित्यं धर्मं स्थापयन्ति; अद्भुताः ऋतचेतसः प्रकाशन्ते। स्तोत्रैः अहं अदितिं, सिन्धुं, कल्याणाय सख्याय च, दिव्यां स्तौमि। यथा अह्निश्च रात्रिश्च अस्मान् व्याप्नुतः, तथा उषाः अनृताः न, रात्रिः च, अस्माकं हिताय कर्म कुर्वन्तु। अर्यमाणः वरुणः च पन्थानौ प्रसारयतुः; अन्नस्य ईशः अग्निः शुभाय नेतु; इन्द्रविष्णू, स्तुत्यौ, शरणं रक्षां च दत्तं, अस्मान् पालयतम्। पर्वताद् मरुतां, भगस्य रक्षाः अस्मान् आविशतु; मित्रः प्रभुः अस्मान् मानुषेभ्यः आपद्भ्यः पातु, न च पीडयतु। द्यावापृथिव्यौ, अनन्तेन सर्पेण सह, एभिः हविः स्तुत्ये पूज्ये स्तीयेताम्; सरितः इव समुद्रं प्रति स्रवन्त्यः, ताः स्निग्धमधुरजलाः एकत्र संयान्तु। अदितिः देवी, देवैः सह, अस्मान् पातु; त्राता देवः शीघ्रं त्रायातु। वयं न योग्याः मित्रवरुणयोः आज्ञां अतिक्रामितुम्, न अग्नेः पथः। अग्निः धनस्य ईशः, अग्निः महत् श्रेयसः स्वामी; स एतानि अस्मभ्यं ददातु। हे उषः, बहु दानानि, सौम्ये, अस्मभ्यं वह, बलयुक्तानि पुरस्कारांश्च वह। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमा, इन्द्रः च अस्मान् संपदा आगच्छन्तु। महती द्यावापृथिव्यौ, अत्र सन्निधिं कुरुतं, विशुद्धरश्मिभिः दीप्ते, यदा युवां, महान्, विस्तीर्णं व्योम ममापथयतम्, वृषा तेजसा तानि प्रसारयत्। सा देवी, देवैः सह पूज्ये, हविर्भिः पूज्यते, सा स्थिरा, अचला तिष्ठति। ऋतवत्यः, अनृतरहिताः, देवदुहितरः, यज्ञस्य नेतृभिः, विशुद्धैः स्तोत्रैः दीप्ताः। स एव, स्वात्मनि स्थितः, सर्वेषां जनानां मध्ये, यः द्यावापृथिव्यौ ससर्ज, स प्राज्ञः शक्त्या उभे विस्तीर्णे गम्भीरे च स्थान्य् एकीकृत्य स्थापयामास। अद्य, हे द्यावापृथिव्यौ, महतीः रक्षाः अस्मभ्यं दत्तं, यथा दम्पती, संयुक्ते, सहाय्ये उत्सुकौ; सर्वैः पूज्यमाने, अस्मान् पालयतम्; प्रज्ञया, वयं यज्ञे सर्वदा सारथयः स्याम। युवां, द्यावापृथिव्यौ, एतत् महत् स्तोत्रं गृह्णीतम्; विशुद्धे, अस्माकं स्तुत्यर्थं समागच्छतम्। एवं ऋषयः दिव्यान् उषसः, सवितारं, अदितिं, द्यावापृथिव्यौ, मित्रावरुणौ, अग्निं, इन्द्रविष्णू, भगं, मरुतः, अश्विनौ च स्तुवन्ति, यथा अस्माकं जीवने शुभानि, रक्षां, धनं, कीर्तिं च सदा स्युः।